فایل پاورپوینت کامل خدمت به همنوعان و ایثار در شرایط سخت

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل خدمت به همنوعان و ایثار در شرایط سخت :

به محض ورود به بهشت زهرا؛ غساله ای را دیدم که از این طرف به آن طرف می دوید و گریه می کرد و می گفت: «خودم او را می شورم، خودم غسلش می دهم» و دوان دوان به سمت سالن تطهیر رفت.

مات و مبهوت اشک ها و فریادهای آن زن غساله بودم که طلبه های جهادی به استقبال ما آمدند و برایمان لباس محافظ، دستکش و ماسک آوردند. با دقت نگاه می کردند که بندهای لباس را درست ببندیم، حتماً از دو ماسک و دستکش استفاده کنیم و یکی از آن طلبه ها به شوخی می گفت: «ما آمده ایم اینجا تا به شهادت برسیم اما شما باید سالم بمانید تا از فعالیت های ناقابل ما برای بقیه روایت کنید»

بعد از اینکه کرونا وارد کشور ما شد و ما را از داشتن برخی از عزیزانمان محروم کرد به دلیل ناشناخته بودن رفتار این ویروس ترجیح داده شد اموات کرونایی غسل داده نشوند و آنها را تیمم کنند. چندی بعد مطالعات در مورد رفتار این ویروس بیشتر شد و دریافتیم اگر اموات را غسل دهند و آبی که برای شست و شو استفاده می شود را قبل از ورود به فاضلاب شهری، تصفیه کنند دیگر مشکلی برای سلامت آب از نظر آلوده بودن به آن ویروس پیش نمی آید.

فعالان جهادی

تمامی ما دوست داریم امواتمان را به بهترین نحو غسل دهیم و برای آنها مراسم خاکسپاری برگزار کنیم اما این ویروس باعث شده است تا اموات کرونایی در مظلومیت خاصی شسته و به خاک سپرده شوند، گروهی از طلاب جهادی در تهران پیش قدم شدند تا در کنار غسال های بهشت زهرا اموات کرونایی را غسل دهند و تمام اعمال شست و شو و دفن میت را برای این اموات هم به جا آوردند.

آن روز بارانی بود و هوا سرد شده بود، طلبه ها منتظر حضور مابودند و به تمام سوالات ما با دقت جواب می دادند. حجت الاسلام یونس عبدالملکی ناظر شرعی بهشت زهرا برای ما از روند پذیرش میت و شست و شوی آن توسط نفر از طلاب خانم و آقا که به صورت داوطلب به میدان آمده بودند، گفت: «کار تغسیل کلاً کار سختی است و در بعضی از مواقع سختی آن مضاعف می شود، دلیل آن هم این است که هنوز این ویروس ناشناخته است؛ افرادی با دل و جان آمدند و وارد این عرصه شدند تا جنازه ها را به خاطر احکام شرعی تغسیل دهند. آنقدر این کار ارزش دارد که در روایت از امام صادق داریم کسی که جنازه ای را غسل می دهد و عیوب او را پنهان می کند از گناهان پاک می شود، مانند زمانی که از مادر متولد شده است. این عزیزان جهادی با جان و دل آمدند و وارد عرصه شدند و هیچ معنا و مفهومی نمی توان به این کار داد جز جهاد فی سبیل الله».

لباس های محافظ را پوشیدیم و آماده شدیم تا به سالن های تطهیر و پذیرش اموات وارد شویم، از سمت مردانه شروع به بازدید کردیم، به محض ورود به سالن پذیرش اموات با جنازه هایی رو به رو می شدی که داخل کاورهای مشکی بودند، حس کرختی و رخوتی را در بدنم احساس کردم، آن همه آدم که روزگاری برای خودشان کسی بودند و جایگاه اجتماعی داشتند الان در حالت افقی منتظر غسل دادن و دفن شدن هستند و قطعاً که دستشان از دنیا کوتاه است و تمام دارایی مادی که می توانند از این دنیا ببرند همان لباس آخرتی است که بر روی برانکارد در کنارشان قرار دارد.

کمک به همنوعان در شرایط سخت

تمام فکرم پیش غساله زنی بود که در بدو ورود با او مواجه شدم و در حال گریه و شیون بود، دوست داشتم تا زودتر از گروه جدا شوم و به غسالخانه بانوان بروم، در همین فکرها بودم که همراه گروه وارد سالن تطهیر شدیم، عودهایی که در محیط غسالخانه روشن کرده بودند مانع از غالب شدن بوی سدر و کافور در فضا می شد.

غساله ها دو مدل لباس به تن داشتند، افرادی بودند که لباس های پلاستیکی (کاور مانند) مشکی به تن دارند و روی این کاورها گان های بیمارستانی آبی رنگ به تن داشتند و البته از ماسک و دستکش هم استفاده می کنند، این افراد پیکرهای غیرکرونایی را مطابق هر روز می شستند، غسل می دادند و کفن می کردند.

تخت هایی که میت های غیرکرونایی شسته می شد در همان ورودی قرار داشت، به دلیل حضور ما در سالن های تطهیر و همچنین حرمت میت ها، آنها را از داخل کاور بیرون نیاورده بودند، کمی جلوتر که می رفتی پرده های پلاستیکی از سقف آویزان شده بود و آن طرف پرده ها رنگ لباس غساله ها فرق داشت، کاور آنها سبز رنگ بود و وسایل حفاظتی بیشتری نسبت به سایر غساله ها به تن داشتند.

انگار درون آن اتاق دنیایی دیگر بود، با هر حرکتی که غساله ها انجام می دادند، صلوات فرستاده و نوحه هایی خوانده می شود. حال و هوای دیگری داشتند انگار این روحانیون که لباس غساله به تن دارند، پیکر عزیزترین فردشان را غسل می دهند. آنها با سلام و صلوات هر پیکر را از کاور خارج می کردند و بر تخت قرار می دادند و با احتیاط بر روی آنها آب می ریختند و دیگر مراحل غسل میت را انجام دادند.

ما اجازه نداشتیم از آن خط قرمزی که روی زمین کشیده شده بود جلوتر برویم، هم به دلیل حفظ حرمت میت ها و هم به دلیل مصون بودن از آلودگی های احتمالی که در محیط وجود دارد. یکی از روحانیون جلوی پرده پلاستیکی ایستاده بود و با دستگاهی که به دست داشت محلول ضدعفونی را بر ورودی پرده پلاستیکی، کفش ها و لباس های ما و دیگران که در رفت و آمد بودیم اسپری می کرد.

مدیریت باهوش

با یکی از طلبه ها که انگار مدیریت کارها را برعهده داشت وارد صحبت شدم، حسین صالحی که طلبه درس خارج حوزه علمیه است از چرایی ورود طلبه ها به این کار می گوید: «حقیقت این است که در این امر (غسل دادن اموات کرونایی) گفتند حجم کار زیاد است و توان مجموعه بهشت زهرا محدود است و نیاز به کمک است. ما هم چون شرعاً خود را مسئول دیدیم، وظیفه خود دیدیم تا طلاب را سازماندهی کنیم و در نهایت نفر از طلاب خواهر و برادر را پای کار آوردیم؛ تمام سعی ما و غساله های بهشت زهرا بر این است که شست و شوی اموات کرونایی هر چه سریع تر انجام شود و خانواده های متوفیان کرونایی از این بابت خیال راحت داشته باشند که امواتشان مانند متوفیان دیگر غسل و کفن می شوند.»

از او درباره مبتلا شدن اعضای گروهشان به کرونا سوال کردم و پاسخ داد: «خدا را شکر تاکنون کسی به کرونا مبتلا نشده است، البته چند نفر مشکوک بودند که الحمدالله تست دادند و نتیجه تستشان منفی بود.»

نکته مهم در این مکان آبی بود که با آن میت های کرونایی شسته می شود، این آب قطعاً بعد از برخورد با اموات به ویروس کرونا آلوده می شود، برایم سوال بود که این آب به همین صورت وارد فاضلاب شهری می شود یا برای این موضوع تدبیری اندیشیده شده است، رضا پور ناصرانی مدیر روابط عمومی بهشت زهرا هم همراه خبرنگاران به داخل سالن های تطهیر آمده بود، از او در مورد وضعیت آب استخراجی از غسالخانه ها سوال کردم و گفت: «تصفیه خانه عروجیان سازمان بهشت زهرا (س) که توسط مدیران و کارشناسان اداره کل محیط زیست و توسعه پایدار شهرداری تهران به همراه معاون و مدیران فنی و عمرانی سازمان بهشت زهرا (س) و معاون بهره برداری شرکت آب و فاضلاب منطقه استان تهران مورد بازدید قرار گرفت دارای تصفیه خانه است.

آبی که از سالن های تطهیر خارج می شود ابتدا به تصفیه خانه می رود و آنجا با کلر ضدعفونی می شود و بعد وارد فاضلاب شهری می شود.

خدمات رسانی با رعایت نکات بهداشتی

قبل از بیماری کرونا، امواتی که به آنفولانزای H1N1 مبتلا بودند و یا دیگر بیماری های عفونی را داشتند در این مکان شسته می شدند و هیچ مشکلی هم برای سلامت آبی که از مجموعه خارج می شود پیش نمی آمد، آبی که از سالن های تطهیر خارج می شود ابتدا به تصفیه خانه می رود و آنجا با کلر ضدعفونی می شود و بعد وارد فاضلاب شهری می شود.»

خبرنگاران و عکاسان مردی که همراه ما بودند از غسال ها درخواست کردند تا مراحل شست و شوی یک میت کرونایی را ببینند به همین دلیل من از جمع جدا شدم و وارد غسالخانه بانوان شدم؛ برخلاف قسمت آقایان که پر سر و صدا و پرهیاهو بود و حجم اموات زیاد بود این طرف سکوت حکمفرما بود و برخی از غساله ها بر روی صندلی نشسته بودند.

داشتم به سمت ورودی سالن تطهیر می رفتم که خانمی از پشت سر داد کشید و گفت همان جایی که هستی بمان! برای او توضیح دادم که خبرنگار هستم و هیچ دوربین و موبایلی به همراه ندارم و فقط می خواهم با غساله ها صحبت کنم، با لبخند به سمتم آمد و گفت: «قدم شما بر روی چشم ولی از این خطی که ایستاده ای به آن طرف خطرناک است، اول باید لباس مخصوص بپوشی و بعد وارد سالن شوی، من کمک می کنم تا لباس ها را بپوشی»

خط قرمز

در ابتدا دختر جوانی آمد و کفش هایم را ضدعفونی کرد و بعد در جاکفشی قرار داد، لباس سفید رنگ سرهمی را از داخل بسته بندی درآوردند و گفتند این را روی تمامی لباس هایت بپوش و کلاهش هم سرت بگذار و زیپش را کامل بالا بکش، مریم خانم با دقت به من نگاه می کرد که کارم را درست انجام بدهم، انگار که بیشتر از خود من برای سلامتیم نگران بود؛