بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل عظمت کربلا و حادثه عظیم عاشورا :

مهیا کردن امور مادی و معنوی برای انسان

باید به خود نظر انداخت که آیا ما در وجودمان، در ادامه وجودمان، در حیات مان، در مرگ مان، در جهان بعد از مرگ مان استقلال داریم یا نیازمند و گدا و فقیریم؟ با وجود این آیه در قرآن که عنوان تذکر دارد «یا أَیهَا النَّاسُ أَنْتُمُ الْفُقَراءُ إِلَی اللَّهِ وَ اللَّهُ هُوَ الْغَنِی الْحَمِید»(فاطر، ۱۵) ما درک می کردیم، حس می کردیم و می فهمیدیم که یک موجود صددرصد نیازمندیم، فقیریم، محتاجیم و گداییم. پروردگار مهربان در قرآن مجید اعلام کرده که ما برای برطرف شدن همه نیازهای شما، اعم از مادی و معنوی تدارک دیدیم «وَ أَسْبَغَ عَلَیکمْ نِعَمَهُ ظاهِرَهً وَ باطِنَه»(لقمان، ۲۰) سفره کامل جامع، پر از امور مادی و معنوی را برای شما آماده کردیم؛ برای تأمین نیازهای معنوی شما انبیا، کتب آسمانی و ائمه طاهرین(ع) را قرار دادیم، ائمه را کجا گفته؟ «إِنَّما وَلِیکمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِینَ آمَنُوا الَّذِینَ یقِیمُونَ الصَّلاهَ وَ یؤْتُونَ الزَّکاهَ وَ هُمْ راکعُونَ»(مائده، ۵۵) آیه یک بحث علمی دارد گذشت می کنم، آن بحث علمی شما را خسته می کند. علمای علم ادب می فرمایند: آیه شریفه دوتا واو عاطفه دارد «وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِینَ آمَنُوا»، واو عاطفه حکم معطوفٌ الیه را به طرف معطوف جریان می دهد؛ یعنی باید شخصیت پیغمبر و شخصیت «وَ الَّذِینَ آمَنُوا» در حدی باشد که بتوانند صاحب ولایت کلیه مطلقه الهیه برای مردم باشند، و «وَ الَّذِینَ آمَنُوا» نمی شود چنان ولایت کلیه الهیه را برای غیر معصوم ایجاد کند؛ ولایت جزئیه برای دیگران ایجاد می شود، ولی ولایت کلیه الهیه ایجاد نمی شود.

چگونگی فهم قرآن

قرآن نعمت تام و کامل الهی است، انبیا و ائمه نعمت تام و کامل هستند. یک جمله ای درباره قرآن وجود مبارک حضرت سیدالشهدا دارند؛ جالب این است که این جمله را فخر رازی صاحب «تفسیر کبیر» که از علمای اهل سنت است نقل می کند، در جلد اول تفسیرش که حضرت می فرماید: تمام کتاب هایی که از جانب پروردگار بر انبیای خدا نازل شد، خداوند علوم آن کتاب ها و حقایق آن کتاب ها را به قرآن مجید انتقال داد. قرآن پیش هر کس هست، همه کتاب های آسمانی پیشش است؛ این نعمت کامل و نعمت تمام است، ولی پروردگار عالم چند بار در قرآن مجید صریحاً اعلام کرده فهم قرآن نیاز به معلم دارد، شما مستقل در فهم قرآن نیستید. قرآن چند بار فرموده پیغمبر را برای اهدافی فرستادم که یک هدفش «وَ یعَلِّمُهُمُ الْکتاب» است؛ یعنی مردم تنها سراغ قرآن نروید چون چیزی گیرتان نمی آید. گاهی هم قرآن به زبان دیگر فرموده: «فَسْئَلُوا أَهْلَ الذِّکرِ إِنْ کنْتُمْ لا تَعْلَمُون»(نحل، ۴۳)، واقعاً ما «لا تَعْلَمُون» هستیم چون ما استقلال علمی و فکری نداریم. «إِنْ کنْتُمْ لا تَعْلَمُون» یعنی شما «لا تَعْلَمُون» هستید. اهل ذکر چه کسانی هستند؟ اگر اهل ذکر غیر از ائمه طاهرین باشند، دیگر نیازی نبود که به مردم بگوید که به اهل ذکر مراجعه کنید، یعنی مردم به خودتان مراجعه کنید؛ معلوم می شود که اهل ذکر یک گروه فوق مردم هستند این اهل ذکر چه کسانی هستند؟ خود آیه شریفه مبهم است، برای اینکه از آیه رفع ابهام کند، ما را ارجاع می دهد به معلم قرآن؛ معلم قرآن پیغمبر و اهل بیت هستند. در کتاب شریف «اصول کافی» امام باقر می فرماید: «نحن اهل الذکر»، عالم به قرآن ما هستیم و شما برای فهم قرآن نیازمند به ما هستید.

داروی شفابخش

قرآن و اهل بیت، برای ما چه چیزی را تأمین می کند؟ اینجا را دقت بفرمایید که ما نیاز به چه چیزی داریم و قرآن مجید و اهل بیت چه چیزی را برای ما تأمین می کنند: رحمت، درمان بیماری های باطنی، آمرزش گناهان، رضایت پروردگار، جنت پروردگار، سعادت دنیا و آخرت، شفاعت فردای محشر. حالا همه را در قرآن مجید ملاحظه کنید: «وَ نُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ ما هُوَ شِفاءٌ وَ رَحْمَه»(اسرا، ۸۲) من قرآن را فرستادم که درمان کننده است. امام باقر(ع) می فرماید: آن کسی که «وضع دواء القرآن علی داء قلبِه» داروی قرآن را روی درد قلبش بگذارد، یعنی بیاید با قرآن مجید درد قلب را بشناسد؛ حسد بیماری قلب است، کبر بیماری قلب است، حرص بیماری قلب است، غرور بیماری قلب است، ریا بیماری قلب است، بیاید در قرآن مجید سیر کند و قرآن مجید به او یاد می دهد که این بیماری ها راه علاجش توجه به پروردگار است، توجه به قیامت است، توجه به برزخ است، توجه به دوزخ است، توجه به دادگاه های الهی است، توجه به نفرت خدا از این بیماری هاست، توجه به این آیات است.

عذاب بخیل در قیامت

قرآن در سوره توبه می گوید: آدم های بخیل که بخل شان را معالجه نکنند، قیامت کل ثروت دنیای شان را به محشر می آورند و همه ثروت را تبدیل به فلز وزن دار می کنند، همه فلز را با آتش جهنم گداخته می کنند، همه آن فلز گداخته شده را به پیشانی و پهلو و پشت شان می چسبانند و دیگر تا خدا خداست برداشته نمی شود. بخل شان را با آیات قرآن درمان کنند این یک دانه بیماری است. بقیه بیماری ها را هم با عذاب هایش را آدم در قرآن توجه کند معالجه می شود. من طاقتش را دارم؟ من انگشتم را نمی توانم روی ده سانتی گاز خانه ام بگیرم، این همه فلز را خدا با آتش جهنم گداخته کند و به پیشانی و پهلو و پشتم بچسباند!

از حال رفتن علی(ع) از ترس قیامت

می گوید نیمه شب رسیدم مدینه، مدینه پر از نخلستان است، عبور می کردم بروم خانه خودمان که صدای ناله ای متوقفم کرد، گوش دادم دیدم یک کسی به خاطر قیامت زار می زند و بعد هم ساکت شد، عجب گریه ای! عجب ناله ای! عجب توجهی به قیامت! آمدم جلو تاریک بود، سایه درخت بود، رسیدم دیدم یکی مثل چوبِ خشک افتاده روی خاک، دیدم علی است، تکان نمی خورد. دویدم درِ خانه زهرا(س) ـ معلوم می شود علی آن وقت بیست و سه چهار سالش بود، هم سن خیلی از شما بود، توجه به قیامت و به آیات قیامت ـ گفتم حالا زهرا هم خواب است اما چاره ای نیست باید خبر مرگ شوهرش را بدهم، بروند جنازه اش را بردارند. در زدم، آمد پشت در و گفت: کیه؟ گفتم: خانم خبر ناگواری را آوردم. فرمود: بگو. و من گفتم. فرمود: راحت باش علی شبی چند بار به این حال می افتد.

حسین(ع)، قرآن عینی

قرآن درمان می کند، چرا بخل؟ چرا حسد؟ چرا حرص؟ چرا کبر؟ چرا ریا؟ چرا غرور؟ چرا؟ «وَ نُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ ما هُوَ شِفاءٌ وَ رَحْمَهٌ لِلْمُؤْمِنِینَ وَ لا یزِیدُ الظَّالِمِینَ إِلاَّ خَسارا»(اسرا، ۸۲) قرآن برای شما رحمت است. کراراً بعد از مسأله قرآن در قرآن آمده «ان الله غفور رحیم»؛ با اتصال به قرآن شما نیاز دارید گناهان تان بخشیده شود یا نه؟ خوشتان می آید گناهان تان در پرونده بماند؟ خیر، ما دوست نداریم حتی یک دانه گناه یک گوشه پرونده مان بماند. (نه دفتر جرم مرا روز جزا باز مکن). شما را می گویم، می دانم که می گویم، خودم و شما را می گویم، ما طاقت اینکه ـ حتی بدون اینکه دیگران آگاه شوند ـ یک بار قیامت به ما بگویی چرا این گناه را مرتکب شدی نداریم؛ یعنی طاقت عتاب و سرزنش تو را نداریم چون ما یک عمری نمک تو را خوردیم، قیامت در سرمان نزن.

قرآن شفاست، قرآن رحمت است، قرآن مغفرت است، قرآن مجید عامل «وَ رِضْوانٌ مِنَ اللَّهِ أَکبَر»(توبه، ۷۲) است، قرآن مجید «وَ یبَشِّرُ الْمُؤْمِنِینَ الَّذِینَ یعْمَلُونَ الصَّالِحاتِ أَنَّ لَهُمْ أَجْراً کبِیرا»(اسرا، ۹)، قرآن مجید عامل