بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل بهره مندی همگان از هدایت قرآن :

۱.چون قرآن مجید به منظور هدایت همگان تنزّل یافت، تمام افرادی که در پهنه زمین و گستره زمان به سر می برند از نور رهنمود او برخوردار خواهند شد و در فهم معارف آن، نه فرهنگ خاصّی معتبر است که بدون آن نیل به اسرار قرآنی میسور نباشد و نه تمدّن مخصوصی مانع است که با داشتن آن از لطایف قرآنی محروم و با ابتلای به آن بهره مندی از ره ورد آسمانی برای او میسّر نباشد.

خلاصه آنکه نه عربیت شرط راهیابی به حقایق قرآنی است و نه عجمیت مانع نیل به ذخایر آن: تبارک الذی نزّل الفرقان علی عبده لیکون للعالمین نذیراً[۱]. آری، برخی به آسانی و بعضی آسان تر از آن کتاب کریم طرفی می بندند که: لقد یسّرنا القران للذّکر فهل من مدّکر.[۲]

۲.اگر کتابی از لحاظ وسعت حوزه رهنمود، جهان شمول باشد، باید با زبان جهانیان سخن بگوید تا همگان را از فهم زادراهش نصیبی باشد و هیچ کس بهانه نارسایی آن زبان و دست آویز آشنا نبودن با آن فرهنگ را خار راه خود نبیند و از پیمودن مسیر سعادت نایستد؛ زیرا حَرَم وصال در پیش و حرامی راهزن در کمین اگر رفتی، بُردی و اگر خُفتی، مُردی.

۳.تنها زبانی که جهان گسترده بشریت را هماهنگ می کند، همانا زبان فطرت است که فرهنگ مشترک انسان هاست و هر فردی به نوبه خود از آن بهره مند و بدان آشناست و هیچ فردی بهانه بیگانگی از آن را در سر نمی پروراند و دست تطاول تاریخ به دامن پاک و پایه های استوار آن نمی رسد؛ که خداوند فطرت آفرین، صیانت او را از هر گزندی تأمین فرمود؛ فأقم وجهک للدّین حنیفاً فطرت اللّه الّتی فطر النّاس علیها لاتبدیل لخلق اللّه ذلک الدّین القیم… .[۳]

نشانه اشتراک فرهنگ قرآن کریم را می توان در گردهمایی دلپذیر سلمان فارسی و صهیب رومی و بلال حبشی و اویس قرنی و عمّار عربی در ساحت قدس پیامبر جهانی حضرت محمد بن عبداللّه(صلّی الله علیه وآله وسلّم) که با شعار: «بعثتُ إلی الأسود و الأبیض و الأحمر»[۴]شُهره عالم شد، مشاهده نمود؛ زیرا در پیشگاه وحی که ظهور تامّ وحدت حق است، کثرت صورتْ محکوم وحدت سیرت است و تعدد زبان ونژاد و اقلیم و عادات و رسوم و دیگر عوامل گوناگون بیرونی، مقهور اتّحاد فطرت درونی است که: و «متحد جانهای مردان خداست».

آنان که به رنگ و نژاد و لهجه و دیگر عوارض زوال پذیر، صبغه اصالت بخشیدند، همانند جماد و گیاه وجانوراند که جز تفاوت در رنگ، فصل ممیز دیگری ندارند. تنها عالمان خدا ترس که فطرت پذیرش سروش وحی را پاس نهاده و در راه آن گام برداشته و به هدف رسیده اند، دارای فصل ممیز انسانی می باشند؛[۵]زیرا: «قیمه کلّ امرء ما یحسنه»[۶]و قیمت گزاری افراد گوناگون بشر در اختیار خالقی است که به سرائر همگان آگاه است؛ ألا یعلم من خلق و هو اللّطیف الخبیر[۷] و در ارزشیابی بردگان ملیت گرا و آزادگان خداپرست، چنین می فرماید: …و من الجبال جدد بیض و حمر مختلف ألوانها وغرابیب سود و من الناس و الدّوابّ و الأنعام مختلف ألوانه کذلک إنّما یخشی اللّه من عباده العلماء إنّ اللّه عزیز غفور.[۸] خشیت عالمانه برخاسته از فطرت است که عامل وحدت می باشد؛ وگرنه دل باختگان به مظاهر رنگارنگ طبیعت که: «لین مسها و قاتل سمّها»، از هم پراکنده ند که: «جان شیران و سگان از هم جداست».

بیان معارف قرآنی از راه حکمت، موعظه و جدال احسن

۴.اگرچه انسان ها فرهنگ مشترکی به نام فطرت الهی دارند، لیکن در هوشمندی یکسان نیستند؛ بلکه: «الناس معادن کمعادن الذهب والفضه».[۹] از این رهگذر، لازم است کتابی که جهان شمول می باشد، معارف فطری را با روشهای متفاوت در سطوح متعدد تبیین نماید تا هیچ محقّقی به بهانه نازل بودن مطلب، خود را بی نیاز نپندارد و هیچ ساده ندیشی به دستاویز پیچیدگی آن خود را محروم نبیند؛ لذا، قرآن کریم نه تنها از راه حکمت و موعظه و جدال احسن، ره ورد خویش را ارائه نمود: أُدع إلی سبیل ربّک بالحکمه و الموعظه الحسنه و جادلهم بالتی هی أحسن[۱۰] بلکه کوشید از راه تمثیل، بسیاری از معارف را تنزّل داده تا در سایه اعتصام به مَثَل بالا رفته و از موعظه بهره مند شده و در جدال احسن طرفی بسته و از حکمت سرشار شده؛ آنگاه سرپلی از معقول به مشهود ساخته و از حصول به حضور راه یافته و از غیب به شهود بار گرفته و از علم به عین آمده و از منزل اطمینان به مقصد لقای خدای سبحان رسید و از آنجا سیر بی کران «من اللّه إلی اللّه فی اللّه» را با نوای «آه من قلّه الزاد و بُعد الطریق و طول السفر»[۱۱]و با شهود مقصود و حیرت ممدوح: «ربّ زدنی فیک تحیراً»[۱۲] ادامه داد و با امامان معصوم(علیهم السلام) هماهنگ شد که فرمودند: «إلهی هب لی کمال الانْقطاع إلیک و انر أبصار قلوبنا بضیاء نظرها إلیک حتی تخرق أبصار القلوب حجب النور فتصل إلی معدن العظمه و تصیر أرواحنا معلقه بعزّ قدسک».[۱۳] راه تمثیل، همان طوری که در منطق آمده، غیر از راه حدّ و رسم است؛ زیرا نه ذاتیات شی ء مورد تعریف در آن مأخوذ است و نه عوارض ذاتی آن اخذ شده است؛ بلکه برخی از نمونه های مشابه یاد می شود؛ چنان که در تعریف نفس آدمی می گویند که نفس در بدن همانند ناخدا در کشتی است که این جز تمثیل، چیز دیگری نخواهد بود تا زمینه ای باشد برای بازشناسی نفس در مرحله ی که رهایی از نفس از بدن به تمثیل دیگری بیان می شود که: «رکبت البحر و انکسرت السفینه».[۱۴] خلاصه آنکه قرآن کریم، گذشته از روشهای قاطع