فایل پاورپوینت کامل حقیقتِ ایمان، ولایت است

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل حقیقتِ ایمان، ولایت است – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل حقیقتِ ایمان، ولایت است شامل 99 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل حقیقتِ ایمان، ولایت است:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل حقیقتِ ایمان، ولایت است به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل حقیقتِ ایمان، ولایت است به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل حقیقتِ ایمان، ولایت است با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل حقیقتِ ایمان، ولایت است با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل حقیقتِ ایمان، ولایت است با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل حقیقتِ ایمان، ولایت است را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل حقیقتِ ایمان، ولایت است :

«… وَلا تَنابَزُوا بِالالْقابِ بِئْسَ الاسْمُ الْفُسُوقُ بَعدَ الایمانِ. ..».[۱]

بحث در باره اختلاف شیعه و سنّی، در حقیقت محبّت و ولایت است. ایراد عمده ای که به سنی ها وارد است این است که چرا شیعه را از اسلام جدا دانسته به آنان سوء ظن می برند و به لقب زشت رافضی و مشرک آنان را می خوانند در حالی که قرآن مجید از سوء ظن نهی فرموده و آن را گناه [۲] شمرده است و از تنابز به القاب یعنی به لقب های زشت یکدیگر را یاد کردن نیز منع می فرماید.[۳] چرا به اهل قرآن سوء ظن می برید و لقب زشت می دهید؟

دست های خیانت اموی و عباسی و حکومت های جائر در سال های پیش و سپس دست های استعمار و ایادی بیگانه آتش را شعله ور نموده تا

جایی که شیعه را نزد سایر فرقه های اسلامی، جدا و دور از اسلام معرفی نموده است.

مگر شیعه نماز می خواند؟

در سفر اول حج که مشرف شدم، تازه راه ماشین رو درست شده بود.

از ایران تقریباً ده نفر بودند. در ضمن راه، یکی از همراهان به من گفت وقتی شما وضو می گرفتید یکی از سنی های نجدی از من پرسید او کیست؟

گفتم عالم شیعی است. گفت شیعه چیست؟ گفتم: جعفری مذهب، گفت مگر جعفری ها نماز هم می خوانند؟!.

گفتم ما می خواهیم مکه برویم، حج واجب انجام دهیم مگر ما مسلمان نیستیم؟ تعجب کرد.

این ها تزریقاتی است که از زمان معاویه (علیه الهاویه) شروع شد و تا این اواخر هم ادامه داشت.

در حالی که همه شهادتین می گوییم، قرآن و قبله یکی است، قیامت را مطابق آنچه قرآن بیان فرموده است قبول داریم، تمام واجبات و احکام ضروری اسلام از نماز و روزه و حج و امر به معروف و نهی از منکر و غیره را قبول داریم، محرمات ضروری از شرک و قمار و زنا و شرب خمر و عقوق والدین و غیره همه را حرام می دانیم، پس چرا از سایر فرقه های اسلامی جدا باشیم؟

فایل پاورپوینت کامل حقیقتِ ایمان، ولایت است

حرف شیعه این است که بیایید حقیقت دین را بیابید. همه، خدا و پیغمبر و معاد و خلاصه، احکام ضروری دین را قبول داریم، ولی این اقرارها باید حقیقت پیدا کند به وسیله ایمان، حقیقت ایمان عبارت است از علاقمندی و دلبستگی نه تصدیق تنها حتی نه شناختن تنها. آن یقینی که پس از مرگ به کار بخورد آن ایمان است نه صرف دانش به خدا و رسول او وگرنه ابوجهل ها و ابوسفیان ها محمد صلی الله علیه و آله و سلم را خوب می شناختند که راست می فرماید. یهود مدینه به تعبیر قرآن مجید همان طوری که پسرانشان را می شناختند محمّد صلی الله علیه و آله و سلم را می شناختند که پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلم رسول خداست.[۴] شیطان هم خدا را خوب می شناسد بیش از بسیاری از افراد بشر. ولی اینکه ایمان نیست، ایمان عبارت است از میل دل و محبّت، تا گروش [گرایش ] پیدا کند، دور محبوب بچرخد، به میل و اراده او متحرّک شود، هوا و هوس کنار برود.

ایمان غیر از عصمت است

اگر راست می گویید منعم خودتان را دوست می دارید چرا دستور او را نمی شنوید؟ چرا رضای خدای خودتان را تحصیل نمی کنید؟ نمی شود کسی به دیگری نهایت محبّت را داشته باشد آن گاه برخلاف میل و رضای او رفتار کند.

کسی که از روی قلدری گناه می کند، معلوم می شود به خدایش علاقه ندارد یعنی در حقیقت ایمان ندارد.

البته نمی گویم باید شخص معصوم باشد، بلکه می گویم از روی قلدری معصیت نمی کند، منافاتی ندارد که بعضی اوقات به واسطه غلبه نفس و هوا از او گناه سرزند و سپس خجل و شرمسار گردد.

خشوع، دوستی با ذلّت است

شیعه می گوید ای مسلمانان بیایید برای خدا خاشع شوید خشوع، دوستی با تذلل است.

در تفاسیر، محققین ذکر کرده اند: محبت با ذلّت خود و تعظیم و بزرگداشت محبوب را خشوع می گویند خشوع که آمد یعنی ایمان همین جاست دلی که برای پروردگارش خاشع گردد خودش را برای خدا کوچک بگیرد، ایمان در آن جا گرفته است قلدری ضد و مقابل ایمان است اگر خشوع باشد تبعیت یعنی حرف شنوی خواهی داشت «الْمُؤمِنُونَ هَینُونَ لَینُونَ» تا می شنود محمّد صلی الله علیه و آله و سلم چنین فرموده است می گوید «سَمِعْنا وَاطَعْنا» شنیدیم و اطاعت نمودیم و اگر گناهی از او سر زند زود پشیمان و شرمسار می گردد و توبه می کند.

دوستی محمّد (ص) جدااز دوستی علی (ع) نیست

پس از خشوع برای محمّد صلی الله علیه و آله و سلم محال است کسی محمّد را دوست بدارد و علی را دوست نداشته باشد چنانچه از قول پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلم رسیده بنابر روایتی که خود سنی ها نیز نقل نموده اند، فرمود: «دروغ گفت به خدا سوگند کسی که می گوید تو را دوست می دارم ولی علی علیه السلام را دوست نمی دارد». چطور می شود جمع شود بین دوستی محمّد صلی الله علیه و آله و سلم و دشمنی علی علیه السلام؟ بلکه اگر حب محمّد صلی الله علیه و آله و سلم در دلی آمد یقین بدانید حب علی و فاطمه و اولادشان نیز خواهد آمد وگرنه حب نیست، بلکه به زبان ادعایی می کند.

ابن صباغ مالکی نقل می کند که پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلم حسن و حسین علیهما السلام را روی منبر برد و فرمود: «اللَّهُمَّ انّی احِبُّهُما؛ خدایا من این دو را دوست می دارم».

حالا آیا می شود کسی محمّد را دوست بدارد حسنین را که محبوب محمّدند دوست نداشته باشد؟

بقیع را خراب کردند

می گویند ما هم اهل بیت را دوست می داریم گفتیم لازمه دوستی تبعیت است شما دنبال همه هستید جز آل محمّد، از این گذشته بروز علاقه شما کجاست، نسبت به عزاداری حسین علیه السلام که آن را بدعت می شمارید و بد می دانید، نسبت به زیارت قبور اهل بیت که برخی از آنان نیز آن را جایز نمی دانند، نشانه دوستی شما چیست؟

آیا قبور ائمه بقیع را خراب کردن نشانه دوستی آنان است؟ یا حق آل محمّد را پایمال کردن؟ بدون شک فردای قیامت از ولایت پرسیده می شوند، چنانچه در کتابهای شیعه و سنّی به سندهای مختلف از رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم رسیده است.

از چهار چیز پرسیده می شوند

فردای قیامت تا هر کس از چهار چیز پاسخ ندهد نمی گذارند قدم از قدم بردارد، اول: از مالش می پرسند، ثروت را از کجا آوردی؟ دوم: مال را در چه صرف کردی؟ سوم: عمرت به خصوص جوانی ات را در چه گذراندی؟ چهارم: از دوستی اهل بیت می پرسندبا ایشان چه کردی؟ با امانت و سفارش رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم چگونه معامله کردی؟

اگر دوست اهل بیت هستید باید در ایام حزن اهل بیت محزون باشید، این بلاد عامه است که ایام عاشورایش با سایر ایام فرق نمی کند.

ما به کوتاهی خود معترفیم

ممکن است برگردند به ما بگویند شما شیعیان هم در متابعت و محبّت ورزی با آل محمد صلی الله علیه و آله و سلم مقصرید.

جواب صحیح این است که آری ما خودمان را مقصر می دانیم آن طوری که سزاوار دوستی و پیروی ایشان است نمی باشیم، ولی گردنکشی هم نداریم سر به آستانشان داریم و شرمساریم.

چگونه سر زخجالت برآورم بردوست

که خدمتی بسزا برنیامد از دستم

سعی خود را می کنیم اما در عین حال غرور هم نداریم چون گفتیم حب، با تذلل همراه است نه تعزز.

سلمان در رأس شیعیان علی (ع)

برای محبّت و متابعت مثالی بزنم. در رأس شیعیان آل محمّد صلی الله علیه و آله و سلم سلمان فارسی، نه بلکه سلمان محمّدی است که حضرت رضا علیه السلام در مکتوبی که شرایع اسلام را می نویسند دوستی امثال سلمان را نیز واجب می دانند، دوستی اولیا و دوستان آل محمّد چون سلمان و ابوذر و مقداد و عمار و ابی الهیثم و. ..

سلمان صاحب کرامات و عالم به علم بلایا و منایا و درجه آخرین (عاشر) ایمان را طی کرده است.

در کتاب «عدهالداعی» می نویسد: در زمان حکومت مدائن (که سلمان با اذن علی علیه السلام آن را از عمر پذیرفت)، خلیفه به او دستور داد اموال «حذیفه» استاندار قبلی را وارسی کن و کارهایش را بازرسی نما، ببین اگر خیانتی یافتی خبر ده تا تنبیه شود.

سلمان جواب دندان شکنی برایش نوشت: من از خدا متابعت می کنم نه از تو. خداوند در قرآن فرموده است: «… وَلا تَجَسَّسُوا. ..»[۵] در کار مسلمانان تفتیش نکنید، آبروی مسلمان را بردن حرام است. بدان در این حکومتی که از تو پذیرفتم، هیچ تبعیتی از تو ندارم و عمل حذیفه را به حکم اسلام حمل به صحت می کنم.

این طور در مقام تبعیت از پیغمبر و علی محکم است.

سخنان سلمان هنگام مرگ

پس از این که فهمید موقع مردن است، در همان وقتی که حکومت داشت گریه کرد و آه کشید خبر از مرگ خودش داد. به او گفتند تو که کارهایت درست است چرا ناراحت هستی؟

گفت: می ترسم حالا که می میرم نزد پیغمبر شرمسار باشم آن طوری که او فرموده است عمل نکرده باشم.

پرسیدند چگونه است؟ فرمود: رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم در حجهالوداع به ما سفارش فرمود: «وَلْیکنْ زادُ احَدٍ مِنْکمْ کزادِ الرَّاکبِ» در دنیا مسافروار زندگی کنید. مسافر توشه اش مختصراست، بارش هرچه سبکتر وراحت تر است، جایتان را خوش نکنید چون کسانی که می خواهند همیشه در همین جا بمانند. در نتیجه حسدورزی ها، کینه توزی ها، تا برسد گناهان غیبت، تهمت، آبروریزی و ضرب و قتل. این ها نتیجه حرف پیغمبر نشنیدن است وگرنه کسی که مسافروار زندگی می کند، کجا به این چیزها می پردازد؟!

گفتند: سلمان شما هم که همین طور زندگی کردید.

فرمود: نه، من بساطی دارم فرش و کوزه و کاسه ای دارم. همین اندازه هم به خودش بدبین است مبادا به وصیت پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلم عمل نکرده باشد.

بزرگ شیعه این طور از آقایان خود متابعت دارد. حالا ما متابعت حقیقی نداریم، حرفی دیگر است ولی سرکشی هم بحمداللَّه نداریم، اطراف معاویه هم نمی رویم.

حساب شیعه با دنیاپرستی، مال و ریاست طلبی جداست، بلکه مرامش دنبال حقیقت دین و ایمان (که ولایت است) رفتن است.

سعید، فدایی باوفای حسین (ع)

از دوستان آل محمّد صلی الله علیه و آله و سلم از اوّل تا کنون، کسی به درجه اصحاب حسین علیه السلام نرسیده. چنانچه به خود ابی عبداللَّه علیه السلام نسبت داده می شود که فرموده است: «خدایا! من اصحابی باوفاتر از اصحاب خودم سراغ ندارم و نه خویشاوندی نیکی کننده تر از خویشان خودم»[۶] در محبت ورزی،

اصحاب حسین نمونه اند. خدا توفیقشان داد علاقه قلبی خودشان را آشکار نمودند.

ظهر عاشورا هنگامی که حسین علیه السلام به نماز ایستاد جناب سعید بن عبداللَّه حنفی خودش را سپر آقا قرار داد. تیرهایی که رو به آقا می آمد، بدنش را پیش می کشید نمی گذاشت به حسین بخورد. گاهی سروگاهی دست و سینه اش را برابر تیر می گرفت تا سیزده تیر به بدن نازنینش رسید که سلام نماز حسین علیه السلام با افتادن او همراه بود.

حالا معنی و حقیقت محبت ورزی را توجه کنید. با این فداکاری در راه خدا جان می دهد، ولی هنوز شرمسار است آن طوری که سزاوار حسین علیه السلام است آیا وفا کرده است یا نه؟ رو به آقا کرد و گفت «اوَفَیتُ» آیا وفا نمودم؟ نه این که خود و کارش را چیزی ببیند و به آن مغرور شود.

ما همه راستی در محبت ورزی و در مقام تبعیت، از هرجهت شرمساریم، چیزی که هست گریزان از آل محمّد نیستیم هرچند کاملًا متصل نیستیم، ولی امیدواریم کاملًا جدا هم نباشیم. اگر گناهی پیش آمد توبه می کنیم و باز می گردیم.

بازگشت پس از سرگرمی

بچه وقتی همراه با پدر حرکت می کند، در اثنای راه سرگرمی مشاهده می کند، پدر را رها می کند و به سرگرمی می چسبد، ولی تا متوجه شد از پدر وامانده، گم می شود، به شتاب دنبال پدر می دود، با گریه و ناله او را متوجه خودش می نماید.

آی کسانی که پدر روحانی خود علی علیه السلام را به واسطه سرگرمی دنیا رها کردید، به هوش بیایید، با ناله و توبه ای نظر لطفش را به خودتان متوجه سازید، بلکه آب رفته به جوی بازآید.

«پروردگارا! گناهی که از من سرزده، از روی قلدری نبوده که بخواهم خدایی تو را انکار کنم یا دستورت را سبک شمارم و یا به پاداشت اعتراض نمایم و نه ترسانیدنت را سست بنگرم، ولی گناه پیش آمد و نفسم برایم جلوه داد».[۷] خداوندا! از هرچه خلاف تبعیت و دوستی آل محمّد بوده است از آن پوزش می طلبیم.

دوستی نهفته در دل مؤمن

رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: برای حسین علیه السلام دوستی نهفته در دل های مؤمنین است [۸]، یعنی هردلی که ایمان دارد حسین علیه السلام را هم دوست می دارد.

هردلی میل سوی کرب و بلایش دارد

من ندانم این چه سرّی است که در خانه اوست

قیام حسین (ع) و برداشت افراد از آن

درباره قیام حسینی و کار عظیم حضرت، یکی از شیعه های نادان روی سلیقه کج و خیال کوچک خود آن را پیاده کرده و اشتباهاتش را در کتابی نوشته و در اختیار مردم قرار داده است. می نویسد حسین علیه السلام آمد که این نقشه را پیاده کند و نمی دانست کشته می شود. مثلًا جایی از نقشه اش درست از آب درنیامد و نتیجه مطلوب را نداد کشته شد. این ها خیالبافی نویسنده است خودش کوچک است عظمت امام علیه السلام را درک نکرده او را با خودش یا یک نفر عادی دیگر مقایسه می کند با هدف های جزئی و شخصی و منافع مادّی.

قبلًا هم نادان دیگری شبهه ای القا کرده بود و آن را به شعر درآورده در کتابش نوشته است: کشته شدن حسین برای شفاعت گناهکاران از امت جدش می باشد. آخر به کدام دلیل این حرف را می زنی که سر دادی، شفاعت را خریدی.

به عین مانند حرف نصارا که درباره عیسی علیه السلام می گویند حضرت

مسیح علیه السلام را به دار زدند و کشته شد در همان وقت در جهنم رفت و سه شبانه روز در آتش ماند تا پیروانش به دوزخ نروند. لذا هیچ مسیحی به دوزخ نمی رود چون یک نوع اتحادی با مسیح پیدا نموده اند لذا «ابناءاللَّه» یعنی پسران خدا و «احباءاللَّه» دوستان خدایند.[۹] کسانی از مسلمانان هم که این حرف را درباره حسین بزنند قول بدون علم می باشد که کشته شدن ابی عبداللَّه علیه السلام به خاطر جهنّم نرفتن مسلمانان می باشد.

علم امام (ع) نمونه علم خداست

چگونه می توان تصور کرد که حسین علیه السلام از کشته شدن خودش خبر نداشت و نقشه تکمیل حکومت کشید و نمی دانست چه پیش می آید ولی خیالش عملی نشد؟ راستی چقدر این حرف ها ناراحت کننده است.

نور حسین علیه السلام با نور محمّد صلی الله علیه و آله و سلم یکی است، روح کلی الهی و محیط به تمام عالم هستی است، هدف حسین از این حرفها بالاتر بود که تو خیال می کنی، با علم به این که کشته می شود به کربلا آمد آیا می شود شیعه ها و پیروان خالص مکتب حسین علیه السلام از پیشامدهای خود یا دیگران باخبر باشند، ولی خودِ حسین نداند.

گفتگوی میثم با حبیب و عمرو

حبیب بن مظاهر به جناب میثم تمار می رسد به او می گوید می بینم کسی که خرما فروش است (یعنی میثم) او را در همین کوفه به دار می زنند و زبانش را برسر دار می برند (از آتیه میثم خبر داد).

جناب میثم هم گفت: می بینم پیرمرد سرخ مویی را که سرش را بالای نیزه در کوفه می گردانند و کشنده اش هم بهره ای از این کارش (کشتن حبیب) نمی برد (او هم از آتیه حبیب خبر داد).[۱۰] کنار خانه عمرو بن حریث کوفی نخلی بود میثم آنجا می آمد و دورکعت نماز می خواند، به او گفتند جناب میثم مثل این که به این درخت علاقه ای داری؟

پاسخ داد آری چون این نخل، دار من است.

همین طور هم شد روزی نخل را افتاده دید فرمود: وعده نزدیک است، موقعی که ابن زیاد خواست او را به دار بزند نخل را برپا کردند و او را به دار زدند.[۱۱] حبیب بن مظاهر و میثم تمار که شیعه علی علیه السلام هستند آتیه خود یا دیگری را می بینند، امام حسین علیه السلام آتیه خودش را نمی بیند؟

چگونه شیعه منکر علم امام می شود

خیلی جرأت می