فایل پاورپوینت کامل تقویت و پشتیبان نظام اسلامی

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل تقویت و پشتیبان نظام اسلامی :

قرآن کریم ما را با یک ظرفیت خالی خلق نکرد مخلوق نمی داند، ما را با سرمایه معرّفی می کند فرمود شما مانند آن استخر خالی نیستید که از جای دیگر آب بگیرید شما با چشمه خلق شدید، اگر چیزی با چشمه باشد از درون او آب می جوشد. یک بیان نورانی از امیرالمؤمنین(سلام الله علیه) است که فرمود: «القَلْبُ مُصْحَفُ الْبَصَر»؛[۱] یعنی انسان که باید مطالعه کند اولین کتابی که باید بنگرد همان صحیفه قلب است، در دلِ او خدای سبحان بسیاری از مطالب را نوشته است اینکه فرمود: فَأَلْهَمَها فُجُورَها وَ تَقْواها؛[۲]یعنی من انسان را «مستوی الخلقه» خلق کردم. مستحضرید در خلال سوگندهای سوره «شمس» فرمود: وَ نَفْسٍ وَ ما سَوَّاها[۳] سوگند به جان آدمی و کسی که جان آفرین است و جان را مستوی الخلقه خلق کرده است وَ نَفْسٍ وَ ما سَوَّاها؛ آن گاه این ما سَوَّاها را با «فاء» تفسیر، تبیین کرده است فرمود: فَأَلْهَمَها فُجُورَها وَ تَقْواها با «فاء» ذکر کرد تا اینکه روشن شود در صدد تفسیر این تسویه است که خدا روح را «مستوی الخلقه» خلق کرد؛ یعنی چه؟ فرمود: فَأَلْهَمَها فُجُورَها وَ تَقْواها. پس ما با صحیفه نوشته شده خلق شدیم نویسنده هم ذات اقدس الهی است، نوشته شده هم حق و باطل، صدق و کذب، خیر و شرّ، حَسن و قبیح است. آنچه برای بشر لازم است قانون اساسی او را خدا نوشته؛ لذا وجود مبارک امیرمؤمنان(سلام الله علیه) فرمود اوّلین وظیفه انسان این است که چشم باز کند آن صحیفه دل را مطالعه کند: «القَلْبُ مُصْحَفُ الْبَصَر». از آن به بعد آنچه را در بیرون می بیند، در کتاب ها می خواند و مانند آن، آن را در کنار این صحیفه دل قرار بدهد؛ اگر مطابق با مصحف دل بود بپذیرد و ثبتش کند و اگر مطابق نبود آن را طرد کند، همان طوری که ائمه(علیهم السلام) فرمودند: به نام خدا چیزی جعل نمی شود این قرآن کریم نه کم دارد نه زیاد، عین همان وحی الهی است که بر قلب مطهّر رسول خدا(علیه و علی آله آلاف التحیه و الثناء) نازل شد، نه یک ذرّه کم نه یک ذرّه زیاد؛ اما در روایات چرا، روایات جعلی و وضعی هست هم روایت جعل کردند، هم راوی جعل کردند؛ لذا ائمه(علیهم السلام) فرمودند: روایات ما را بر قرآن کریم عرضه کنید، هر چه مطابق قرآن نبود رد کنید هر چه مخالف قرآن نبود بپذیرید.[۴] ما هم یک قرآن ملکوتی داریم که صحیفه جان ماست، حرف های بیرون گاهی حق است گاهی باطل، گاهی صدق است گاهی کذب؛ اما آن مصحف درونی ما فقط حق است و صدق است و خیر است و حَسن; زیرا نه ما در آن صحنه از خود اختیاری داشتیم تا کم و زیاد کنیم و نه ذات اقدس الهی که بِکلِّ شَی ءٍ عَلیمٌ[۵] است اهل سهو و نسیان است وَ ما کانَ رَبُّک نَسِیا؛[۶]فرمود من به ملائکه نگفتم صحیفه دلِ انسان ها را تدوین کنند به کسی دستور ندادم، همان طوری که روح انسان به من وابسته است: نَفَخْتُ فیهِ مِنْ رُوحی[۷]علوم لازم را هم خودم در درون روح، در مصحف روح نگاشتم: فَأَلْهَمَها فُجُورَها وَ تَقْواها؛ بنابراین حرف هایی که از بیرون انسان می شنود در کتاب ها می خواند و مانند آن، این را باید بر صحیفه دل عرضه کند، اگر مطابق با فطرت و صحیفه دل بود آن را بپذیرد و شکوفا کند و اگر نبود نپذیرد، زیرا جریان فطرت ما مثل جریان طبیعت ما صحیح و حق آفریده شده. ما یک دستگاه روده و معده و دستگاه گوارش داریم این دستگاه گوارش صحیح آفریده شده؛ یعنی ذات اقدس الهی معده را، روده را، دستگاه گوارش را طرزی آفرید که فقط غذای سالم را می پذیرد، اگر مقداری غذا مسموم باشد این دستگاه بالا می آورد؛ یعنی این فطرت، طبیعت و روده و معده سالم خلق شده است، مگر اینکه کسی ـ خدای ناکرده ـ کم کم آن را منحرف کند، اول مقداری غذای سمّی وارد کند، بعد به تدریج آن را معتاد کند که می بینید برخی ها با سَم زندگی می کنند، اگر ـ خدای ناکرده ـ تدریجاً مسیر طبیعت عوض شد؛ آن گاه است که انسان از سَم هم باکی ندارد، اگر ـ خدای ناکرده ـ اوّل انسان با مکروهات بعد با معاصی صغیره، بعد کم کم ـ معاذ الله ـ با معاصی کبیره اُنس بگیرد این کسی است که دیگر درون فطرت خود را مخفی کرده است نه از بین برده: قَدْ خابَ مَنْ دَسَّاها.[۸]

لذا وجود مبارک حضرت امیر فرمود اوّلین وظیفه ما این است که هم قبل از مطالعه خارج، از مصحف و صحیفه دل باخبر باشیم و هم وارداتی که از دیگران شنیدیم یا در کتاب ها خواندیم بر صحیفه دل عرضه کنیم: «القَلْبُ مُصْحَفُ الْبَصَر» این مصحف ماست، این کتاب آسمانی ماست. قرآن را ذات اقدس الهی نوشته یقیناً حق است او فطرت را ذات اقدس الهی نوشته یقیناً حق است، گرچه بین فطرت ما و قرآن، بین آسمان و زمین فرق است؛ ولی همان اندازه که ما داریم حق است بطلان در آن نیست، سهو در آن نیست، نسیان در آن نیست، جهل علمی در آن نیست، جهالت عملی در آن نیست فرمود: فَأَلْهَمَها فُجُورَها وَ تَقْواها، این وظیفه روزانه ماست که وجود مبارک حضرت امیر(سلام الله علیه) به ما دستور داد.

همه ما در کنار سفره فداکاری شهدا و ایثارگران و امام راحل (رضوان الله تعالی علیهم اجمعین) نشسته ایم. در قرآن فرمود: بعضی ها کار خیر را به آسانی انجام می دهند، انجام کار خیر برای آنها خیلی آسان است، درهای بهشت به روی اینها باز است، درهای جهنم به روی اینها بسته است، اینها سعادتمندانه زندگی می کنند، این درباره افراد. گاهی درباره ازمان همین تعبیر است که می گویند در ماه مبارک رمضان درهای جهنم بسته است، درهای بهشت باز است، شیاطین بسته اند، این تعبیری است که توجیه می طلبد. در نظام اسلامی این طور است، نظام طوری است که اگر کسی خواست کار خیر انجام بدهد درِ بهشت به روی او باز است و اگر کسی ـ خدای ناکرده ـ خواست جهنم برود درِ جهنم بسته است، او با رنج و تلاش و کوشش و زحمت درِ جهنم را باز می کند چنین نظامی است، فرمود: فَأَمَّا مَنْ أَعْطی وَ اتَّقی وَ صَدَّقَ بِالْحُسْنی فَسَنُیسِّرُهُ لِلْیسْری [۹]ما انجام کار خیر را برای او آسان قرار می دهیم، اگر کسی خواست واقعاً عادل باشد، معتقد باشد، مؤمن باشد نه بیراهه برود نه راه کسی را ببندد در نظام اسلامی آسان است، بر خلاف نظام طغیان و اگر ـ خدای ناکرده ـ کسی آن عصر را می دید مواظب بود که جهنم رفتن خیلی آسان بود و بهشت رفتن بسیار دشوار بود؛ یعنی اگر کسی می خواست حجاب و عفاف خود را حفظ کند در زحمت بود؛ ولی الآن اگر کسی بخواهد حجاب خود را، عفاف خود را، دین خود را حفظ کند در کامل آسانی است؛ همان طوری که افراد این طورند، همان طوری که ازمان آن طور است گاهی ملل و اقوام هم همین طورند.

مردان بزرگ الهی کسانی اند که چون دنیا در چشم آنها کوچک است، هیچ چیزی رهزن آنها نیست. آن بیان نورانی امیرالمؤمنین(سلام الله علیه) که فرمود: من برادری داشتم در چشمان من بزرگ بود: «کانَ یعْظمُهُ فِی عَینِی صَغُرَ الدُّنْیا فِی عَینِهِ»؛[۱۰] چون دنیا در چشم او کوچک بود او در چشمان من بزرگ بود؛ این گونه از افراد به راحتی کار خیر انجام می دادند: فَأَمَّا مَنْ أَعْطی وَ اتَّقی وَ صَدَّقَ بِالْحُسْنی فَسَنُیسِّرُهُ لِلْیسْری.[۱۱] می بینید بعضی به آسانی نمازشب می خوانند خیلی برای آنها سخت نیست به آسانی همیشه با طهارت اند، به آسانی همیشه نماز اوّل وقت می خوانند، به آسانی نقص و عیب کسی را نمی خواهند، به آسانی عیب دیگران را می پوشانند، به آسانی جلوی نقد و حِقد خود را می گیرند، خیرخواه دیگران اند این فضیلتی است که فرمود برخی ها به آسانی اینها را انجام می دهند؛ اما کسی که وَ أَمَّا مَنْ بَخِلَ وَ اسْتَغْنی وَ کذَّبَ بِالْحُسْنی به عاقبت خود علاقه مند و عقیده مند نیست آنها را انکار می کند و مانند آن فَسَنُیسِّرُهُ لِلْعُسْری برخی ها به آسانی دروغ می گویند، به آسانی بیراهه می روند، به آسانی بد می گویند، به آسانی اختلاف ایجاد می کنند، به آسانی اگر دیدند یک جا اختلاف هست، آن را فوت می کنند این آتش را روشن می کنند. دهن را به ما دادند برای کار خیر، اگر دیدیم یک جا آتش روشن شد فوراً فوت کنیم خاموش کنیم، نه اینکه فوت کنیم این شعله را افزوده کنیم، به ما گفتند تا می توانید آتش را خاموش کن! اطفا برای همین جهت است، آتش‎نشانی برای همین جهت است، غضب نشانی برای همین جهت است. نظام اسلامی این برکات را دارد: فَأَمَّا مَنْ أَعْطی وَ اتَّقی وَ صَدَّقَ بِالْحُسْنی فَسَنُیسِّرُهُ لِلْیسْری؛ برای کار خیر او را آسان می کنیم، چه اینکه قرآن را برای یک عده آسان قرار داد، فرمود این قرآن تذکره است: وَ لَقَدْ یسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّکرِ[۱۲] فهمیدن قرآن، عمل به قرآن فرمود خیلی آسان است، چون دلپذیر است و تحمیل نیست؛ اما می بینید برای بعضی ها بسیار دشوار است، همین خواندن قرآن و عمل کردن به قرآن و فهمیدن معارف قرآن برای خیلی ها آسان است، فرمود: وَ لَقَدْ یسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّکرِ ما آسان قرار دادیم. درس قرآن غیر از درس فقه و اصول است گرچه همه آنها از قرآن گرفته شده، غیر از فلسفه و کلام است گرچه آنها تابع قرآن اند؛ اما قرآن چیز دیگری است. فرمود این خیلی آسان است دلپذیر است، گواراست: وَ لَقَدْ یسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّکرِ، هیچ درسی بهتر و روان تر از درس قرآن نیست، چرا؟ چون روان است، دلپذیر است. شما آب زلال را به آسانی میل می کنید این طور نیست که جویدن لازم داشته باشد یا هضم آن سخت باشد فرمود من این را دلپذیر قرار دادم، گوارا قرار دادم این چنین است: وَ لَقَدْ یسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّکرِ.

اگر کسی در خدمت این کتاب باشد که در خدمت عترت طاهرین هم یقیناً خواهد بود، چون «لَنْ یفْتَرِقَا»[۱۳]آن وقت احساس آرامش می کند. دهه پربرکت فجر یادآور چنین صحنه ای است، نظام اسلامی یادآور چنین صحنه ای است، آن عزیزانی که شربت شهادت نوشیدند یادآور چنین صحنه ای است، این کار آسانی نیست کسی بیست سال یا بیش از بیست سال قطع نخاعی باشد و در بستر باشد و بگوید: «بِک یا اللهُ» مگر کار آسانی است انسان بیست سال، بیست و پنج سال بستری باشد و جز نام حق و یاد حق چیزی بر لب و زبان او جاری نشود این طور نیست. بنابراین ما قدردان این انقلاب، نظام و تلاش و کوشش شهدا و عزیزان باشیم و ـ إن‎شاءالله ـ در راهپیمایی ۲۲ بهمن حضور باشکوه داشته باشیم، نگذاریم دشمنان ما خوشحال شوند، نگذاریم ـ خدای نکرده ـ دوستان ما نگران شوند این نظام ما آسیب ببیند. هر کاری بکنیم در تقویت این نظام جا دارد. در مراسم انتخابات هم ـ إن شاءالله ـ شرکت می کنیم، سعی می کنیم هر کسی که أصلح است «بیننا و بین الله» به او رأی بدهیم. این نظام را به هر وسیله ای هست باید حفظ کنیم، اگر مشکلی دارد حلّ کنیم. امر به معروف می خواهد انجام بدهیم، نهی از منکر می خواهد انجام بدهیم، راهنمایی می خواهد انجام بدهیم، مشورت می‎خواهد انجام بدهیم، این نظام، نظامی است که وَ لَقَدْ یسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّکرِ، اگر کسی ـ خدای نکرده ـ جهان را قبلاً می دید و الآن هم می بیند، آ ن وقت می فهمد ایران به چه شکوه و عظمتی درآمده است. به برکت خون های پاک شهدا عظمت و جلال اسلام را شما ملت بزرگوار نشان دادید. کاری شما یعنی ایرانی ها مسلمان در این کشور اسلامی انجام داد که نمونه اش را شما نمی بینید! شما مستحضرید که این جریان دفاع مقدس هشت ساله، گرچه ده ساله بود، دو سال ما گرفتار جنگ داخلی بودیم هشت سال جنگ خارجی را بر ما تحمیل کردند با قطعنامه های مکرّر آسیب رساندند؛ ولی بالأخره ما قطعنامه را پذیرفتیم؛ وقتی قطعنامه را پذیرفتیم، ببینید کاری شما و همکارانتان و پدرانتان و برادرانتان انجام دادند که در جهان نمونه است. ما هشت سال از این حکومت بعثی عراق آسیب دیدیدیم. صدها روستا ویران شد، صدها شهر آسیب دید و خسارت های فراوانی ما مشاهده کردیم و دیدیم؛ بعد از پذیرش قطعنامه آنها عملیات مرصاد را بر ما تحمیل کردند که خدا شهدای آن صحنه مخصوصاً شهید صیاد شیرازی را غریق رحمت کند که آن فتنه را خاموش کرده! بعد از این جریان، صدام به کویت حمله کرده به عنوان اینکه یکی از استان های عراق است. امیر کویت هم دست خود را از بین عبای مطلاّ درآورد و کمک آنها را گرفت و آنها هم به بهانه آزادسازی کویت و به طمع نفت اتحادیه تشکیل دادند و ریختند صدام را از کویت بیرون کردند تا این جا را همه ما شنیدیم. همه آنهایی که آمدند صدام را از کویت بیرون کنند به مسئولین ما گفتند برای اینکه زحمت ما کمتر شود شما هم از شرقِ عراق چهارتا تیر بزنید و به ما کمک کنید. ما از صدام آسیب های فراوانی دیدیم؛ اما نه مسئولین، نه ملت هیچ کدام حاضر نشدند که با آنها همکاری کنند و چهارتا تیر به صدام بزنند، همه مردم گفتند ما قطعنامه را قبول کردیم دیگر حرفی نداریم بزنیم؛ این مع