بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل سوءظن در محیطهای فاسد :

یک اصل کلی در حسن ظن یا سوء ظن این است که آدمی محیط را بنگرد اگر در محیط سالم و پاکی که تمامی افراد آن مؤمن هستند سؤظن ورزد، واضح است که کار بسیار زشت و قبیحی مرتکب شده است، اما در محیطی که فساد بر آن حاکم است با حسن ظن به همه افراد نگریستن و تمامی مردمان را نیک انگاشتن سادگی است.

بنابراین انسان در یک محیط فاسد تا کسی را نشناخته و در مورد او به یقین نرسیده نباید به او حسن ظن داشته باشد بلکه باید با احتیاط و دوراندیشی عمل کند. امام علی علیه السلام می فرماید:

اذا استَولَی الصَّلاحُ عَلَی الزَّمانِ وَ اهلِهِ ثُمَّ اساءَ رَجُلٌ الظَّنَّ بِرَجُلٍ لَهُ تَظهَر مِنهُ خِزیهٌ فَقَد ظَلَمَ وَ اذَا استَولَی الفَسادُ عَلَی الزَّمانِ وَ اهلِهِ فَاحسَنَ رَجُلٌ الظَّنَّ بِرَجُلٍ فَقَد غَرَّرَ^[۱]

هرگاه صلاح و نیکوکاری، زمانه و اهلش را فرا گرفت اگر کسی به دیگری که به ظاهر خلافی نکرده است بدبین شود، ستم کرده است و اگر فساد و تباهی بر جامعه چیره گشت و انسان به دیگران خوشبین گردد، خود را فریب داده است.

اگر در زمانی اغلب مردم صالح بودند و صلاح در جامعه غالب بود و بیشتر مردم آن زمانه آدم های خوبی بودند در چنین زمانی انسان حق ندارد به اشخاص، سوءظن داشته باشد. اگر اقلیتی عمل خلافی مرتکب شوند نباید انسان نسبت به همه، سوءظن پیدا کند بلکه صرفاً از همان جایی که می داند جای فساد است باید اجتناب کند. چون جوّ حاکم بر زمان، جوّ صلاح و خوبی است. در مقابل اگر در زمانی اکثریت مردم فاسد بودند و یا