فایل پاورپوینت کامل برگی از عملیات کربلای ۴

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل برگی از عملیات کربلای ۴ :

کربلای در سوم دی ماه یکی از پرحاشیه ترین عملیات های دفاع مقدس است. عملیاتی که بر آن بود سرنوشت جنگ را رقم بزند، به دلایلی که هنوز تمامی ابعاد آن مشخص نشده است، لو رفت و با عدم الفتح روبه رو شد.

در این عملیات اغلب نیروهایی که به خط دشمن زدند یا به شهادت رسیدند یا به اسارت درآمدند و تعدادی نیز توانستند به عقب برگردند. یکی از اسرای کربلای علی شاه نظری جانشین گردان امام رضا (ع) از لشکر امام حسین (ع) است که از نگاه یک فرمانده رده میانی جنگ، با اشراف قابل توجهی رویدادهای منتهی به کربلای را روایت می کند.

ساعتی با شاه نظری همکلام شدیم تا آنچه عدم ملاحظات حفاظتی در کربلای عنوان شده است را مروری دوباره کنیم. شاه نظری می گفت: وقتی به اسارت درآمدیم عراقی ها در بازجویی از ما می پرسیدند چرا اینقدر منتظرشان گذاشتیم و زودتر عملیات را آغاز نکردیم! عصبانی بودند که چند روزی است در آماده باش به سر می برند و انتظار آمدن ما را می کشند! گفت وگوی ما با این رزمنده و آزاده کشورمان را پیش رو دارید.

اگر بخواهیم مقایسه ای بین کربلای با عملیات قبلش والفجر داشته باشیم، رعایت اصول حفاظتی در هر دوی این عملیات چه نمره ای می گیرند؟

قبل از هر صحبتی باید توجه داشته باشیم منطقه ای که این دو عملیات انجام گرفتند با هم تفاوت هایی دارند. شاید الی کیلومتر بیشتر بینشان فاصله نباشد، ولی هرکدام ملاحظات خاص خودشان را دارند. اولین چیزی که والفجر را متمایز می کند، بکر بودن منطقه عملیاتی اش است. از اول جنگ تا سال هیچ عملیاتی در آن منطقه انجام نگرفته بود. مسلماً دشمن روی منطقه ای که از آن ضربه خورده حساسیت بیشتری نشان می دهد. اتفاقاً یک نکته ای که کربلای را سخت تر کرد، ریشه در والفجر داشت. عملیات ایذایی والفجر درام الرصاص صورت گرفت.

یعنی همان منطقه ای که در کربلای جزو محورهای اصلی عملیات بود؛ لذا دشمن حداقل درام الرصاص هوشیارتر شده بود. در کربلای قرار بود حدود گردان در منطقه ای وارد عمل شوند که دارای ارتفاع نبود. حاشیه اروند، خرمشهر یا آبادان قابلیت های لازم برای مخفی ماندن این همه نیرو را نداشت. برخی نقاط مسکونی بودند و نفوذ ستون پنجم راحت تر صورت می گرفت. اروند و منطقه عملیاتی والفجر هم می توانست این شرایط را داشته باشد، ولی آنجا بکر بود. محل جنگ نبود و از اول جنگ دشمن حساسیت ویژه ای روی منطقه شرق بصره داشت.

یعنی صرفنظر از مسائل حفاظتی، دشمن حساسیت بیشتری نسبت به منطقه عملیاتی کربلای داشت؟

بله، اگر عکس های هوایی را که در دوران جنگ از جنوب گرفته شده است، مرور کنیم، می بینیم بعثی ها عمدتاً روی منطقه شرق بصره که همان منطقه عملیاتی کربلای است توجه خاصی داشتند. بصره فی نفسه برای عراقی ها مهم بود. به آن مدینه المدن یا شهر شهرها می گفتند. آن ها در طول جنگ برای حفظ بصره نسبت به نقاط دیگر سرمایه گذاری بیشتری انجام می دادند. دژهای اسطوره ای عراق در شرق بصره که برگرفته از طرح های اسرائیلی بود، معروف است.

از طرفی دشمن یکی از محورهای هجومش به ایران را از شلمچه انجام داده بود. وقتی که اوضاع جنگ تغییر کرد و ما او را تعقیب کردیم، مطمئناً منتظر تعقیب شدن از همین منطقه بود. مهم تر از همه، منطقه عملیاتی کربلای محل الحاق دو تا از مهم ترین سپاه های عراق بود. سپاه هفتم به فرماندهی ماهر عبدالرشید که حدوداً از شرق بصره به سمت ام القصر امتداد داشت و سپاه سوم به فرماندهی ژنرال الدوری که از شرق و شمال بصره امتداد پیدا می کرد. تلاقی این دو سپاه که هرکدام خودش را قهرمان تر از دیگری می دانست، باعث می شد که نیروهایشان در محل تلاقی هوشیارتر باشند و امکانات بیشتری را در آن منطقه مستقر کنند.

گذشته از حساسیت منطقه ای، گفته می شود که اصول حفاظتی در کربلای خوب رعایت نشده بود؟

من هم در والفجر حضور داشتم، هم در کربلای . چون جانشین گردان بودم روی جابه جایی نیروها و مسائلی از این دست اشراف داشتم. در والفجر برای اینکه دشمن متوجه جابه جایی نیروها نشود، شیشه اتوبوس ها را با گل کاملاً استتار می کردیم و سپس اتوبوس های خالی را به منطقه هور می فرستادیم. بعد با کانکس بچه ها را به حاشیه اروند انتقال می دادیم، اما در کربلای اینطور نبود. خیلی علنی نیروها با اتوبوس جابه جا می شدند. یا وقتی قرار شد کیلومتر جاده در حاشیه اروند و منطقه عملیاتی والفجر ایجاد شود، بچه های مهندسی با آرم و لباس جهاد سازندگی وارد عمل شدند.

عنوان می شد که جهاد می خواهد برای عشیره ها جاده درست کند. در حالی که این جاده برای عملیات ساخته می شد. موردی حفاظتی که متأسفانه در کربلای رعایت نشد. کلی بولدوزر رفتند تا مقدمات عملیات را از بعد مهندسی انجام بدهند. به نظر من اوضاع دو طرف در والفجر و کربلای برعکس بود.

در والفجر ما سعی می کردیم همه چیز را عادی نشان بدهیم. در کربلای دشمن چنین کاری می کرد! خوب یادم است قبل از کربلای من به همراه شهید خرازی به خرمشهر و امامزاده شهرک ولیعصر (عج) در حاشیه اروند رفتیم. آنجا با دوربین کاتیوشا خط دشمن را نگاه کردم. سرباز عراقی داشت خیلی عادی سنگرش را تمیز می کرد و پتویش را می تکاند. وانمود می کرد عین خیالش نیست، در صورتی که عین خیالش بود! آن ها می دانستند که خبرهایی است و عن قریب عملیاتی انجام می دهیم ولی خودشان را به ندانستن زده بودند تا ما متوجه سطح هوشیاری و آمادگی شان نشویم.

دلیل سهل انگاری امنیتی در کربلای چه بود؟

شاید یک دلیلش غرور بود. مثلاً اتکا به نیروهای بسیار و داشته های مادی می توانست عاملی بر این اعتماد به نفس باشد. سپاه محمد (ص) را که یادتان است. سال یک اعزام سراسری از همه استان ها صورت گرفت و سپاه یک صد هزارنفری محمد (ص) مهیا شد. تدارک چنین سپاه عظیمی در کنار تبلیغات گسترده ای که صورت می گرفت، اینطور نشان می داد که پس از پیروزی در والفجر در عملیات آتی سرنوشت جنگ یکسره خواهد شد. البته در کنار همه این مسائل، یک دلیل عدم الفتح در کربلای را لو دادن آن توسط برخی از نیروهای خودی معرفی می کنند.

اتفاقاً در جلسه ای که با سردار رحیم صفوی داشتیم، ایشان گفتند عملیات را یک شیر ناپاک خورده ای لو داد. از ایشان پرسیدم نام این شخص چیست؟ گفتند مصلحت نیست نامش برده شود. در کل باید اذعان داشته باشیم که مجموعه ای از عوامل مثل عدم رعایت اصول حفاظتی، ستون پنجم، عکس های هوایی و مواردی که ذکر شد منجر به لو رفتن عملیات و نهایتاً عدم الفتح کربلای شدند.

خود شما کی متوجه شدید که عملیات لو رفته است؟

من، چون تجربه عملیات های متعددی را داشتم، از همان اولین ساعات شروع کربلای احساس کردم که آمادگی دشمن نسبت به عملیات های دیگر متفاوت است. با شروع عملیات آنقدر منور زدند که منطقه مثل روز روشن شد. یا برای مسلسل هایشان آنقدر نوار آماده کرده بودند که گلوله هایشان تمام نمی شد. چنین جوی را در عملیات قبلی ندیده بودم. همان اولین ساعات برایم مسجل شد که کربلای لو رفته است. فرماندهان هم این را متوجه شدند که طی تنها چند ساعت دستور توقف عملیات صادر شد.

دوست داریم بیشتر برایمان بگویید. مأموریت گردان شما در این عملیات چه بود؟

غواص ها حدود ساعت شب سوم دی ماه به خط دشمن زدند. بعد از غواص ها، از لشکر امام حسین (ع) گردان امام حسین (ع)، گردان امام محمد باقر (ع) و گردان حضرت ابوالفضل (ع) حرکت کردند. گردان ما هم که امام رضا (ع) بود باید به جزیره بلجانیه می رفت. ما از نهر عرایض با قایق حرکت کردیم تا به دماغه ام الرصاص رسیدیم.

بچه