بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل سوء ظن و بد دلی به خدا و خلق :

اشاره:

یکی از بیماری های روانی که تاثیر زیانباری بر شخصیت و رفتارهای فردی و اجتماعی بجا می گذارد، بدگمانی یا سوء ظن است. با نگاهی به آثار زیانبار آن که در آیات و روایات بیان شده به روشنی دانسته می شود که بسیاری از مشکلات فردی و اجتماعی و حتی اختلالات شناختی و بیماری های روانی چون اضطراب و تشویش و افسردگی می تواند با خاستگاه بدگمانی باشد. بنابراین، شناخت علل و عوامل، آثار و درمان آن برای دستیابی به شخصیت سالم و متعادل و جامعه سالم مفید و سازنده خواهد بود.

فایل پاورپوینت کامل سوء ظن و بد دلی به خدا و خلق خدا یکی از صفات رذیله است که نتیجه جبن و ضعف نفس است، زیرا که هر «جبان»[] ضعیف النفسی، هر فکر فاسدی که به خاطرش می گذرد و به قوه واهمه او در می آید اعتقاد می کند و پی آن می رود. و این صفت خبیثه از مهلکات عظیمه است. خداوند عالم می فرماید:

«یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا اجْتَنِبُوا کَثِیراً مِنَ الظَّنِّ إِنَّ بَعْضَ الظَّنِّ إِثْمٌ» یعنی: «ای گروه مؤمنین، اجتناب کنید از بسیاری از گمان به درستی که بعضی از گمانها گناه است». [] و باز می فرماید: «وَ ظَنَنْتُمْ ظَنَّ السَّوْءِ وَ کُنْتُمْ قَوْماً بُوراً» یعنی: گمان بد بردید، و شما قومی بودید به هلاکت رسیده». [] و حضرت امیر المؤمنین- علیه السّلام- می فرماید که: «باید امر برادر مؤمن خود را به بهترین محامل حمل کنی. و باید به سخنی که از برادر تو سرزند گمان بد نبری مادامی که محمل خوبی از برای آن بیابی». [] روایت شده که: «خدای- تعالی- حرام کرده است از هر مسلمی خون او را و عرض او را و ظن بد به او بردن را». [] و همین مذمت از برای ظن بد کافی است که آن را قرین کشتن مسلم و دست اندازی به حریم و عرض او نموده است. شکی نیست که هر که در باطن، بد به دیگری برد و او را به شر و فساد نسبت دهد در ظاهر به نظر حقارت او را می بیند، و اکرام او را آن گونه که سزاوار است بجا نمی آورد و در حقوق او کوتاهی می کند. بلکه مضایقه از غیبت، و اظهار آنچه گمان به او برده نمی کند. و همه این امور منشأ هلاکت او می شود.

شبهه ای نیست در اینکه هر که ظن بد به مسلمانان می برد خبیث النفس و بد باطن است، و هر کسی را مثل خود می داند و خباثت باطن او به ظاهرش نیز سرایت می کند. اما دل هر مؤمن پاک طینتی نسبت به همه خلایق، پاک و صاف است و ظن بد به احدی نمی برد.

آری، آری: از کوزه همان برون تراود که در اوست.

مرا پیر دانای مرشد شهاب

دو اندرز فرمود بر روی آب

یکی آنکه: بر خویش خوش بین مباش

دگر آنکه: بر خلق بدبین مباش

سرّ اینکه ظن بد به مردم بردن علامت خباثت نفس است و شارع از آن نهی فرموده آن است که: آن نمی باشد مگر از القای شیطان خبیث، زیرا که بجز علام الغیوب احدی از باطن دیگری آگاه نیست، و هیچ دلی را به دل دیگر راه نمی باشد.

پس چگونه می تواند شد که کسی چیزی را ندانسته، و به چشم خود مشاهده نکرده، و از گوش خود نشنیده، در حق غیر اعتقاد کند؟ پس ظن بدی که آدمی می کند امری است که از راهی که نمی داند به دل او افتاده و نیست آن راه، مگر راه شیطان. پس شیطان آن گمان را به دل او انداخته و به آنچه گمان برده و خبر داده. و آدمی چگونه خبری که شیطان داده باشد قبول می کند و حال آنکه شیطان از هر فاسقی فاسق تر است.

خدا می فرماید: «إِنْ جاءَکُمْ فاسِقٌ بِنَبَإٍ فَتَبَیَّنُوا» یعنی: «اگر فاسقی شما را خبری آورد تبین کنید و آن را قبول نکنید». [] پس از برای اهل ایمان جایز نیست که تصدیق آن لعین را کنند- اگر چه بعضی قراین خارجیه به آن ضم شود- تا به سرحد یقین رسد.

پس هر گاه عالمی را در خانه امیر ظالمی ببینی شیطان به گمان تو می اندازد که: او به جهت طمع به آنجا رفته، تو باید آن را به دل خود راه ندهی، زیرا که شاید باعث رفتنش اعانت مظلومی باشد. و اگر از دهن مسلمانی بوی شراب یابی باید جزم به اینکه او شراب حرام نوشیده است نکنی، زیرا که می شود که مزمزه کرده باشد و ریخته باشد، یا بر آشامیدن آن مجبور بوده باشد، یا به تجویز طبیب حاذقی به جهت مداوائی آشامیده باشد. بالجمله باید حکم تو بر افعال مسلمین چون حکم و شهادت بر اموال ایشان باشد. همچنان که در مال حکم نمی کنی مگر به آنچه دیده ای، یا با اقرار شنیده ای، یا دو شاهد عادل در نزد تو شهادت داده اند، همچنین در افعال ایشان باید چنین باشی.

اگر شخص عادل، بدی از مسلمی نقل کند باید توقف کنی نه تکذیب آن عادل را کنی، و حضرت امیر المؤمنین(علیه السلام) فرمودند که: «هر که خود را در محل تهمت در آورد ملامت نکند کس