فایل پاورپوینت کامل ریشه های انقلاب اسلامی در قرآن

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل ریشه های انقلاب اسلامی در قرآن :

با توجه به اوضاع عمومی مردم جزیره العرب قبل از بعثت، می توان نفوذ و گسترش سریع اسلام و تحوّلی را که در مردم آن سرزمین بوجود آورد، به عنوان یک انقلاب اسلامی نام برد. اکنون این سوال بوجود می آید که فایل پاورپوینت کامل ریشه های انقلاب اسلامی در قرآن و سیره رسول خدا چیست؟ و چه عامل یا عواملی باعث آن پیروزی عظیم شد؟ تا ما از آن درس بگیریم. و آیا رهبر انقلاب اسلامی ایران، از انقلاب صدر اسلام چه درسی گرفت که توانست امّتی چنین نیرومند و شهید پرور بوجود آورد که در برابر قدرتهای طاغوتی شرق و غرب مقاومت نمایند؟. غالبا در پاسخ این سوال، دو موضوع را به عنوان مهمترین عامل پیروزی مسلمین صدر اسلام معرفی مینمایند:

وآن دو چیز عبارتند از :

۱- اتحاد بی نظیر مسلمین صدراسلام.

۲- شرکت عموم مسلمین در جهاد و مقاومت شدید در برابر شرک و کفر.

در اینجا یادآور میشویم که نقش مهمّ اتحاد مسلمین و جهاد فی سبیل الله در پیروزی انقلاب محمّدی قابل انکار نیست لیکن باز هم این سوال بوجود می آید که چه عاملی قبائل پراکنده جزیره العرب را متحد گردانید؟ و چه عاملی مسلمین را به صف جهاد می کشید و با آنان آن همه نیرو و استقامت و ایثار و عشق به شهادت میداد؟ در اینجاست که می توان دو اصل مهم دیگر را به عنوان دو اصل زیر بنائی معرفی نمود:

۱- ایمان قوی مسلمین.

۲- رهبری های رسول الله. و بقیه را به عنوان آثار و فروع محسوب داشت. اصل اوّل ایمان به خدا با اندکی تامل می توان گفت که ایمان واقعی مسلمین صدراسلام مهمترین عامل پیروزی آنان و زیر بنای تمام فضائل و حرکتهای انقلابی آنها میباشد. این اصل را بطور اجمال در سه بخش بررسی می کنیم. بخش اول : ایمان به خدای یگانه:

عقیده به توحید، در پیروزی مسلمانان انقلابی صدر اسلام نقش بسیار مهمی را ایفا کرده و از مهمترین اصول بشمار میرود. مشکل اساسی مردم جزیره العرب شرک بود. ضعف و ناتوانی، اختلاف و پراکندگی، یاس و ناامیدی، محرومیت و فقر، خودباختگی و بی شخصیتی مردم همه اش معلول شرک و بت پرستی بود. در اثر شرک و تسلیم در برابر طاغوتها بود که ابوجهل ها و ابولهب ها و سایر مستکبرین بر جان و مال و تمام هستی اکثریت مردم تسلط یافته و آنان را باستضعاف و بردگی کشیده بودند. و همین شرک بزرگترین عامل تفرقه و خود باختگی و یاس آنها بود. مگر فرعون که بنی اسرائیل را به بندگی خویش و استضعاف کشیده بود و در این رابطه حضرت موسی (علیه السلام) باو می فرمود : «و تلک نعمه تمنّها علیّ ان عبدّت بنی اسرائیل»(۱) خود را خدای عالم و خالق بنی اسرائیل میدانست؟ نه، بلکه بدان جهت بود که بنی اسرائیل را تحت سیطره طاغوتی و احکام ظالمانه خویش در آورده بود و می گفت: «انّا فوقهم قاهرون»(۲) و بنی اسرائیل هم احکام جابرانه و غیر الهی او را گردن نهاده بودند. بدین جهت دعوت به خدای یگانه اجتناب و طرد طاغوتها برنامه همه پیامبران الهی بوده است. «ولقد بعثنا فی کل امه رسولا ان اعبدوا الله و اجتنبوا الطاغوت»(۳) پیامبران مبعوث می شدند تا به مردم تفهیم کنند که جهان یک آفریدگار بیش ندارد و حق حاکمیت مخصوص اوست و دیگری حق قانونگذاری و مطاع ومعبود شدن را ندارد. و هر نوع حاکمیتی که به الله منتهی نشود یک نوع شرک محسوب می شود.«ان الحکم الاّ لله امر ان لا تعبدوا الاّ ایّاه ذالک الدین القیّم و لکنّ الناس لا یعلمون»(۴) هر طغیانگری که در حاکمیت الله دخالت کند و مردم را به بندگی و اطاعت از خویش در آورد و خواسته هایش را بر آنان تحمیل نماید طاغوت است که مردم موظفند از او اجتناب کنند و زیر بار پرستش او نروند.

دعوت به خدای یگانه و طرد هر معبود دیگری در راس برنامه پیامبر اسلام قرار داشت و می فرمود: «قولوا لا اله الاّ الله تفلحوا». دین اسلام دین توحید است و قرآن در این باره عنایت مخصوص دارد. «و من یشرک بالله فقد ضلّ ضلالاً بعیداً »(۵) «قل انّما امرت ان اعبد الله ولا اشرک به، الیه ادعوا و الیه مآب»(۶) «واعبدوا الله ولا تشرکوا به شیئا»(۷) پیامبر اسلام مردم را در سه مرحله (توحید ذات، توحید در صفات، توحید در پرستش) به توحید دعوت مینمود. و در این راه توفیق یافت که امّتی موّحد و مومن باشد و در برابر غیر الله خضوع نکند و برای مبارزه با مستکبرین و طاغوتها تا پای جان مقاومت کند و از هیچ نیروئی نهراسد. به یک نمونه اشاره می شود. وقتی که زهره سخنگوی سپاه اسلام با رستم فرمانده سپاه ایران روبرو شد باو گفت : انّا لم ناتکم لطلب الدنیا، انما طلبتنا و همتنا الاخره کنّا کما ذکرت، یدین لکم من ورد علیکم منّا و یضرع الیکم یطلب ما فی ایدیکم ثم بعث الله تبارک و تعالی الینا رسولا فدعا الی ربّه فاجبناه فقال لنبیّه انّی قد سلّطت هذاه الطائفه علی من لم یدن بدینی فانا منتقم بهم منهم واجعل لهم الغلبه ما داموا مقرّین به و هو دین الحق لا یرغب عنه احد الّا ذلّ و لا یعتصم به احد الاّ عزّ فقال له رستم و ما هو؟ قال امّا عموده الذی لا یصلح منه شیء الاّ به فشهاده ان لا الله الاّ الله وانّ محمداً رسول الله و الاقرار بما جاء من عند الله تعالی. قال ما احسن هذا و ایّ شیء؟ قال و اخراج العباد من عباده العباد الی عباده الله. قُال : حسن، و ایّ شیء ایضاً؟ قال و الناس بنو آدم و حوّاء اخوه لاب و ام. قال : ما احسن هذا! ارایت لو انّی رضیت بهذا الامر و اجبتکم الیه و معی قومی کیف یکون امرکم؟ اترجعون؟ قال : ای والله ثم لا نقرب بلادکم ابداً الاّ فی تجاره او حاجُه (۸). پیامبر اسلام در اثر کوششها و تبلیغات و اقامه دلیل و برهان موفق شد امّت با ایمان ویگانه پرستی را بوجود آورد که ایمان به خدای یگانه در باطن ذاتشان نفوذ داشت و قولاً و عملاً از شعار لا الله الاّ الله و الله اکبر بهره می گرفتند و بهنگام دشواریها ازاین شعار شور انگیز نیرو می گرفتند.

بخش دوم : ایمان به نبوّت:

ایمان به نوبت و رسالت حضرت محمد صلّی الله علیه و آله نیز دومین عامل پیروزی مسلمین صدر اسلام بود. مردمی که رهبر خویش را یک شخصیت برگزیده الهی میدانند که برای ارشاد آنان مبعوث گشته است (و ما ارسلناک الاّ مبشراً و نذیراً)(۹) و برنامه های خویش را از قرآن می گیرند که (لا یاتیه الباطل من بین یدیه ولا من خلفه)(۱۰) و قوانین و دستورهای پیامبر و قرآن را برنامه حیاتبخش زندگی خویش می دانند (یا ایها الذین آمنوا استجیبوا الله وللرسول اذا دعاکم لما یحییکم)(۱۱) چنین مردمی طبعاً مبارز و ایثارگر و مجاهد و مقاوم و هدفدار و نیرومند خواهند بود که در راه پیشبرد هدف الهی خویش و دفاع از آرمان و عقیده تا سر حد شهادت استقامت خواهند کرد. لذا در قرآن جهاد در راه خدا متفرع بر ایمان شده است. «لکن الرسول و الذین آمنوا معه جاهدوا باموالهم و انفسهم واولئک لهم الخیرات و اولئک هم المفلحون»(۱۲).«تومنون بالله و رسوله و تجاهدون فی سبیل الله باموالکم و انفسکم»(۱۳). قرآن مجید تکذیب خدا و رسول را یکی از عوامل تخلّف از جهاد میداند. «و جاء المعذّرون من الاعراب لیئوذن لهم و قعد الذین کذبوا الله و رسوله سیصیب الذین کفروا منهم عذاب الیم» (۱۴). بعلاوه ایمان به نبوّت در اطاعت از مقام رهبری نیز نقش مهمّی را ایفا میکند. «وما ارسلنا من رسول الاّ لیطاع باذن الله»(۱۵) « ثم جائکم رسول مصدّق لما معکم لتومننّ به و تنصرنّه» (۱۶).با مطالعه زندگی رسول خدا و تأثیر و نفوذ فوق العاده اش در مسلمین می توانیم نقش ایمان و اعتماد به رهبر را بیابیم.

بخش سوّم : ایمان به معاد:

بعد از ایمان به توحید، ایمان به زندگی جاوید آخرت مهمترین اصول معارف اسلام میباشد. قرآن مجید روی این اصل تکیه نموده و در صدها آیه بدان اشاره شده است. همه پیامبران الهی برای تشویق مردم به نیکی و صلاح و تحذیر از طغیان و گناه از این اصل مهم استفاده کرده اند. ایمان به حیات اخروی زندگی انسان را هدفدار می سازد و از پوچ پنداری و بی هدفی رها می نماید. فکر انسان را از محیط تنگ و تاریک ماده و مادیات فراتر می برد و به حیات جاویدان و نورانی ووسیع جهان آخرت پرواز می دهد. «و ما هذه الحیوه الدنیا الاّ لهو و لعب و انّ الدار الآخره لهی الحیوان لو کانوا یعلمون»(۱۷) ایمان به حیات اخروی است که به جهاد و ایثار و فداکاری معنا و هدف می دهد و به مجاهدین فی سبیل الله صبر و استقامت و جرات و شجاعت می بخشد. آن چنان که در جبهه نبرد از هیچ نیروئی نهراسند و تا سر حد شهادت در قلع و قمع دشمن بکوشند. (ولا تحسبن الذین قتلوا فی سبیل الله امواتاً بل احیاء عند ربهم یرزقون)(۱۸). ایمان به معاد است که جبهه های جهاد را با صفا و نورانی و فرحبخش میگرداند.

پس بطور خلاصه می توان گفت که ایمان مهمترین عامل پیروزی مسلمین صدر اسلام و زیر بنای تمام تلاشها و کوششهای آنها بوده است. آن همه فداکاری و صبر و استقامت و جهاد آنها معلول ایمانشان می باشد. چون مومن واقعی بودند در انقلابشان پیروز شدند و پرچم نیرومند توحید را در جهان برافراشتند. ما آثار خارق العاده ایمان را هم اکنون در مبارزات ضد شرک و اسکتبار مردم مجاهد و مقاوم و شهید پرور ایران بالعیان مشاهده می کنیم. ایمان است که بآنها این همه نیرو و توان داده است که در برابر نیروهای استکبار شرق و غرب وعمالشان پایدار بمانند و صدها دشواری را تحمل کنند.

اصل دوّم رهبری های رسول خدا (ص)

بعد از نیروی عظیم ایمان، رهبریهای مهم و بموقع رسول خدا بزرگترین عامل پیروزی انقلابیون صدر اسلام بود. اصل رهبری رسول الله و رهبری های آن جناب از قرآن ووحی آسمانی سرچشمه می گرفت «یا ایها الذین آموا اطیعوا الله و اطیعوا الرسول و اولی الامر منکم»(۱۹) لیکن مهم، استفاده به موقع و مناسب آن جناب بود متاسفانه در این فرصت کوتاه نمی توانیم جزئیات رهبریهای آن حضرت را بررسی کنیم لذا یک موضوع مهم را بررسی می کنیم سپس به جزئیاتی چند اشاره می نمائیم.

امّت متحد و مستقل اسلامی:

بعد از ایمان مهمترین عاملی که می توانست به پیروزی مسلمین و به ثمر رسیدن اهداف الهی رسول خدا کمک کند تاسیس امت متحد و مستقل اسلامی بود. لذا رسول الله از آغاز بعثت به فکر آن بود و مقدماتش را فراهم میساخت. و در انجام این مهم دو کار لازم بود:

اول: ایجاد ارتباط و اتحاد و برادری در بین افراد امت.

دوم: حفظ استقلال و عدم وابستگی آن.

واین دو امر از قرآن سرچشمه می گرفت لیکن رسول الله مجری آن بود، و موفق شد. اول اتحاد :

برای انجام این مهمّ رسول الله ابتداً از نیروی ایمان پیروانش استفاده کرد و هدف واحدی را که مورد پذیرش همگان بود – یعنی تسلیم در برابر دستورات الهی و دفاع از دین اسلام و سعی و تلاش برای گسترش آن ومبارزه با طاغوتها – بآنان ارائه داد وهمه را برای انجام این وظیفه الهی بسیج کرد. وجه اتحاد را ایمان به خدای یگانه و رسالت خودش و ایمان به معاد و پذیرش اسلام قرار داد نه چیز دیگر. به جای پیمانهای اختلاف انگیز قبائلی و نژادی و زبانی و غیره پیمان اسلامی را عرضه کرد. و برای انجام این مهمّ از هر موقعیتی استفاده می کرد، تا اینکه پیمان رسمی را در عقبه با گروهی از تازه مسلمانان مدینه منعقد ساخت. بعد از هجرت به مدینه در بین مومنین مهاجر و انصار پیمان اخوت بست.

در همان آغاز در بین مسلمین بسیار مهمی منعقد ساخت که به فرازهائی از آن اشاره می شود : بسم الله الرحمن الرحیم هذا کتاب من محمد النبی بین المومنین و المسلمین من قریش و یثرب و من تبعهم لحق بهم و جاهد معهم : انّهم امه واحده من دون الناس… و انّ المومنین المتقین علی من بغی منهم او ابتغی دسیعه او ظلم او اثم او عدوان او فساد بین المومنین و انّ ایدیهم علیه جمیعا و لو کان ولد احدهم. لا یقتل مومنا فی کافر و لا ینصر کافراً علی مومن و ان ذمه الله واحده یجیر علیهم ادناهم وانّ المؤمنین بعضهم موالی بعض دون الناس وانّه من تبعنا من یهود انّ له النصر والاسوه غیر مظلومین و لا متناصرین علیهم و انّ سلم المؤمنین واحده لا یسالم مؤمن دون مؤمن فی قتال فی سبیل الله الاّ علی سواء و عدل بینهم (۲۰).

در این پیمان مهم و تاریخی نکات ارزنده وقابل استفاده ای وجود دارد که به سه مورد اشاره میشود :

نکته اول: امه واحده را مؤمنین مجاهد باعتبار ایمان و جهاد معرفی میکند.

نکته دوم : بعد از جمله «امه واحده» جمله « من دون الناس» آمده تا استقلال و عدم وابستگی آن را حفظ کند.

نکته سوم: اقلیّت یهود را جزء امّت واحده اسلامی قرار نداده لیکن حقوقشان را محترم شمرده که اگر پیرو ما باشند از آنان دفاع خواهیم کرد و در حمایت ما خواهند بود. سپس با راهنمائی قرآن تمام مؤمنین را برادر معرفی کرد. « انّما المؤمنون اخوه فاصلحوا بین اخویکم»(۲۱) و قال رسول الله صلّی الله علیه و آله المؤمن للمؤمن کالبنیان یشدّ بعضه بعضاً(۲۲) و قال رسول الله (صلّی الله علیه و آله وسلم) المسلمون کرجل واحد ان اشتکی عینه اشتکی کله و ان اشتکی رأسه اشتکی کله(۲۳) و قال رسول الله صلّی الله علیه و آله : من اصبح لا یهتمّ بامور المسلمین فلیس منهم و من سمع رجلاً ینادی یا للمسلمین فلم یجبه فلیس بمسلم. (۲۴) رهبر بزرگ اسلام که باهمیّت و ضرورت وحدت امت اسلام کاملاً واقف بود در انجام این مهم تلاشهای زیاد کرد و با تأییدات الهی توفیق یافت. قرآن کریم از این موفقیت بزرگ یاد کرده میگوید «هو الذی ایدّک بنصره و بالمؤمنین و الّف بین قلوبهم لو انفقت ما فی الارض جمیعا ما الفت بین قلوبهم و لکنّ الله الّف بینهم انّه عزیز حکیم»(۲۵) «واعتصموا بحبل الله جمیعا و لا تفرّقوا واذکروا نعمه الله علیکم اذ کنتم اعداءً فالّف بین قلوبکم فاصبحتم بنعمته اخواناً و کنتم علی شفا حفره من النار فانقذکم منها کذلک یبیّن الله لکم آیاته لعلکم تهتدون»(۲۶) قرآن که تاسیس امه واحده را موفقیت آمیز میداند می فرماید: «ان هذاه امتکم امه واحده و انا ربّکم فاعبدون»(۲۷) در این آیه به سه مرتبه از توحید اشاره می کند : توحید امت، توحید و ربوبیت، توحید در عبادت. و با یکدیگر بی ارتباط نیستند.

دوم استقلال:

رهبر کبیر انقلاب اسلام که طرح تأسیس امه واحده اسلام را ریخت به پیروی از دستوارت آسمانی قرآن استقلال و عدم وابستگی آن را نیز کاملاً رعایت می کرد. لذا انعقاد هر گونه پیمانی که مانع استقلال و باعث سلطه جوئی کفار بر مسلمین باشد ممنوع می باشد.«و لن یجعل الله للکافرین علی المومنین سبیلا» (۲۸).«یا ایّها الذین آمنوا لا تتخذوا عدویّ و عدوّکم اولیاء تلقون الیهم بالمودّه و قد کفروا بما جائکم من الحق» (۲۹).«یا ایها الذین آمنوا لا تتخذوا بطانه من دونکم لا یألونکم خبالاً ودّوا ما عنتّم قد بدت البغضاء من افواههم و ما تخفی صدورهم اکبر» (۳۰).«یا ایّها الذین آمنوا لا تتخذوا الکافرین اولیاء من دون المؤمنین اتریدون ان تجعلوا علیکم سلطاناً» (۳۱).«یا ایها الذین آمنوا لا تتّخذوا الذین اتّخذوا دینکم هزواً و لعباً من الذین اوتوا الکتاب من قبلکم والکفار اولیاء واتّقوا الله ان کنتم مؤمنین» (۳۲).«یا ایها الذین آمنوا لا تتّخذوا الیهود و النصاری اولیاء بعضهم اولیاء بعض ومن یتوّلهم منکم فانّه منهم انّ الله لا یهدی القوم الکافرین» (۳۳). الذین یتّخذون الکافرین اولیاء من دون المؤمین ایبتغون عندهم العزّه فانّ العزّه لله جمیعاً) (۳۴).

از آیات فوق چند مطلب استفاده می شود:

۱- هر نوع پیامی که نتیجه اش سلطه جوئی کفار و مشرکین و یهود و نصاری بر مسلمین باشد از نظر قرآن ممنوع و حرام است.

۲- کفار و مشرکین چون اسلام را انکار دارند و آن را بمسخره میگیرند، طبعاً با مسلمین دشمنی دارند. مسلمین نباید به آنها اعتماد کنند و از دشمنی باطنی آنها غافل بمانند.

۳- نتیجه موالات و دوستی با کفار سلطه دادن آنها بر امت اسلام است.

۴- یهود و نصاری همواره دوست هستند و از یکدیگر حمایت میکنند. پس مسلمین نباید باظهار دوستی آنان اعتماد نمایند.

۵- کسانیکه برای نیل به عزّت و قدرت، با کفار پیمان دوستی منعقد میسازند در اشتباهند زیرا عزت فقط مال خدا ست.

۶- هر کس با کفار پیمان دوستی منعقد سازد جزء کفار محسوب می شود و مسلمان واقعی نیست. و درهمین رابطه در آیه