فایل پاورپوینت کامل شرایط ایمان

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل شرایط ایمان :

جسم برای روح ابزار و وسیله است و هر دو در حیات دنیوی مکمل دیگری می باشند، روح بدون جسم قدرت زندگی مادّی و انجام امور مربوط به آن را ندارد، همچنین جسم بدون روح دوام و بقایی نمی تواند داشته باشد.

دو واژه اعتقاد و عمل مربوط به این دو بخش از وجود انسان می باشند. اعتقاد مربوط به روان است و عمل گاهی با اعضا و جوارح صورت می پذیرد. هماهنگی و عدم هماهنگی این دو، چهار گروه متفاوت از انسانها را به وجود می آورد.

۱- گروهی از انسانها حسن فاعلی و حسن فعلی دارند، هم دارای اعتقادات پسندیده عقلائی هستند و هم اعمال شایسته دارند.

۲- گروهی دیگر حسن فاعلی دارند و عقیده مند می باشند، ولی حسن فعلی نداشته و به تعبیری صاحب عمل صالح نیستند. مصداق این گروه مسلمانانی هستند که هر کدام با گناهان و خطاهایی وارد صحنه قیامت می شوند.

۳- گروه سوم قبح فاعلی و حسن فعلی دارند، اعتقادات آنان صحیح نیست، راه ضلالت و گمراهی را پیموده اند ولی اعمال نیکی چون تعاون و همکاری، کمک به همنوع، دستگیری از مستمندان و نیز کارهای عام المنفعه دیگر در زندگی آنان مشاهده می شود.

۴- گروه چهارم کسانی هستند که نه حسن فاعلی دارند و نه حسن فعلی، نه صاحب عقیده ای سالم هستند و نه اعمال شایسته و مطابق فطرت انجام می دهند، اینان قبح فاعلی و فعلی دارند.

گروه چهارم قطعاً اهل آتشند.

لَأَمْلَأَنَّ جَهَنَّمَ مِنَ الْجِنَّهِ وَ النَّاسِ أَجْمَعِینَ.^[۱]

جهنم را از همه عاصیان جنی و انسی پر خواهیم نمود.

و اما اعمال گروه سوم نیز به واسطه اعتقاد فاسدشان قابل پذیرش نیست، زیرا عمل در پرتو اعتقاد ارزش دارد و عمل بدون اعتقاد حرکاتی بی روح و خشکیده است.

إِنَّما یتَقَبَّلُ اللَّهُ مِنَ الْمُتَّقِینَ.^[۲]

خداوند تنها اعمال را از پرهیزکاران می پذیرد.

وَ مَنْ یکفُرْ بِالْإِیمانِ فَقَدْ حَبِطَ عَمَلُهُ.^[۳]

کسی که انکار کند آنچه را که باید به او ایمان آورد، عملش تباه می شود.

عمل صالح تنها از متقین و پرواپیشگان پذیرفته می شود، و آن کس که کافر بوده ولی اعمال شایسته دارد، این اعمال حبط می شوند. بنابر آنچه در تفسیر آیه شریفه ۲۱۷ سوره بقره پیرامون حبط مشاهده می شود، اعمال صالح هر چند گسترده ممکن است به واسطه برخی سیئات و گناهان کبیره نابود شوند و اثری از آن اعمال صالحه باقی نماند.

پیامبر مکرّم اسلام صلی الله علیه و آله در این باره می فرماید:

ایاکمْ وَالْحَسَدَ فَانَّ الحَسَدَ یأکلُ الحَسَناتِ کما تَأکلُ النَّارُ الْحَطَبَ.^[۴]

از حسد بپرهیز که اعمال نیک را چنانچه آتش هیزم را می خورد، از بین می برد.

حال وقتی گناه بتواند عمل را از میان بردارد، اعتقاد فاسد به طریق اولی می تواند عمل را از بین ببرد.

… وَ مَنْ یرْتَدِدْ مِنْکمْ عَنْ دِینِهِ فَیمُتْ وَ هُوَ کافِرٌ فَأُولئِک حَبِطَتْ أَعْمالُهُمْ فِی الدُّنْیا وَ الْآخِرَهِ وَ أُولئِک أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِیها خالِدُونَ.^[۵]

کسی که از آیین خود برگردد و در حال کفر بمیرد، تمام اعمال نیک او در دنیا و آخرت از بین می رود، و آنان اهل دوزخ بوده و همیشه در آنجا خواهند بود.

البته می توان از مجموع آیات و اخبار در ارتباط با این گروه بدست آورد که اعمال این دسته به نیاتشان بستگی دارد. اگر آنان نیت دنیا نموده اند در دنیا به نتیجه مطلوب خود می رسند و اگر نیتی فراتر از دنیا داشته باشند، نزد خداوند بی پاسخ نخواهد ماند.

در برخی روایات شرایطی بین بهشت و دوزخ برای برخی از مصادیق این دسته پیش بینی شده است. هر چند مطابق برخی روایات دیگر در صورتی که کفر آنان انکاری و عنادی نبوده باشد، شرایط بهتری خواهند یافت.

به هر حال بحث از این گروه مقوله ای دیگر را می طلبد.

گروه اوّل اهل نجات هستند و هیچ مشکلی نخواهند داشت، امّا گروه دوم با اینکه مثل گروه اول بهشت خواهند رفت، ولی برای از بین رفتن گناهانشان بایستی مدّتی صبر نمایند. البته چه بسا این عده در دنیا به واسطه مصائبی که چشیده اند و بلاهایی که دیده اند و یا اعمال صالح عمده ای که بتواند کفّاره گناه باشد انجام داده اند، گناهان آنان نابود شده باشد. و اگر باز هم لغزش هایی باقی مانده باشد، به واسطه سختی جان دادن و یا عذاب قبر و برزخ، آن گناهان محو شده باشد. و اگر وسعت گناهان بیش از اینها بوده یا در برزخ حکمت الهی اقتضای عذاب نکرده است، هر چند این دسته با گناه وارد صحنه محشر می شوند، ولی گاهی به واسطه داشتن استعداد شفاعت، به این ریسمان محکم چنگ می زنند، و به این وسیله از قید خطاها می رهند. و در غیر این صورت مدّتی در جهنم کفّاره کردار خود را خواهند دید و آن گاه خارج خواهند گشت.

پس از بررسی اجمالی این چهار گروه، روایتی که در همین رابطه در ابتدای بحث آمده است توضیح می دهیم، این روایت که با همین مضمون از حضرت امام رضا علیه السلام وارد شده است، برای ایمان سه رکن رکین و سه شرط مهم معین می کند.

اعتقاد قلبی

شرط اوّل ایمان، اعتقاد قلبی است.

ایمان بر دو گونه است:

۱- ایمان عاریه ای، و آن ایمانی است که نزد شخص به ودیعت گذاشته شده است. وی از ظاهر آن استفاده می برد و خود را مؤمن می شمارد و در لحظه ای حساس از او گرفته می شود.

چنین ایمانی ذاتی انسان نیست و لذا با یک نهیب شیطان در آخرین لحظات زندگی فرو می ریزد.

کمَثَلِ الشَّیطانِ إِذْ قالَ لِلْإِنْسانِ اکفُرْ فَلَمَّا کفَرَ قالَ إِنِّی بَرِی ءٌ مِنْک إِنِّی أَخافُ اللَّهَ رَبِّ الْعالَمِینَ.^[۶]

مثل آنان مثل شیطان است که به انسان گفت کافر شو، وقتی انسان کافر گشت به وی گفت من از تو بیزارم، من از پروردگار جهانیان در هراسم.

یکی از ادعیه ای که مناجات به آن سفارش شده است دعای «عدیله» است. قرائت این دعا و تدبر در آن که در مفاتیح الجنان آورده شده موجب می شود، وساوس شیطان در واپسین لحظات حیات برای گرفتن ایمان، مؤثر واقع نشود.

۲- ایمان ثابت و راسخ به اصول، و آن ایمانی است که همانند کوه استوار بوده و گردبادها در وی تأثیر نمی کند.

قال علی علیه السلام: کنتَ کالْجَبَلِ الرَّاسِخِ لا تُحَرِّکک الْعَواصِفُ.^[۷]

چنین ایمانی باگوشت وخون ممزوج شده است وجداشدن آن به سادگی امکان پذیر نیست.

عشقت نه سرسریست که از دل بدر شود

مهرت نه عارضیست که جای دگر شود

عشق تو در وجودم و مهر تو در دلم

با شیر اندر آمد و با جان به در شود

چنین عشقی با روان انسانی عجین شده است، و حتی اگر روح از بدن مفارقت کند باز از روان جدا نمی شود.

اقرار زبانی

شرط دوم ایمان، صدور ایمان از زبان است.

اعتقاد که کامل شد بایستی زبان نیز هم نوا با اعتقاد شود، حق بر لبان جاری نماید و در این راه از هیچ چیزی هراس بخود راه ندهد.

ابوذر و بلال رضی اللَّه عنهما، آن هنگام که قلبشان مملو از عشق الهی می گشت، بانگ توحید و صدای اذان آنان بلند می شد.

زبان مؤمن همانند شمشیرش بایستی برّان باشد، از گفتن حقایق خودداری نکند و هیچ مصلحتی را بر مصالح اسلام ترجیح ندهد و بداند تقیه در موارد خاصی وارد شده است و استفاده از آن در غیر مورد خود، وسوسه شیطان است.

بعد از فتح مکه، پیامبر و عده ای از اصحاب به سوی طائف حرکت کردند، پیرمردی از اهل طائف به مکه آمد تا اخبار مکه را به طائف ببرد، وقتی مت