فایل پاورپوینت کامل زمینه سازی امام مهدی ع برای ظهور با تاکید بر نقد ظهور صغری

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل زمینه سازی امام مهدی ع برای ظهور با تاکید بر نقد ظهور صغری – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل زمینه سازی امام مهدی ع برای ظهور با تاکید بر نقد ظهور صغری شامل 120 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل زمینه سازی امام مهدی ع برای ظهور با تاکید بر نقد ظهور صغری گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل زمینه سازی امام مهدی ع برای ظهور با تاکید بر نقد ظهور صغری با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل زمینه سازی امام مهدی ع برای ظهور با تاکید بر نقد ظهور صغری از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل زمینه سازی امام مهدی ع برای ظهور با تاکید بر نقد ظهور صغری با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل زمینه سازی امام مهدی ع برای ظهور با تاکید بر نقد ظهور صغری را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل زمینه سازی امام مهدی ع برای ظهور با تاکید بر نقد ظهور صغری :

مقدمه

در سال های اخیر اصطلاح «ظهور صغری» بر زبان برخی اندیشمندان معاصر جاری شد. این اصطلاح با عناوین دیگری مانند «ظهور اصغر» در برابر «ظهور اکبر» و ظهور مستور» در برابر «ظهور معلوم» نیز نمایان شد. مقصود ایشان بیشتر «ظهور نام امام مهدی ع» و «ظهور برخی آثار دولت ایشان البته فی الجمله مانند عدالت و. .. با انقلاب اسلامی ایران» بود. حتی برخی ظهور صغری را امری ضروری دانسته و گفته اند: همان طور که برای حضرت مهدی ع یک غیبت صغرا و یک غیبت کبرا است، یعنی درست مانند آفتاب، وقتی می خواهد پنهان شود، ابتدا، قرص خورشید پشت افق پنهان می شود، ولی هوا نیمه روشن است، و کم کم، این روشنایی برچیده می شود و تاریک می شود؛ برای ظهورش هم یک ظهور صغرا و یک ظهور کبرا است، مانند موقعی که آفتاب می خواهد طلوع کند، قرص خورشید پیدا نشده، اما هوا نیمه روشن است و بعد خورشید دیده می شود. ( مکارم شیرازی، ۱۳۸۱: ۲۴-۲۵ ) بعضی نیز تشبیه امام مهدی ع به خورشید در روایات ( صدوق، ۱۳۹۵: ج۱، ۲۵۳؛ مجلسی، ۱۴۰۳: ج۳۶، ۲۴۹ ) را دلیل بر این تفسیر دانسته، غیبت و ظهور ایشان را به مانند غروب و طلوع خورشید گرفته و از این رو وقوع ظهور اصغر برای حضرتش را ضروری تلقی می کنند. ( الساده، ۱۳۸۳: ۱۴ )

ما گرچه ضرورت وقوع ظهور اصغر برای حضرت و فراهم آوردن مقدمات قیام اکبر را انکار نمی کنیم چراکه ظهور و قیام جهانی امام مهدی ع معجزه نبوده و به شکل عادی واقع می شود ( سبحانی نیا، ۱۳۸۸: ۱۶) ولی روشن است که مدعاهایی اینچنین صرفا برداشت هایی ذوقی – سلیقه ای و بدون مستندات لازم بوده و حتی تشبیه امام مهدی ع به خورشید نیز نمی تواند دلیل بر این مدعا باشد چرا که در تشبیه یک شیء به دیگری نمی توان تمام خصوصیات مشبه به را برای مشبه اثبات کرد به علاوه این وجه شبه می تواند امور دیگری نیز مانند فراگیری نور عدالت، علم و. .. باشد. همچنین این برداشت های ذوقی – سلیقه ای ممکن است آسیب هایی را در حوزه مهدویت به دنبال داشته و خسارات جبران ناپذیری را منجر شود. چنانچه می آید این اصطلاح در یک بررسی معنی شناسانه می تواند احتمالات عدیده ای داشته باشد که تنها یکی از آن ها قابل قبول و از منظر روایات قابل دفاع است.

معنی شناسی

معنای لغوی:ظهور

ظهور در لغت به معنای آشکار شدن امر مخفی و پیروزی و اطلاع بر آن آمده است (فراهیدی، ۱۴۰۹: ج۴، ۳۷) و بنابر بیان مقاییس اللغه، «ظهر» اصلی است که بر بروز و قوت دلالت دارد از این رو وقت زوال خورشید را ظهر گفته اند چرا که بارزترین و آشکارترین اوقات روز است و شتر قوی و انسان مددکار را ظهیر نامیده اند. صاحب مقاییس در ادامه «ظهور» را تنها به معنای غلبه دانسته است. (ابن فارس، ۱۴۲۲: ۶۱۸-۶۱۹ ) بنابراین از منظر لغت این ماده به معنای آشکاری و پیروزی و قوت آمده است.

ظهور صغری

«صغری» به اصطلاح، مونث «افعل التفضیل» از ماده «صغر» به معنای کوچکتر است که البته با توجه به مذکر بودن موصوف آن ( ظهور ) و لزوم تبعیت وصف از موصوف در تانیث ( سیوطی، ۱۳۷۸: ج۲، ۵۳ ) باید «ظهور اصغر» استعمال شود؛ گرچه اصطلاح ظهور صغری به دلیل مقابله با دو اصطلاح «غیبت صغری» و «غیبت کبری» اینگونه بکار رفته است. بنابراین اگر تقسیم ظهور به کوچک و بزرگ مانند غیبت صحیح باشد از منظر ادبیات عرب تعبیر «ظهور اصغر» و «ظهور اکبر» صحیح خواهد بود. بنابراین معنای لغوی این ترکیب نیرو یا پیروزی یا آشکاری کوچکتر می باشد.

معنای اصطلاحی ظهور

در اصطلاح، به ظاهرشدن حضرت مهدی عجل الله فرجه پس از یک دوران پنهان زیستی طولانی، برای قیام و برپایی حکومت عدل جهانی معنا شده است اگرچه به معانی دیگری نیز همراه قرینه به کار رفته است. ( سلیمیان، ۱۳۸۷: ۲۹۹) با بررسی روایات روشن می شود که کلمه ظهور و مشتقات آن به معانی زیر آمده است:

۱ـ آشکارشدن حضرت مهدی عجل الله فرجه،

شایع ترین استعمال این واژه در آشکارشدن امام مهدی علیه السلام پس از غیبت است که در روایات فراوانی پیشوایان معصوم علیهم السلام به گونه های مختلف، بدان اشاره کرده اند از آن جمله امام باقر علیه السلام فرمودند: إِنَّ لِلْقَائِمِ غَیبَهً قَبْلَ ظُهُورِه؛ برای قائم غیبتی پیش از ظهور او است. (صدوق، ۱۳۹۵، ج۲، ص ۴۸۱) اگرچه این معنا به فراوانی در متون مربوط به آن حضرت نیز استفاده شده است.(نعیم بن حماد، الفتن، ص ۱۸۶، ۲۴۷) البته برخی روایات غیبت را ناپیدایی دانسته اند. (کلینی، ۱۳۶۵، ج ۱، ص۳۳۳ و ص ۳۳۷، ح ۶؛ نعمانی، ۱۳۹۷، ص ۱۷۵، ح ۱۴؛ شیخ صدوق، ۱۳۹۵، ج۲، ص۳۴۶ و ص۳۷۰؛ شیخ طوسی، ۱۴۱۱، ص ۱۶۱، ح ۱۱۹) بر این اساس ظهور حضرت مهدی علیه السلام، را به معنای کناررفتن پرده از برابر دیدگان مردم و آشکارشدن ناگهانی او دانست. در حالی که بر پایه روایات ناشناسایی، (شیخ صدوق، ۱۳۹۵، ج۱، ص۱۴۴، باب ۵، ح۳) ظهور به معنای معرفی آن حضرت توسط خودش به مردم است. در هر صورت ظهور امری است مربوط به وجود مقدس خود حضرت ولی عصر ع.

۲ـ آشکارشدن دولت حق

در برخی روایات این واژه به معنای آشکارشدن دولت حق به کار رفته است مانند آنچه که امام امیر مؤمنان علیه السلام فرمود:. . یا شَوْقَاهْ إِلَی رُؤْیتِهِمْ فِی حَالِ ظُهُورِ دَوْلَتِهِمْ…؛ چقدر مشتاق دیدار آنها هستم آن زمان که دولت آنها آشکار شود. (کلینی، ۱۳۶۵، ج۱، ص۳۳۵، ح۳؛ ابن ابی زینب نعمانی، الغیبه، ص ۱۵۰؛ عقد الدرر، ص ۲۲۶)

۳- پیروزی آن حضرت

در برخی روایات نیز با واژه ظهور، به پیروزی آن حضرت بر ستمگران اشاره شده است. (شیخ صدوق، ۱۳۹۵، ج۲، ص۵۰۷.) در این باره امام صادق علیه السلام فرمود: وَ کذَلِک قَائِمُنَا أَهْلَ الْبَیتِ. .. یظْهَرُ عَلَی مَنْ یظْهَرُ؛ (قمی، ۱۴۰۴، ج۲، ص ۳۱۷) اینگونه است قائم ما اهل بیت پس چون او آشکار شد بر آن کس که باید، چیره خواهد شد.

نقد معانی اصطلاحی فوق:

البته این که غلبه امام مهدی و استقرار دولت ایشان معنای اصلی ظهور در اصطلاح باشد محل تامل است چرا که ظهور واژه ای است که باید در کنار واژه غیبت معنی شود و چنانچه گذشت واژه غیبت در روایات به معنای ناپیدایی یا ناشناسایی امام مهدی ع آمده از این رو ظهور باید به معنای پیدایی یا شناسایی ایشان باشد. به عبارت دیگر طبق روایات، ظهور مساله ای است که در برابر دو غیبت صغری و کبری بیان شده است لذا مراد از آن ظهور علنی و عمومی حضرت به هنگامی است که به خانه خدا تکیه داده و آمدنش را اعلام عمومی می کند. بنابراین شایسته است، اصطلاح «ظهور صغری» ناظر به ظهور به معنای «پیدایی امام مهدی» بوده و در سایه آن تعریف شود گرچه این ترکیب توان تحمل احتمالات بیشتری را دارد.

ظهور صغری

ابتدا تذکر این نکته لازم است که برخی احتمالات صرفا به عنوان یک احتمال مطرح شده نه از این جهت که قائلی دارد. البته در مواردی که احتمالات، قائل هم داشته باشد حتما مورد تاکید قرار خواهد گرفت.

شاید بتوان احتمالات ممکن در معنای ترکیب مزبور را این گونه دسته بندی کرد:

الف: معنای ذوقی و سلیقه ای

۱:ظهور نام امام مهدی ع در عصر حاضر

ابطحی در مقدمه کتاب «ملاقات با امام زمان ع » می نویسد: همان طوری که غیبت کبری باید غیبت صغری داشته باشد و همان طوری که غروب خورشید باید تا یکی دو ساعت بعد از آن هوا روشن باشد، همچنین ظهور با عظمت حضرت بقیه اللّه ـ ارواحنا فداه ـ که می خواهد، تمام مردم دنیا را زیر پوشش حکومت واحد جهانی بکشد، نمی تواند مقدّماتی و به اصطلاح «ظهور صغرائی» که زمینه ساز «ظهور کبری» است نداشته باشد. آری او ( استاد ) می گفت: از سال ۱۳۴۰ هجری قمری که استعدادهای افراد بشر ظهور کرده؛ نام مقدّس آن حضرت صدها برابر از قبل میان مردم به وسیله نام گذاری های اماکن مقدّسه و غیره ظهور کرده. اکتشافات و صنایعی که شبیه به معجزات آن حضرت است ظهور کرده. تشرّفات و ملاقاتهائی که کمتر کسی از شیعیان یافت می شود که یا خودش در خواب و یا در بیداری و یا در عالم مکاشفه و یا کسی که مورد وثوق او است، برایش حاصل نشده باشد، ظهور کرده. و خلاصه همه و همه ی آنها دلیل بر این است که آن چنانکه خورشید در وقت طلوعش یک ساعت و نیم الی دو ساعت هوا را روشن می کند و نامش را طلوع فجر می گذاریم، همچنین این زمان که کاملاً هوا روشن شده و نور مقدّس حضرت بقیه اللّه ـ عجّل اللّه تعالی له الفرج ـ عالم را منوّر کرده و صبح پیروزی اسلام بر تمام مذاهب جهان طلوع کرده، نامش را «ظهور صغری» باید گذاشت. (ملاقات با امام زمان (ع)، مقدمه، ص ۱۰ـ ۱۱)برخی نیز به نوعی این سخن را تایید کرده و می گویند: در ظهور صغری، توجه مردم به امام زمان ع زیاد می شود و همه جا، صحبت از امام زمان ع است و جلسات امام زمان ع، پرشور می شود و بحث های امام زمان ع، همه جا را می گیرد و وضع طوری می شود که مردم تشنه و آماده می شوند. .. اگر می خواهیم به آن ظهور ( ظهور کبری ) کمک کنیم، این ظهور صغری را توسعه دهیم،… نام مهدی ع را به همه دنیا برسانیم و این ظهور صغری را پر رنگ کنیم تا نام حضرت مهدی ع در همه جلسات، حضور پیدا کند.( مکارم شیرازی، ۱۳۸۱: ۲۵ )

۲:ظهور حکومت ولی فقیه و انقلاب اسلامی

نویسنده سر مقاله « ظهور صغری و بایسته ها » می نویسد: چنانچه غیبت امام زمان ع صغری و کبری دارد، ظهور آن حضرت هم می تواند صغری و کبری داشته باشد و انقلاب اسلامی ایران را می توان نماد ظهور صغری و زمینه ساز ظهور آن امام همام دانست. پیش از انقلاب ایران پذیرش یک حکومت دینی و فراگیر به رهبری امام عصر ع برای بسیاری بعید می نمود؛ اما امروز این مهم هیچ دور از واقع نیست، از این رو می توان انقلاب اسلامی ایران را مظهر ظهور صغری و بستری برای تحقق و اتصال به قیام کبرای آن حضرت دانست. ( پور سید آقایی، مجله انتظار، شماره ۲، ص ۶)چنین برداشت هایی کم و بیش از سوی دیگر پژوهشگران نیز مطرح شده است: «اگر زمان انتخاب نواب خاص را که واسطه مستقیم علم و هدایت حضرت حجت بوده اند، زمان غیبت صغری بنامیم، عصر حکومت و ولایت نائب عام آن حضرت را می بایست دوران ظهور صغرای آن حضرت بخوانیم. برکاتی که در این سال ها از توسعه، پیشرفت، تولید علم، امنیت اجتماعی، اتحاد ملی و انسجام اسلامی و عزت مسلمانان و ذلت دشمنان مشاهده شده، همه از برکات آن است که جامعه به درک شب قدر نزدیک می شود.» (معلی، کیهان فرهنگی، شماره ۲۵۲، مهر ۱۳۸۶ )«طبق برنامه ملک، ابتدا باید شب کامل واقع شود و سپس بین الطلوعین و سسپس طلوع خورشید صورت گیرد. .. طبق برنام ملک، بعد از شب کامل، مطلع فجر و بین الطلوعین خواهد بود و این ماجرا در زندگی امام زمان ع واقع می شود که ما اعتقاد داریم از زمان وقوع انقلاب اسلامی ایران این ماجرا شروع شده است و در حال حاضر در بین الطلوعین به سر می بریم.» ( حجامی، ۱۳۹۵: ۳۴۰ )

۳:رشد اقتصادی، علمی و دینی جامعه

مدعی این معنی بر این باور است که هر چند در این زمان ظهور امام مهدی ع و دولت ایشان رخ نداده ولی برخی از آثار ظهور دولت مهدوی مانند رشد علمی و دینی جامعه، رشد اقتصادی و رفاه و. .. به وقوع پیوسته و این به معنای ظهور صغرای امام است.ابطحی به نقل از استاد خود می گوید: او می گفت: . .. اکتشافات و صنایعی که شبیه به معجزات آن حضرت است ظهور کرده… خلاصه همه و همه ی آنها دلیل بر این است که آن چنانکه خورشید در وقت طلوعش یک ساعت و نیم الی دو ساعت هوا را روشن می کند و نامش را طلوع فجر می گذاریم، همچنین این زمان که کاملاً هوا روشن شده و نور مقدّس حضرت بقیه اللّه ـ عجّل اللّه تعالی له الفرج ـ عالم را منوّر کرده و صبح پیروزی اسلام بر تمام مذاهب جهان طلوع کرده، نامش را «ظهور صغری» باید گذاشت. (ملاقات با امام زمان (ع)، مقدمه، ص ۱۰ـ ۱۱)

۴:قرب ظهور؛ تحقق برخی از علائم ظهور که قرب ظهور را می رساند

این احتمال بر این اساس استوار است که اولا علائم ظهور پیوندی با قرب ظهور داشته باشند و ثانیا قرب ظهور به نوعی به معنای ظهور امام مهدی ع باشد. صادقی درباره پیوند علائم ظهور با قرب ظهور می نویسد: هر گاه در کلمات معصومین ع برای رویدادی نشانه ای ذکر شده، آن رویداد همراه آن نشانه یا با فاصله کوتاهی پیش از آن واقع شده است. بیان آنان درباره نشانه های ظهور مهدی ع هم از این قاعده مستثنا نیست و آن چه به عنوان نشانه ظهور معرفی شده است باید همراه آن یا در مدت کوتاهی پیش از آن محقق شود، چون ویژگی کلی علامت و نشانه این است که موجب شناخت می شود و آن چه موجب شناخت است نمی تواند با فاصله زیادی اتفاق بیافتد. ( صادقی،۱۳۸۵: ۵۵-۵۶ )

ب:معنای ادعایی

۵:امکان ارتباط با امام عصر ع در دوران ما همانند دوران غیبت صغری

این احتمال در واقع وجه متناظر دوران غیبت صغری است که در آن مردم با واسطه وکلا و سفرای امام زمان ع با ایشان در ارتباط بودند، مسائل خود را مطرح کرده و مشکلات خویش را برطرف می نمودند که موارد بسیاری از آن ها در منابع معتبر به ثبت رسیده است. در آخرین توقیع امام عصر ع به جناب علی بن محمد سمری ره امکان این نحوه از ارتباط تا زمان خروج سفیانی و ندای آسمانی رد شده و مدعیان آن دروغگو و افترا زننده خوانده شدند. در آن توقیع شریف چنین آمده است: فَقَدْ وَقَعَتِ الْغَیبَهُ الثَّانِیهُ فَلَا ظُهُورَ إِلَّا بَعْدَ إِذْنِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ ذَلِک بَعْدَ طُولِ الْأَمَدِ وَ قَسْوَهِ الْقُلُوبِ وَ امْتِلَاءِ الْأَرْضِ جَوْراً وَ سَیأْتِی شِیعَتِی مَنْ یدَّعِی الْمُشَاهَدَهَ أَلَا فَمَنِ ادَّعَی الْمُشَاهَدَهَ قَبْلَ خُرُوجِ السُّفْیانِی وَ الصَّیحَهِ فَهُوَ کاذِبٌ مُفْتَرٍ وَ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّهَ إِلَّا بِاللَّهِ الْعَلِی الْعَظِیم. ( صدوق،۱۳۹۵: ج ۲، ۵۱۶، ح ۴۴ )در معنی کلمه « شاهده» در توقیع شریف گرچه احتمالات متعددی وجود دارد ( ۱: مشاهده همراه با ادعا ۲: ادعای سفارت ۳: ادعای حضور امام ۴: شناخت امام در حال دیدار ۵: دانستن محل استقرار امام ۶: دیدار اختیاری امام ) ولی احتمال دوم (ادعای سفارت) نظر مشهور علمای شیعه است. (جعفری، ۱۳۸۹: ۱۶۱)با این وجود در قرن ۱۳ هجری قمری جریانی انحرافی موسوم به «شیخیه» در حوزه عقائد شیعی و مهدوی شکل گرفت که به نوعی مدعی امکان این گونه از ارتباط با امام عصر ع در دوران غیبت کبری بود. از موضوعات جنجال برانگیز در عقاید شیخیه، اعتقاد به «رکن رابع» است…مقصود از رکن رابع، آن است که در میان شیعیان، شیعه کاملی وجود دارد که واسطه فیض امام عصر ع و مردم است. طرح «رکن رابع»، موجب اختلاف و انشعاب شیخیه گردید و پس از اندکی،دستاویزی برای ادعای جدید به نام «بابیت» شد. ( رضانژاد، ۱۳۸۱: ۲۷۱-۲۷۲) لازم به ذکر اینکه میان انشعابات شیخیه (کرمانیه، باقریه، شیخیه آذربایجان) در این باور اختلاف عمیقی به چشم می خورد (مولفان، ۱۳۹۴: ۸۱-۸۳) ولی حداقل گروهی از شیخیه، یعنی شیخیه کرمان، اصول دین را چهار مورد می دانند و مورد چهارم را رکن رابع معرفی می کنند.(همان: ۸۳) البته در متون شیخیه، تعابیر مختلفی برای این اصطلاح یافت می شود، از جمله نایب خاص، ناطق، امام زمان، نقبا و نجبا، ولایت اولیای الهی، معرفت فقیه، شیعیان کامل و عالم به شریعت، تولی و تبری، قریه ظاهر و. .. ( همان: ۸۴-۸۵ ) اما برخی از ایشان به صراحت از وجود نائبان خاص در دوران غیبت حضرت سخن می رانند. به عنوان نمونه حاج عبدالرضا خان در تکریم الاولیاء آورده است: این بود آن چه که در این اوراق از حالات نواب خاص امام که معروف و مشهور بودند، خواستم برای مزید بصیرت شما بنویسم و همیشه امثال این بزرگواران تا ظهور قائم ع در میان خلق هستند. ( همان: ۸۵-۸۶ )

این تفکر انحرافی در سال های اخیر نیز با لبسی دیگر رخ نموده و با طرح لزوم وجود « هادی » ( کسی که در عصر غیبت صغری با امام عصر ارتباط داشته و به نوعی نائب خاص ایشان است) در عصر غیبت کبری شکل گرفت. (حجامی، ۱۳۹۵: ۳۳۶) مدعی این تفکر انحرافی می گوید: در آستانه ظهور، حوادث عظیمی که در آخر الزمان رخ می دهد، خداوند ابتدا به واسطه امام زمان ع برای جامعه، یک هادی قرار می دهد و سپس حوادث را به راه می اندازد. (همو، ۳۳۸)

۶:گسترش ارتباط با امام عصر ع به صورت ملاقات

ابطحی به نقل از استادش می گوید: تشرّفات و ملاقاتهائی که کمتر کسی از شیعیان یافت می شود که یا خودش در خواب و یا در بیداری و یا در عالم مکاشفه و یا کسی که مورد وثوق او است، برایش حاصل نشده باشد، ظهور کرده… و خلاصه همه و همه ی آنها دلیل بر این است که آن چنانکه خورشید در وقت طلوعش یک ساعت و نیم الی دو ساعت هوا را روشن می کند و نامش را طلوع فجر می گذاریم، همچنین این زمان که کاملاً هوا روشن شده و نور مقدّس حضرت بقیه اللّه ـ عجّل اللّه تعالی له الفرج ـ عالم را منوّر کرده و صبح پیروزی اسلام بر تمام مذاهب جهان طلوع کرده، نامش را «ظهور صغری» باید گذاشت. (ملاقات با امام زمان (ع)، مقدمه، ص ۱۰ـ ۱۱)

نقد احتمالات فوق:

اول: اشکالی که متوجه تمام احتمالات بالا ( غیر از احتمال ۵: امکان ارتباط با اما مهدی ع در دوران ما همانند دوران غیبت صغری ) است اینکه مفهوم « ظهور صغری » در هیچ یک از احتمالات، ناظر به معنای ظهور در روایات، یعنی « ظهور امام مهدی ع » نیست.

دوم: هیچ کدام از احتمالات فوق مستند به دلیلی نیست و صرفا یک تعبیر ذوقی یا ادعایی پوچ است.

سوم: در معنی چهارم، مدعا آن است که اولا علائم ظهور قرب ظهور را می رسانند. ثانیا قرب ظهور به معنای ظهور صغری است. هر دو مطلب قابل مناقشه است:

الف: گرچه وجود علامت برای یک شی، عرفا دلالت بر قرب وقوع آن می کند و علامت بودن یک شی به آن است که مقارن یا قریب به حادثه اتفاق بیافتد؛ ولی می دانیم که در روایات، علائم گوناگونی برای امر ظهور بیان شده است. عده ای از علائم حتمی بوده و عده ای غیر حتمی و در بسیاری موارد علامت ظهور بودن علائم غیر حتمی محل بحث است مانند زوال بنی عباس، پرچم های سیاه، و. .. بنابراین وقتی یکی از این علائم اتفاق بیافتد حتی نمی توان گفت علامت ظهور اتفاق افتاده است تا چه رسد به ادعای قرب ظهور با وجود آن علامت.

ب: عمده در بحث علائم ظهور، علائم حتمی است ( سفیانی، یمانی، ندای آسمانی، خسف بیداء، قتل نفس زکیه ) که همگی در سال ظهور اتفاق می افتد. روشن است که با تحقق این علائم، می توان مدعی قرب ظهور شد و حتی تا حدودی زمان ظهور را نیز پیش بینی کرد. البته اگر تحقق علامتی طبق روایات مانند علائم حتمی، نزدیک به ظهور باشد، با تحقق آن می توان گفت ظهور نزدیک است ولی نزدیکی ظهور به معنای نفس ظهور نیست و چنانچه فردی قائل به آن باشد این گفتاری ذوقی و دور از واقع خواهد بود.

ج: معنای مستند به روایات

۷:ظهور غیر علنی و محدود امام مهدی ع بعد از خروج سفیانی و ندای آسمانی ( همانند دوره غیبت صغری )

این احتمال، معنایی است که مستند به روایات بوده و برخی از پژوهشگران عرصه مهدویت نیز به آن اذعان دارند. به نظر ایشان روایات دلالت دارد که نهضت و انقلاب مقدس حضرت مهدی ع در مدت ۱۴ ماه کامل می گردد، در شش ماه اول، امام ع در اضطراب و نگرانی به سر می برند و حوادث را به طور نهان، توسط یاران رهبری می کنند و در هشت ماه بعدی در مکه ظهور می کنند و رهسپار مدینه و آن گاه راهی عراق و قدس می گردد و با دشمنان خود وارد نبرد می شود، جهان اسلام را به طور یکپارچه تحت فرمان و اطاعت خود در می آورد. ( کورانی، ۱۳۸۳: ۲۷۷ ) پیش از نهضت ظهور حضرت مهدی ع دو حادثه رخ می دهد که آن دو به منزله نشانه ای الهی است که آن حضرت آمادگی لازم را جهت ظهور مقدس خویش آغاز می نماید. ( همو ) پس از این دو نشانه یعنی خروج سفیانی در ماه رجب و ندای آسمانی درماه رمضان، تا زمان ظهور حضرت مهدی ع در ماه محرم، نزدیک ۶ ماه باقی است. ( همو: ۲۸۲ ) در منابع شیعه این شش ماه را مرحله ظهور غیر علنی بعد از غیبت کبری، قلمداد می کنند و مراد از روایت امیرمومنان ع که « ظاهر شدن او اندکی ابهام آمیز است تا اینکه نام و یادش همه جا را فرا گرفته، آنگاه ظهور می کند » این است که در آغاز، امام ع به تدریج ظهور می کند و آنگاه مساله ظهور برای مردم روشن و آشکار می گردد. ( همو: ۲۸۳ ) به گفته برخی دیگر نیز بنابر بعضی از روایات ظهور اصغر حضرت، همراه با گونه ای از خفاء و پنهانی همانند غیبت صغری است که به هنگام صیحه آسمانی در اول رجب آغاز می شود چرا که در توقیع شریف نائب چهارم علی بن محمد سمری ندای آسمانی ( و خروج سفیانی ) غایت و منتهای غیبت کبری قرار داده شده است. این ظهور در کوفه خواهد بود سپس حضرت پنهانی به حجاز خواهند رفت. ( سند،۱۳۹۴: ۴۴ ) اینک شایسته است به برخی از مستندات این نظریه پرداخته شود.

مستندات معنای برگزیده

۱:الْحُسَینُ بْنُ حَمْدَانَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْمَاعِیلَ وَ عَلِی بْنِ عَبْدِ اللَّهِ الْحَسَنِیینِ، عَنْ أَبِی شُعَیبٍ مُحَمَّدِ بْنِ نَصْرٍ، عَنْ عُمَرَ بْنِ الْفُرَاتِ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْمُفَضَّلِ، عَنِ الْمُفَضَّلِ بْنِ عُمَرَ، قَالَ: سَأَلْتُ سَیدِی الصَّادِقَ ع هَلْ لِلْمَأْمُولِ الْمُنْتَظَرِ الْمَهْدِی ع مِنْ وَقْتٍ مُوَقَّتٍ یعْلَمُهُ النَّاسُ؟ فَقَالَ: «حَاشَ لِلَّهِ أَنْ یوَقِّتَ ظُهُورَهُ بِوَقْتٍ یعْلَمُهُ شِیعَتُنَا». .. قَالَ الْمُفَضَّلُ: یا مَوْلَای فَکیفَ یدْرَی «۲» ظُهُورُ الْمَهْدِی ع وَ إِلَیهِ التَّسْلِیمُ؟ قَالَ ع: «یا مُفَضَّلُ یظْهَرُ فِی شُبْهَهٍ لِیسْتَبِینَ، فَیعْلُو ذِکرُهُ، وَ یظْهَرُ أَمْرُهُ، وَ ینَادَی بِاسْمِهِ وَ کنْیتِهِ وَ نَسَبِهِ، وَ یکثُرُ ذَلِک عَلَی أَفْوَاهِ الْمُحِقِّینَ وَ الْمُبْطِلِینَ، وَ الْمُوَافِقِینَ وَ الْمُخَالِفِینَ، لِتَلْزَمَهُمُ الْحُجَّهُ بِمَعْرِفَتِهِمْ «۳» بِهِ، عَلَی أَنَّهُ قَدْ قَصَصْنَا وَ دَلَلْنَا عَلَیهِ، وَ نَسَبْنَاهُ وَ سَمَّینَاهُ وَ کنَّینَاهُ، وَ قُلْنَا: سَمِی جَدِّهِ رَسُولِ اللَّهِ ص وَ کنِیهُ لِئَلَّا یقُولَ النَّاسُ: مَا عَرَفْنَا لَهُ اسْماً وَ لَا کنْیهً وَ لَا نَسَباً. وَ اللَّهِ لَیتَحَقَّقُ الْإِیضَاحُ بِهِ وَ بِاسْمِهِ وَ نَسَبِهِ وَ کنْیتِهِ عَلَی أَلْسِنَتِهِمْ، حَتَّی لَیسَمِّیهِ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ، کلُّ ذَلِک لِلُزُومِ الْحُجَّهِ عَلَیهِمْ، ثُمَّ یظْهِرُهُ اللَّهُ کمَا وَعَدَهُ بِهِ جَدُّهُ ص فِی قَوْلِهِ عَزَّ وَ جَلَ هُوَ الَّذِی أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدی وَ دِینِ الْحَقِّ لِیظْهِرَهُ عَلَی الدِّینِ کلِّهِ وَ لَوْ کرِهَ الْمُشْرِکونَ* «۴»»… ( حلی،۱۴۲۱: ۴۳۳ )مراد از روایت «ظاهر شدن او اندکی ابهام آمیز است تا اینکه نام و یادش همه جا را فرا گرفته، آنگاه ظهور می کند» این است که در آغاز، امام ع به تدریج ظهور می کند و آنگاه مساله ظهور برای مردم روشن و آشکار می گردد. (کورانی، ۱۳۸۳: ۲۸۳ ) به نظر می رسد اگر دلالت این حدیث را بپذیریم سند حدیث به دلیل وجود افراد ضعیف مانند حسین بن حمدان و ابن نصیر غالی معروف و مدعی بابیت امام عصر ع و مجهول مانند محمد بن اسماعیل و علی بن عبدالله، قابل تکیه نیست.

۲:توقیع ولی عصر ع به نائب چهارم، علی بن محمد سمری ره

حَدَّثَنَا أَبُو مُحَمَّدٍ الْحَسَنُ بْنُ أَحْمَدَ الْمُکتِّبُ قَالَ: کنْتُ بِمَدِینَهِ السَّلَامِ فِی السَّنَهِ الَّتِی تُوُفِّی فِیهَا الشَّیخُ عَلِی بْنُ مُحَمَّدٍ السَّمُرِی قَدَّسَ اللَّهُ رُوحَهُ فَحَضَرْتُهُ قَبْلَ وَفَاتِهِ بِأَیامٍ فَأَخْرَجَ إِلَی النَّاسِ تَوْقِیعاً نُسْخَتُهُ- بسم الله الرحمن الرحیم- یا عَلِی بْنَ مُحَمَّدٍ السَّمُرِی أَعْظَمَ اللَّهُ أَجْرَ إِخْوَانِک فِیک فَإِنَّک مَیتٌ مَا بَینَک وَ بَینَ سِتَّهِ أَیامٍ فَاجْمَعْ أَمْرَک وَ لَا تُوصِ إِلَی أَحَدٍ یقُومُ مَقَامَک بَعْدَ وَفَاتِک فَقَدْ وَقَعَتِ الْغَیبَهُ الثَّانِیهُ «۱» فَلَا ظُهُورَ إِلَّا بَعْدَ إِذْنِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ ذَلِک بَعْدَ طُولِ الْأَمَدِ وَ قَسْوَهِ الْقُلُوبِ وَ امْتِلَاءِ الْأَرْضِ جَوْراً وَ سَیأْتِی شِیعَتِی مَنْ یدَّعِی الْمُشَاهَدَهَ أَلَا فَمَنِ ادَّعَی الْمُشَاهَدَهَ قَبْلَ خُرُوجِ السُّفْیانِی وَ الصَّیحَهِ فَهُوَ کاذِبٌ مُفْتَرٍ وَ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّهَ إِلَّا بِاللَّهِ الْعَلِی الْعَظِیمِ- قَالَ فَنَسَخْنَا هَذَا التَّوْقِیعَ وَ خَرَجْنَا مِنْ عِنْدِهِ فَلَمَّا کانَ الْیوْمُ السَّادِسُ عُدْنَا إِلَیهِ وَ هُوَ یجُودُ بِنَفْسِهِ فَقِیلَ لَهُ مَنْ وَصِیک مِنْ بَعْدِک فَقَالَ لِلَّهِ أَمْرٌ هُوَ بَالِغُهُ وَ مَضَی رَضِی اللَّهُ عَنْهُ فَهَذَا آخِرُ کلَامٍ سُمِعَ مِنْهُ. ( صدوق، ۱۳۹۵: ج۲، ۵۱۶ )

چنانچه گذشت در معنی کلمه « مشاهده » در توقیع شریف گرچه احتمالات متعددی وجود دارد ( ۱: مشاهده همراه با ادعا ۲: ادعای سفارت ۳: ادعای حضور امام ۴: شناخت امام در حال دیدار ۵: دانستن محل استقرار امام ۶: دیدار اختیاری امام ) ولی احتمال دوم (ادعای سفارت ) نظر مشهور علمای شیعه است. ( جعفری، ۱۳