فایل پاورپوینت کامل شکرگزاری سبب زیادی نعمت

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل شکرگزاری سبب زیادی نعمت :

فایل پاورپوینت کامل شکرگزاری سبب زیادی نعمت

امام باقر(ع) فرمودند: «لَا ینْقَطِعُ الْمَزِیدُ مِنَ اللَّهِ حَتَّی ینْقَطِعَ الشُّکرُ مِنَ الْعِبَادِ» (بحارالانوار/ج۶۸/ص۵۱) خدای مهربان، برکت و خیر و زیادی نعمت را قطع نمی کند، مگر وقتی بنده ها شکرگزاری را قطع کنند. یعنی تا وقتی خمد خدا، شکر خدا، ستایش خدا را دارند، خدا هم می گوید: «لَأَزیدَنَّکم» (ابراهیم/۷) هرچقدر قدردانی نعمت، شکرگزاری نعمت، زیاد باشد خیر و برکت و زیادی نعمت از طرف خدا قطع نمی شود. پس اگر قطع شد باید در خودمان بررسی کنیم که ما کجا مشکل پیدا کردیم. یک مورد کفران نعمت است، انشاءالله که همیشه شاکر نعمت های خدای متعال باشیم.

که یکی از راه های شکرگزاری از نعمت های خدای متعال، شکرگزاری از واسطه های نعمت است. چه واسطه های معنوی، چه واسطه های مادی، چه فرشته ها، چه انبیاء، چه امامان، پدر، مادر، همسر، افرادی که واقعاً یک عمر بر ما خدمت کرده اند. گفتیم: جواب یک سلام واجب است. کسی که مثل مادر، همسر، هفتاد سال به ما خدمت کرده است، آیا می توانیم بی تفاوت باشیم. روایت های تندی را عرض کردیم که اگر کسی شکر واسطه های نعمت را به جا نیاورد، خدا می فرماید: «یوجب الدخول النار» (بحارالانوار/ج۳۴/ص۱۵۸) ولو شکر مرا به جای آورده باشند. چون شکر بندگان من، از شکرگزاری من جدا نیست. «أَشْکرُکمْ لِلَّهِ أَشْکرُکمْ لِلنَّاسِ» (کافی/ج۲/ص۹۹) هرکس از مردم بیشتر شکرگزاری می کند، از خدا هم بیشتر شکرگزاری کرده است. کسی که شکر بندگان خدا را برجای آورد، شکر خدا را هم بر جای نیاورده است و قبول نمی شود.

در همین رابطه بکی از آیاتی که روی آن خیلی پافشاری و تأکید شده که خدای متعال از آن نعمت ها زیاد سؤال می کند، یعنی آن نعمت را به رخ ما کشیده، در جای جای قرآن زیاد روی آن مانور داده که من حتماً از این می پرسم. یک آیه ای داریم که «وَ قِفُوهُمْ إِنَّهُمْ مَسْؤُلُونَ» (صافات/۲۴) روز قیامت خدای مهربان می فرماید: همه اینها را نگه دارید، من حتماً از این ها سؤال می کنم. «وَ قِفُوهُمْ إِنَّهُمْ مَسْؤُلُونَ» باید جواب بدهید. سؤال کردند: اینکه همه ی اهل قیامت را در یک جایی نگه می دارند و حتماً باید از این سؤال بکنند، چیست؟ فرمود: «ثُمَّ لَتُسْئَلُنَّ یوْمَئِذٍ عَنِ النَّعیمِ» (تکاثر/۸) با این تأکیدهایی که در این آیه آمده است. یعنی حتماً از نعیم سؤال می شود. «ثُمَّ لَتُسْئَلُنَّ یوْمَئِذٍ عَنِ النَّعیمِ» روایت فراوان هم در ذیل این آیه ی مبارکه داریم. در بعضی از آیات هست که یکی از نعمت هایی که خدا خیلی زیاد و حتماً سؤال می کند، نعمت صحت است. یعنی خود سلامتی و صحت و عافیت واقعاً نعمت بزرگی است که ما از آن غافل هستیم.

بیانی را چندین بار از ملا عبدالله عرض کردیم که خدا کند وجود نعمت و وجود شی، پوشنده ی آن شی نشود. یعنی این اکسیژنی که ما در هوای سالم تنفس می کنیم، قدر نمی دانیم. وقتی بحران پیش می آید، می گوییم: اکسیژن و هوای سالم چه نعمت بزرگی است! به بحران بی آبی می رسیم، بعد می گوییم: نعمت آب چه نعمت بزرگی است. خوب وقتی هست قدر بدانیم و شکرگزار باشیم. تذکر نعمت ها و یادآوری آنها ایجاد شکر می کند و هم اینکه خدا هم فرموده: «وَ أَمَّا بِنِعْمَهِ رَبِّک فَحَدِّثْ» (ضحی/۱۱) من یک زمانی در جلسات گذشته اشاره کردم که حدود ۱۵ عضو از اعضای بدن ما هست که دیه کامل دارد. یعنی اگر انسان یک کسی را خدای نکرده عمداً یا اتفاقی بکشد، باید دیه بدهد یا قصاص شود. دیه هم الآن غیر از ماه های حرام ۱۵۰ میلیون تومان است. در ماه های حرام حدود ۱۹۵ میلیون می شود. عجیب است که بعضی از اعضای بدن انسان حکم کل بدن ما را دارد. یعنی مثل اینکه یک انسان را کشته ایم. مثلاً نعمت مو، اگر کسی یک نفر را آتش بزند، مرتکب عملی شود که موهای طرف از بین برود. این دیه ی کامل دارد. این نعمت مو و زییبایی که خدای متعال به ما مرحمت کرده، نعمت خیلی بزرگی است. اگر موی سر و ابرو نبود، چه می شد؟ عزیزانی که شیمیایی می شوند، موهای ابرو و مژه و سر می ریزد، چقدر زشت می شوند. اگر خداوند متعال به خانم ها این گیسوان و موها را نداده بود، مردها باید سر به بیابان می گذاشتند. خوب هیچوقت ما بخاطر این نعمت مو از خدا تشکر کردیم که خدایا ممنون که به ما موهای سالم و گیسوان سالم دادی. خدایی که این نعمت را به من دادی، من این مو را در معرض نامحرم قرار نمی دهم. آسیب به خودم و دیگران نمی زنم و مردم را به فتنه نمی اندازم. بعضی از افراد می روند کاشت مو انجام می دهند. باز هم مثل طبیعی نمی شود.اگر کسی در حادثه ای موهای کسی را از بین ببرد، باید دیه کامل بدهد.

یکی از نعمت هایی که ما به آن توجه نداشتیم. نعمت مژه و پلک چشم است. خود مژه و خود پلک چشم دیه کامل دارد. یک بزرگواری به من زنگ زد و خیلی هم اصرار داشت که این را پیگیری کن و داستان مفصلی گفت. ایشان از علمای قم بود. می فرمودند: یکی از آشناهایشان عصب پلک چشم اش قطع شد، مشکل پیدا کرده بود، دکترهای متخصص در داخل و خارج از کشور رفته بود. میلیون یا میلیاردها خرج کرد، که یک مقداری این را برگرداند که عصب در اختیارش باشدو از پلک چشمش استفاده کند. ما هیچوقت نگفتیم خدایا ممنون تو هستم، این پلک سالم، مژه سالم داریم. چشم هم از اعضایی است که دیه ی کامل دارد. یعنی اگر کسی در حادثه ای چشم طرف را نابینا کند، دیه کامل دارد. اگر ۲۴ ساعت، یا یک هفته خدای نکرده ما چشم مان را ببندیم، چه نعمت بزرگی است. ما واقعاً غرق نعمت هستیم، توجه نداریم.

من یک زمانی با یکی از این عزیزانی که نابینا هست در یک سفر تبلیغی همسفر شدم. واقعاً آنجا یک ذره به نعمت بزرگ چشم پی بردم. گاهی من در کارهای این بنده خدا کمکش می کردم، او را جلوی دستشویی می گذاشتم. اما دیگر در دستشویی این بنده خدا چه می کرد، من بی خبر بودم. سر سفره غذا با هم می نشستیم، او نمی دید آب کدام است، پلو کدام است. دستش را به کدام طرف دراز کند. واقعاً ما قدردان نعمت ها نیستیم. این چشم چه زیبایی به انسان می دهد. اگر این چشم نباشد، چقدر انسان زشت می شود. دو شبکه در میان میلیاردها انسان مثل هم نیست. الآن در خارج یکی انگشت نگاری می کند، یکی چشم نگاری می کند. چون شبکه دو چشم مثل هم نیست. آب چشمی که شور است و خدا برای محفوظ ماندن پی چشم قرار داده است. واقعاً ما چقدر باید سجده کنیم و بگوییم: خدایا ممنون تو هستیم که چشم سالم دادی.

باز یکی از نعمت های دیگر که دیه کامل دارد، این است که کسی مغز و اعصاب کسی را از بین ببرد. یعنی ناراحتی اعصاب ایجاد کند. طرف روانی شود و جنون پیدا کند، این دیه اش کامل است. تا کسی گرفتار نشود، نمی فهمد. الآن می گوییم: دندان درد یک درد خیلی سختی است. بعضی از پزشکان می گویند: بیمارانی هستند که درد کلیه دارند و از شدت درد به خودشان می پیچند. تا کسی گرفتار نشده، نمی داند چقدر دردسر سختی است. این انواع و اقسام دردهایی که خدا به ما نداده است. ما چقدر باید خدا را شکر کنیم. شکر کنیم که درد سر نداریم. درد دندان نداریم، درد کلیه نداریم.

مرحوم آیت الله بهاءالدینی را خدا رحمت کند. فرمودند: من شاید حدود بیست، سی سال درد سر داشتم. مکه مشرف شدم و خدا لطف کرد این درد سر را از ما برداشت. درد و مریضی دلیل بر بدی طرف نیست. یعنی ممکن است امتحان باشد. کفاره گناهان باشد. خیر و برکت باشد. ایشان می فرمودند: من می ترسیدم که نفسم یاغی گری کند، خدا با این فشارهایی که به من می آورد، مرا حفظ می کرد، مرا کنترل می کرد.

خیلی از معلول ها و مریض ها به ما پیام دادند، و در پیامک هایشان این نکته زیبا بود که من هرچند معلول و مریض هستم و زمین خورده خدا هستم ولی بسیار، بسیار خدا را شکر می کنم که از دیدن من هزارها هزار نفر خدا را شکر می کنند. وضعیت ما را که می بینند، خدا را شکر می کنند. حدیث داریم که وقتی گرفتاری را دیدید، خودتان بگویید: «الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی عَافَانِی مِمَّا ابْتَلَاک» (کافی/ج۲/ص۹۷) خدای من تو را شکر می کنم، به گونه ای نباشد که طرف بگوید: توهین و تحقیر کردند. بگوید: خدایا تو را شکر می کنم که به من عافیت دادی و مثل او گرفتار نیستم. البته او هم باید خدا را شکر کند، نعمت های دیگر به او داده است. او هم بداند که خدا قطعاً جبران می کند.

مرحوم آیت الله بهاءالدینی(ره) می فرمودند: یک موقع حضرت امام به من رسیدند، گفتند: من هرچه یادم می آید، شما مریض بودی. فرمودند: این مریضی ها برای من چقدر مفید بوده و اگر یک جایی عیب داشته، هزارها هزار جای دیگر سالم بوده است. خدا را شکر کنیم و قدردان باشیم.

نعمت مغز و اعصاب و اینکه اعصاب ما واقعاً آرامش داشته باشد. آنهایی که دچار افسردگی روحی هستند. پژمرده هستند، حرف نمی زنند، نمی توانند ارتباط برقرار کنند، چقدر سختی می کشند. انشاءالله خدا به حق امام باقر(ع) همه مریض های روحی و جسمی را شفا بدهد. ما با این حرف ها می خواهیم یکی یکی اینها را یادآوری و شکر کنیم.

یکی از نعمت های بزرگی که دیه کامل دارد، نعمت شنوایی است. یعنی کسی آسیب برساند، باید ۱۵۰ میلیون دیه بدهد. حالا چه قسمت بیرونی گوش را از بین ببرد، یا اینکه شنوایی را آسیب برساند. این نعمت شنوایی که آدم صداهای زییا را می شنود، صدای مردم را بشنود، خلی نعمت بزرگی است. آدم های کر و لال خیلی پژمرده هستند. مگر اینکه خدا یک در دیگری را روی آنها باز کرده است. پیامک های زیادی آمده که کر و لال های بسیاری خواسته اند که برای ما برنامه سمت خدا را معنی کنید. کسی با اشاره برای ما بیان کند. ما خدا را به خاطر چنین نعمتی شکر کردیم.

نعمت بینی، زیبایی که بینی ما در صورت ما دارد. اگر این بینی فرو رفتگی داشت، به طرف بالا بود، یا آسیبی می دید، یا بیش از اندازه بزرگ بود، چه می شد؟ خیلی ها به خاطر زیبایی عمل می کنند. البته کار پسندیده ای نیست، هرطور خدا درست کرده است، زیباست. این تنفسی که ما از طریق بینی می کنیم. اگر کسی بینی طرف یا وسیله ی بویایی طرف را از بین ببرد، دیه کامل دارد. بوهای خوبی که ما استشمام می کنیم، این نعمت بزرگی است.

یکی دیگر از نعمت هایی که ما از آن غافل می شویم، نعمت لب است. لبی که خداوند جلوی دندان های ما گذاشته است. می بندیم و باز می کنیم. یک زمانی کتاب آیت الله دستغیب را می خواندم. ایشان فرمودند: یک خانمی را برای معالجه دکتر آورده بودند، خمیازه کشیده بود، در حالت خمیازه سکته کرده بود. همینطور دهانش باز مانده بود. یعنی یک قیافه ی ناهنجاری پیدا کرده بود که هرکس می دید، وحشت می کرد. این نعمتی که ما لب داریم، دهان ما در وقتش باز و بسته می شود، تکلم ما از دهان است. این نعمت لب یک نعمتی است که ما هیچوقت توجه نکردیم و شکرش را به جای نیاوردیم. ولی آن کسی که به او آسیب می رسد، بعد می فهمد چه نعمت بزرگی است. نعمت دندان، دیه اش کامل است. تمام دندان سازهای عالم جمع شوند، باز باید همین دندان هایی را که خدا درست کرده است، از روی آن الگو برداری کنند. باز هم مثل دندان طبیعی نمی شود. یعنی دندانی که خدا در وجود ما کاشته و رویانده است، هر کدام یک شکل و کارآیی خاصی دارد. واقعاً ما برای این نعمت چقدر باید شکر کنیم.

نعمت زبان هم دیه کامل دارد. این زبان چقدر کارهای متنوع و مختلفی دارد. یکی برای صحبت کردن است. یکی گرداندن غذا و لقمه ها و بلعیدن است. ما فامیلی داشتیم که چند سال مشکل بلعیدن داشت. باید مایعات می خورد. نمی توانست غذا را ببلعد. آرزو داشت ای کاش من می توانستم غذا را ببلعم. نعمت بلعیدن و زبان چه نعمت بزرگی است. ما هیچوقت شکر نکردیم و قدر دان نبودیم که زبان را در مسیر درست و صحیح به کار ببریم. چطور خدا به مغز فرمان می دهد و زبان ما حرکت می کند. آب دهان، بزاق دهان چشمه ای است که چندین سال خداوند این را کنترل می کند و همینطور به اندازه می جوشد و آبش تمام نمی شود.

یک بزرگواری می فرمود: در حرم علی بن موسی الرضا(ع) دیدیم یک آقای ۵۰ ساله به زیارت آمده، پستانک بزرگی در دهانش هست و می مکد. این آدم بزرگی است، چرا پستانک می مکد؟! نماز و دعا می خواند، دوباره این را می مکید. اخر یک نفر از او پرسید: آقا شما مشکلی دارید؟ چرا در این سن و سال پستانک می خورید؟ گفت: من بزاق دهانم کم است. ده درصد عصب زبانم مشکل پیدا کرده، آب دهان تولید نمی شود. دهانم خشک می شود. کشورهای خارجی رفتم، پزشک های مختلف مراجعه کردم، درست نشده است. یک پزشکی گفته این پستانک را چند دقیقه یکبار باید بمکید، که آن ده درصد کمبود را جبران کند. ما هیچوقت خدا را شکر کردیم که این چشمه مدام در دهان ما می جوشد. این چه نعمت بزرگی است. چرا ما اینقدر ناشکری می کنیم؟ تک تک اینها به اندازه ی یک انسان کامل ارزشمند است.

یکی دیگر از نعمت ها که دیه ی کامل دارد، دست های ما است. این دست هایی که توانایی ما با دستان ما است. یک روز، دو روز دست کسی آسیب ببیند، بعد می فهمد عجب نعمتی است. حتماً خدای نکرده باید آسیب ببیند خدا را شکر کنیم؟ الآن که داریم نباید بگوییم: خدایا شکر!

روایت زیبایی است که امام صادق(ع) بعد از اینکه نعمت ها را شرح دادند، فرمودند: «فِی کلِّ نَفَسٍ مِنْ أَنْفَاسِک شُکرٌ لَازِمٌ لَک بَلْ أَلْف» (بحارالانوار/ج۶۸/ص۵۲) فرمودند: در هر نفسی که می کشی، شکر گزاری بر تو واجب است. بلکه هار بار شکر گزاری کنی. واقعاً با نکاتی که گفتید و با این ملاحظات، ما همه غرق نعمت هستیم. اگر کسی اینور شد، چقدر خداوند به او لطف و عنایت می کند. خدا به او خوشی و راحتی می دهد. بهشت دنیا و آخرتش را تأمین می