بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل از تولد تا شهادت شهیدِ فرهنگی، سید محمد رحمانی :

مقدمه

درخشان ‌ترین ستاره آسمان فرهنگ رهایی، مشعل پر فروغ فرهنگ شهادت است. «شهید، زیباترین زخم بر پیکر هستی و «شهادت» زیباترین غزلی است که از چکاوک سرخ حقیقت می ‌تراود. شهادت بیداری را معنا و بینایی را شفاف می ‌سازد. شهادت مشعلی است که خداوند در جان برگزیدگانش برمی ‌افروزد، تا تاریکی از شانه ‌های زندگی بزداید. شهید چشمه آتشی است که خرمن ظلم را می ‌سوزاند و آب روانی است که بر کویر تشنه عدالت جاری می ‌شود. هر شهید سپیده ای است که در افق آسمان ‌ها طلوع می کند و پیام‌ آور صبح می ‌شود. تأثیر شهادتِ شهید مؤثرتر از حیات اوست. و شهادت مقام فوض الهی است. در اینجا سبک زندگی شهید سید محمد رحمانی بواناتی را از تولد تا شهادت مرور می کنیم.

تولدی پاک

در سال ۱۳۴۰ در ۲۵ کیلومتری شهر بوانات استان فارس، در روستای عاصمی در خانواده ای از سلاله پاک آل رسول، بدور از هر گونه آلایش فکری، در خانوده ای مذهبی دیده به جهان گشود. در دامان پدر و مادری مؤمن رشد و پرورش یافت. نام او هم نام جد بزرگوارش به «محمّد» و چون مورد حمد و رحمت بود، به «رحمانی» مزیّن یافت. ناگفته پیداست مخلوقات عالم، تکلیف به حمد و ستایش خدایند. خدایش رحمان و بنده اش «رحمانی» و مزیّن به «محمّد» و در پناه حمد و ستایش رحمتِ رحمان بود.

کسب علم و تحصیل

تحصیلات ابتدایی در روستای عاصمی و جعفریه شروع و به پایان رساند. برای ادامه تحصیل راهی شهر سوریان شد و با بردباری مقطع راهنمایی و دبیرستان را به اتمام رساند. در سنگر علم و تحصیل دبیرستان «بهار» دوستان بی شماری به دست آورد. خرداد سال ۵۸ اولین نفر از روستا بود که موفق به اخذ دیپلم شد.

خدمت سربازی و تقارن با آغاز جنگ تحمیلی

پس از کسب دیپلم لحظه ای آرام و قرار نداشت. در عرصه اقتصادی و فعالیت کشاورزی به کمک پدر شتافت تا شاید بتواند ذرّه ای از زحمات پدر را جبران کند. در ۱۵ خرداد سال ۱۳۵۹ عازم خدمت مقدس سربازی در شهرستان جهرم استان فارس شد که پایان دوره آموزشی او همزمان با جنگ تحمیلی همراه بود. ۶ ماه در پاسگاه منصورآباد شهر لار پشت سر گذراند.

نبرد با کومله و منافقین در کردستان

پس از پیروزی انقلاب همواره شوق دفاع و مبارزه با دشمن را در سر داشت. با شروع فتنه ضد انقلاب داوطلبانه از محل خدمت، عازم منطقه جنگی کردستان گردید. در شرایط برف و یخبندان منطقه، تا پایان خدمت سربازی مشغول دفاع از میهن شد. او همیشه شوق پرواز و آرزوی شهادت داشت. جبهه و جنگ را فرصت و محروم از شهادت را خسران می دانست. در سیره و سیمایش، غبطه بر همرزمان شهیدش نمایان و به فیض شهادت امید داشت. فرشتگان بشارتی از نورِ شهادت به او نمایاندند که شوق وصال گرچه داری، ولی زمان نقد وصال نیست. مژده شهادت را به فرصت دیگر و در لباسی دیگر وعده دادند. منتظر شهادت می ماند تا لحظه موعود فرا رسد.

پایان خدمت سربازی در مسیر جهاد فرهنگی

پس از اتمام دوره سربازی وارد مرحله جدیدی از زندگی شد. اینک او جوانی با تجربه و با شور و شعف انقلابی آمیخته با تفکر دینی به دنبال پیاده نمودن اهداف اسلام و عمل به آنهاست. باور عمیق به تربیت دینی کودکان و فرزندان در مجالس اهل بیت علیهم السلام داشت. خط تبلیغی و فکری خود را حول محور مراسم اهل بیت علیهم السلام و برکات آنها می دانست. فرصت را غنیمت شمرده و در اقامه تعظیم شعائر الهی و برپایی محافل دینی و مذهبی در مسجد و منازل پیشقدم شد. با همفکری تعدادی از جوانان محافل انس خانوادگی، مجالس روضه، دعای کمیل و توسل در منازل را به راه انداخت و در ترویج و تشویق مردم تلاش زیادی نمود. در کنار تبلیغ دین و ترویج احکام اسلامی، از مردم و محرومان غافل نبوده در انجام امور عام المنفعه پیشگام بود. از بیکاری، بی نشاطی و بی تفاوتی دیگران رنج می برد. همواره مردم و جوانان را به کمک رسانی به افراد نیازمند و عمران آبادی و فعالیت در پشت جبهه و جنگ تشویق می کرد.

جهاد سازندگی و خدمت رسانی

دغدغه دین و خدمت به محرومان داشت. خدمت به مردم را تکلیف و وظیفه می دانست. از مشورت و همفکری دیگران بی بهره نبود. به دنبال کمک و گشودن گرهی از مشکلات روز مره مردم و همسایگان بود. بسیاری از رنج و مشکلات آنان را شناسایی و جهت خدمات رسانی و برای حلّ آنها برنامه ریزی و همفکری می کرد. در خدمات رسانی مناطق محروم بی نام و نشان تلاش شبانه روزی داشت. اولین قدم های اساسی خدمات رسانی به مناطق محروم را با موفقیت پشت سر گذاشت. کلید پیشرفت و حل مشکلات مردم را در ارتباط با ارگان ها و نهادهای انقلابی می دانست. مردم زحمت کش روستا که از امکانات اولیه از جمله تجهیز و غسل اموات در زمستان و تابستان در مضیقه بودند، با هماهنگی جهاد سازندگی وحمایت و همّت مردم و جوانان روستا غسّلخانه را بنا و تکمیل نمود و کارگری در این مسیر را افتخار می دانست.

سازماندهی جوانان و بازسازی مناطق جنگی

به شدت پیگیر اخبار جبهه و جنگ بود. حوادث انقلاب و وضعیت سیاسی، را به خوبی تحلیل و روشن گری می نمود. جوانان را به جبهه و جنگ تشویق و ترغیب نمود. پیشنهاد کمک رسانی در پشت جبهه و بازسازی مناطق جنگی را مطرح کرد که با استقبال مردم و جوانان انقلابی روبرو شد. با گروهی از جوانان و مردم روستا جهت بازسازی شهر آبادان عازم مناطق جنگی شد. پس از دو ماه فعالیت بازسازی در مناطق جنگ زده با عزّت و افتخار به وطن برگشت.

تلاش جهت تأسیس بنیاد شهید

مسؤلیت و ادای دین به شهید و شهادت، در منظومه فکری او تبدیل به جرقّه ای «بنیادی» به نام «شهید» گردید. خلاقیت و نوآوری به همراه تلاش مستمرِ او حکایت از پیگیری مقدمات تأسیس «بنیاد شهید» در بوانات داشت. در آن مقطع زمانی رسالت خویش را در مسیر خدمت و رضایت خانواده شهداء و سندی بر حقانیت آنان می دانست. پیمودن مسیر صعب العبور دورترین مناطق محروم بوانات را بر جان خرید تا به سرکشی خانواده شهداء و آمار شهدا دست پیدا کند. برای رسیدن به این امر مهم، از شورای محل، مدیر و ریش سفید، پیرمرد و پیرزن تا دوست و آشنای شهید، با خوبی و خوشی یا خواهش و تمنّا؛ اطلاعات ریز و درشت شهید را جمع آوری و در صفحه آمار و ارقام شهید و شهادت ثبت نمود. سختی ها و حواشی مقطعی را با تدبیر مدیریت و نقش انقلابی خود را در جهت خدمت به مردم و ادای دین به نظام و رهبری حضرت امام خمینی با درایت پشت سر گذاشت. گرچه تلاش های او در جهت خدمت به خانواده شهیدان و تأسیس بنیاد شهید بنابر دلائلی به ثمر ننشست، ولی در پایان پاداش تلاش و خدمت به خاندان شهداء را با شهادت خویش از خداوند متعال دریافت نمود.

از جهاد فرهنگی؛ آموزش و پرورش؛ تا جهاد جنگی

بی شک جدیّت، رمز موفقیّت مردان و سکون و توقف، شکست آنان است. لحظه ای از حرکت و سکون نایستاد. او فردی تلاش گر و جدیّت در امور، سرلوحه کارش بود. در منظومه فکریش خدمت عاشقانه به انقلاب و مردم و ادای زکات دانش را در شغل انبیاء تعریف نمود. آینده برتر کشور را، در گرو تربیت صحیحِ فرزند، و آموزش و پرورش را آماده ترین محیط علم و پرورش نفوس می دانست. شغل معلّمی را انتخاب و در ۳۱ / ۶ / ۱۳۶۲ به استخدام آموزش و پرورش درآمد. وی فعالیت فرهنگی و دفاع از دستاوردهای انقلاب و جنگ در ارتباط با ارگان ها و نهادهای انقلابی را رمز موفقیت می دانست. تعلیم و تربیت در سنگر فرهنگی با حضور در مانور آزادی قدس و «طرح لبیک یا خمینی»[۱] عزّت و افتخار می دانست. در نوروز سال ۶۳ با تعدادی از همکاران آموزش و پرورش عازم بازدید از مناطق جنگی شد و سفره هفت سین خود را در کنار رزمندگان اسلام به تماشا نشست. و بعد از بازگشت مقدمات تشکیل خانواده را فراهم نمود.

شهادت و گواه دوستان فرهنگی

به گواه دوستان و نزدیکان، صفات و ویژگی فردی و اجتماعی او زبانزد بود. رفاقت، هم ‌صحبتی و همنشینی با او لذت بخش بود. در محیط کار مهربان بود و دلسوز، کمک کار بود و دلباخته خدمت، مدیری لایق و کارآمد، خوش فکر و انقلابی، حُسن سابقه و عشق به خدمت بود. برگ زرینی در کارنامه کوتاه مدّت خویش به ثبت رساند، به گونه ای که مسؤلان وقت را بر آن داشت تا مسئولیت دبیرخانه آموزش و پرورش را به ایشان بسپارند. تعلقات دنیایی او ر