فایل پاورپوینت کامل ایمنی از مکر خداوند

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل ایمنی از مکر خداوند :

«أَ فَأَمِنَ أَهْلُ الْقُری أَنْ یأْتِیهُمْ بَأْسُنا بَیاتاً وَ هُمْ نائِمُونَ، أَ وَ أَمِنَ أَهْلُ الْقُری أَنْ یأْتِیهُمْ بَأْسُنا ضُحًی وَ هُمْ یلْعَبُونَ، أَ فَأَمِنُوا مَکرَ اللَّهِ فَلا یأْمَنُ مَکرَ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْخاسِرُونَ»^[۱]

آیا اهل آبادیها ایمن هستند از اینکه عذاب ما شبانه و در حالیکه آنها در خوابند به سراغشان آید؟ آیا اهل آبادیها ایمن هستند از اینکه عذاب ما روز و در حالیکه آنها سرگرم بازی هستند به سراغشان آید؟ آیا آنها از مکر الهی غافلند؟ در حالیکه جز زیانکاران کسی از مکر الهی غافل نخواهد بود.

مکر یعنی باز داشتن کسی از مرام و هدفش. به بیان دیگر سخن یا عمل و یا هرگونه حرکتی که منجر شود شخصی نتواند مسیر خود را بپیماید مکر نامیده می شود.

بنابراین، مکر معنای عامی دارد و هر عمل و سخن و حرکت نیک یا شری که موجب شود کسی کار نیک یا زشت خود را ادامه ندهد، مشمول دایره این واژه خواهد بود.

پس مکر می تواند دو معنا را متحمل شود: اول، باز داشتن کسی از عمل نیک، در این صورت مکر، مترادف واژه حیله و خدعه است و این همان معنائی است که در لغت فارسی از این واژه اراده شده است. دوم، باز داشتن کسی از عمل زشت وی، در این صورت مکر، نوعی چاره جوئی است تا انسان عمل زشتش را انجام ندهد و یا آن را محدود کند. مراد از مکر خداوند، همین معناست.

لذا اگر گفته می شود، خداوند مکر دارد، یا از مکر الهی بهراسید، یا او خیر الماکرین است، به این معناست که خدا در برابر اعمال انسان شرور، کاری انجام می دهد که او نتواند عمل زشتش را ادامه دهد.

خدای متعال به دو صورت انسانها را هدایت می کند. قسم اول هدایت، شامل تمام خلایق است. هر ذره ای که خلق شده است برای رسیدن به هدفی آفریده گشته و خدای تعالی او را در همان مسیر قرار می دهد.

«… رَبُّنَا الَّذِی أَعْطی کلَّ شَی ءٍ خَلْقَهُ ثُمَّ هَدی»^[۲]

پروردگار ما کسی است که به هر موجودی تمام لوازم آفرینش او را داده و سپس هدایت نموده است.

نبات و جماد و حیوان اعم از بهائم و انسانها و یا موجودات مجرد چون ملک و جن، همه و همه برای هدفی خلق شده اند و خالق هستی بخش آنها را در راه رسیدن به همان هدف قرار داده است.

انسان در میان این خلایق از قوه اختیار برخودار است و انسانیت انسان وابسته به اختیار صحیح اوست. براین اساس خدای متعال در کنار هدایت تکوینی عامه خود، بایستی نوعی هدایت تشریعی مشتمل بر اوامر و نواهی داشته باشد تا با اختیار انسان منافات نداشته و او به میل خود راه سعادت و شقاوت را طی کند و به این وسیله آخرت معنا بیابد و جهنم و بهشت شکل حقیقی به خود گیرد و مستعد برای اشقیاء و سعداء گردد.

بدیهی است انسان چون مشمول هدایت عامه است، دائماً و خودبخود به سوی کمال می رود و اگر مشمول هدایت تشریعی شود، سیر او به سوی کمال سرعت می گیرد ولی اگر با اوامر و نواهی تشریعی مخالفت کند (معصیت نماید)، خود را در برابر حرکت هدایت تکوینی قرار داده است، بنابراین او در مسیر هدایت راکد می ماند و حتی اگر معصیت وی قوی باشد سیر قهقرائی می یابد. ولی به محض اینکه از مخالفت و معصیت دست بردارد باز همان هدایت عامه او را به پیش خواهد برد و به سعادت خواهد رساند. رحمت الهی اقتضاء می کند اگر کسی اوامر و نواهی تشریعی را لحاظ نکرد و راه شقاوت را جستجو نمود و یا حتی آن کس که به راه سعادت می رود، خدای متعال برای باز داشتن از مسیر شقاوت و یا برای ترقی در راه سعادت، حوادثی را بیافریند (چاره جوئی نماید) تا بلکه شقی را از خواب غفلت بیدار کرده و سعید نیز متوجه تر کند.

«… فَلِلَّهِ الْمَکرُ جَمِیعاً…»^[۳]

ولی تمام طرحها و نقشه ها از آن خداست.

بر همین اساس، تمام بلاها از سیل و زلزله و صاعقه گرفته تا امراض و مظالم و مشکلات دیگر، همگی مکر خداوند است برای باز داشتن شقی از شقاوت و کامل تر شدن سعید در سعادت.

و در واقع همه اینها امتحان و ابتلاء هستند تا آدمی جایگاه خود را در مسیر هدایت تکوینی بشناسد.

تا اگر راکد گشته و به عقب باز می گردد، متوجه شود و باز سیر صعودی خود را بیابد و اگر پیش می تازد، سرعت گیرد.

این بیان، مفهوم حدیث ذیل را روشن می سازد.

شخصی از حضرت امیر علیه السلام پرسید: اکبرالکبائر کدامند؟ آن حضرت فرمود:

«الْامْنُ مِنْ مَکرِ اللَّهِ وَ الْا یاسُ مِنْ رَوْحِ اللَّهِ وَ الْقُنُوطُ مِنْ رَحْمَهِ اللَّهِ»^[۴]

ایمنی از مکر و نا امیدی از او و قنوط از رحمتش.

وقتی انسان از مکر خدا خود را ایمن بداند در واقع خود را از امتحان ایمن دانسته و بلاها را مکر نمی داند.

و لذا هرگز به فکر اصلاح خویش بر نمی آید و راه سعادت را نمی یابد.

در پایان این بخش از بحث، لازم است گفته شود ایمنی از مکر خدا و یأس از رحمت او دو وصف متضاد می باشند و دو حاصل متضاد دارند.

نتیجه ایمنی امید نابجا و حاصل یأس ناامیدی و خوف مطلق است و هر دو از بزرگترین گناهان کبیره بوده و لذا حدی بین آن دو و حالتی که عموماً از آن به (بین خوف و رجاء) تعبیر می نمایند، پسندیده است.

عوامل ایمنی

انسان وقتی به عظمت خالق هستی می اندیشد و خود را در میان مخلوقاتش ذره ای بی مقدار می بیند و حیات خود را در قبضه قدرت او می داند. و از سوی دیگر این همه خطا و لغزش را از بنده صغیر مشاهده می کند و در مقابل آن خالقش را صابرتر از هر صابری و حلیم تر از هر بردباری می نگرد، ممکن است به ذهن وی تبادر شود که خدا، هرگز عاصی را عذاب نمی نماید، واین همان ایمنی از مکر الهی است.

«وَ لَوْ یؤاخِذُ اللَّهُ ا