فایل پاورپوینت کامل رابطه سینما و ادبیات داستانی دفاع مقدس

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل رابطه سینما و ادبیات داستانی دفاع مقدس :

واژه ضدجنگ و ادبیات ضدجنگ اختراع شده که نمی دانم از کجا آمده است. رسالت نویسنده این است که از شکاف ها بنویسد و ذهن را با چالش روبه رو کند. شرایط باید برای نویسندگان و کارگردان های ما فراهم شود که بدون دغدغه بنویسند و فیلم بسازند.

هفتمین نشست از سلسله نشست های «نشانه؛ ادبیات داستانی در آینه دفاع مقدس» با موضوع «فایل پاورپوینت کامل رابطه سینما و ادبیات داستانی دفاع مقدس» با حضور نرگس آبیار (نویسنده، کارگردان و فیلم نامه نویس) و احمد دهقان (داستان نویس) با دبیری شهریار عباسی (نویسنده) در موسسه خانه کتاب و ادبیات ایران برگزار شد.

تجربه ذهنی من این است که پیش از انقلاب اسلامی، رابطه نزدیک تری بین سینماگران و داستان نویسان وجود داشت و اقتباس های مفیدی از ادبیات داستانی در سینما صورت می گرفت. اما بعد از انقلاب اسلامی و در سال های اخیر این اتفاق کمرنگ شده است. عوامل زیادی در این امر دخیل هستند؛ نویسنده های ما در آن دوران سرسخت بودند؛ از این جهت که مهم بود اقتباس به چه میزان به کارشان نزدیک بود و آیا کارگردان توانسته به ذهنیات او نزدیک شود یا خیر. گاهی فیلمی ساخته می شد که مورد پسند نویسنده قرار نمی گرفت و این امر منجر به اختلافاتی می شد. همچنین، در دوره ای کارگردان هایی آمدند که می خواستند مولف باشند. کارگردان مولف؛ دنیا، نگرش و جهان بینی را منتقل می کند که مختص خودش است. اما در کشور ما از این نوع کارگردان ـ مولف ها از ابتدای انقلاب اسلامی تاکنون به تعداد انگشتان دست داشتیم؛ ممکن است از آثار دیگر الهام بگیرند، اما حاضر نیستند اسم کسی را ذکر کنند.

در دوره ای ادبیات داستانی ما پیچیده و دارای تمی فلسفی و فرم های پیچیده بود و تبدیل کردن آن به تصویر کار سختی بود و در دهه ، آثاری از این دست زیاد داشتیم. ادبیات با سینما تفاوت هایی دارد. ادبیات برای اینکه فضا، جغرافیا و شرایط را می سازد کارکرد تخیلی بیشتری دارد و از این جهت غنی تر است اما سینما اینگونه نیست. با این نگاه تبدیل شدن آثاری که غنای ادبی بیشتری دارند به سینما کار دشواری است و بعضی از آثار تبدیل نمی شوند. زمانی که می خواستم داستان «شیار» را به فیلم تبدیل کنم سخت بود و مجبور بودم بخش هایی را حذف کنم تا مابه ازا تصویری داشته باشد.

نویسندگان ما بیشتر ذهنی می نویسند

در دوره طولانی، با سبکی مشهور به فیلم فارسی روبه رو بودیم. اتفاق بزرگ سینمای ما در اواخر دهه چهل و پنجاه، این بود که کارگردانان مولفی وارد سینما شدند و فیلم هایی ساختند که اکنون ما آنها را به اشتباه سینمای روشنفکری می نامیم؛ این گروه، سینمای ما را نجات دادند و آن را وارد عرصه های جهانی کردند. همین ها هم بودند که انتظار مخاطبان سینما را بالا بردند. ما در این دوره از فیلم های فارسی عادی که مملو از سطحی نگری و گاه ابتذال بود، به فیلم «قیصر» رسیدیم. این فیلم را نه می توانیم در حوزه فیلم فارسی صرف ببینیم، نه روشنفکری. اما به عنوان معیار در سینمای آن دوره معرفی شد و خود را تثبیت کرد.

اتفاق بزرگ بعد از انقلاب اسلامی، گسست بین نویسندگان و کارگردان ها بود. کارگردان مولف هایی که وجود داشتند، همچنین کارگردانانی که به اقتباس روی آورده بودند، هر کدام به عللی کم کار شدند و سینمای ما هم نتوانست کارگردان های مولف را کشف و به جامعه و سینما معرفی کند. پیوندی نهادینه شده هم بین نویسندگان و کارگردان ها به وجود نیامد تا با همکاری و بده بستان های هنری و داستانی، این دو ژانر بتوانند به هم کمک کنند. از سوی دیگر، در غرب، نویسندگان بنا به سبک هایی که از گذشتگان به آن ها رسیده، به تصویری نوشتن و رئال نویسی علاقه مند هستند. آن ها از مارک تواین و همینگوی و سالینجر می آموزند و آن ها را پیشینه ادبی خودشان می دانند. نویسندگان ما کمتر تصویری و بیشتر ذهنی می نویسند. حتی در دوره ای رئال نویسی مذموم شمرده می شد و ذهنی نوشتن افتخار و پز محسوب می شد. این ذهنی نوشتن موجب می شود رمان ها نتوانند با کارگردانان ارتباط برقرار کنند.

اما در این عدم پیوند بین رمان و سینما با مشکل ساختاری دیگری نیز روبه رو هستیم. به لحاظ ساختاری، در جایی تعریف نشده که نویسنده و کارگردان به هم مرتبط شوند. این کار نیاز به کمپانی های بزرگ سینمایی دارد؛ کمپانی های بزرگ هستند که کتاب های خوب را می خوانند و به کارگردان ها ارائه می کنند و کارگردان ها کتاب را انتخاب و تبدیل به یک فیلم می کنند بزرگترین ضعف در کشور ما این است که خبری از این کمپانی ها نیست وشبه کمپانی هایی هم که وجود دارند، کمتر به این موضوع توجه کرده اند.

خواندن کتاب، برای فیلمساز لازم است

شعار اصلی ادبیات است که توضیح نده بلکه نشان بدهد. در یکی دو دهه گذشته، ادبیات داستانی به سمت روایت گریزی رفته و کمتر تصویری شده است. داستان نویس ها فیلم زیاد می بینند. بعد از انقلاب اسلامی کارگردانان و نویسندگان به این سمت آمدند که فیلم نامه از سوی نویسنده نوشته شود. در نتیجه باعث شد وجه ریشه ای سینما که به آدم ها، قهرمان و شخصیت های س