فایل پاورپوینت کامل عید قربان عامل وحدت مسلیمن و تقرّب به خدا

با فایل فایل پاورپوینت کامل عید قربان عامل وحدت مسلیمن و تقرّب به خدا یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل عید قربان عامل وحدت مسلیمن و تقرّب به خدا شامل 86 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل عید قربان عامل وحدت مسلیمن و تقرّب به خدا را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل عید قربان عامل وحدت مسلیمن و تقرّب به خدا با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل عید قربان عامل وحدت مسلیمن و تقرّب به خدا بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل عید قربان عامل وحدت مسلیمن و تقرّب به خدا با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل عید قربان عامل وحدت مسلیمن و تقرّب به خدا وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل عید قربان عامل وحدت مسلیمن و تقرّب به خدا با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل عید قربان عامل وحدت مسلیمن و تقرّب به خدا مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل عید قربان عامل وحدت مسلیمن و تقرّب به خدا :

عید بزرگ قربان از اعیاد جهان اسلام است، نُه بار در این نُه قنوت، خدا را سوگند دادیم به این روزی که عید جهان اسلام است، اختصاص به هیچ گروه و ملّتی ندارد و خصیصه امروز که «جَعَلْتَهُ لِلْمُسْلِمِینَ عِیدا»[۱] این است که یک شرف و کرامتی برای پیامبر و اهل بیت اوست. قرآن کریم چنین روزی را برای میلاد هیچ کسی که شخص مطرح باشد عید قرار نداد. چهارده معصوم به دنیا آمدند روز تولد آنها عید رسمی ما نیست؛ البته مسرور می شویم تبریک می گوییم. عید رسمی در اسلام عیدی است که برنامه داشته باشد. این نماز عید قربان و نماز عید فطر در زمان حضور و ظهور امام معصوم واجب است؛ مثل نماز جمعه است؛ مثل نماز ظهر است. مستحب نیست، در زمان غیبت امام، مستحب است؛ مثل این عصر، وگرنه وقتی امام، حاضر و ظاهر باشد، این نماز عید قربان نماز عید فطر واجب است. نماز ستون دین است، قرآن برای روزهای رسمی برنامه دارد که می گوید این ستون را بلند کنید، این عَلَم را بلند کنید. برای روزهای غیر رسمی که برنامه ندارد. چهارده معصوم به دنیا آمدند برای هیچ کدام عید قرار نداد، چون دین بر اساس شخص نیست؛ البته ما در آن روزها خوشحال می شویم به یکدیگر تبریک می گوییم؛ اما نماز داشته باشد، این چنین نیست، قربانی داشته باشد این چنین نیست، زکات فطر داشته باشد این چنین نیست. در عید فطر برنامه رسمی است به نام نماز عید فطر که اگر امام حاضر و ظاهر باشد که این نماز واجب است، چه اینکه زکات فطر هم واجب است. در روز عید قربان، برای گروهی که در سرزمین مکه هستند قربانی واجب است، برای ما که در مکه نیستیم قربانی مستحب است؛ البته برای آنها غیر از هَدی، «أضحیه» هم هست و زمانش چهار روز است؛ یعنی دهم و یازده و دوازده و سیزده می توانند «أضحیه»؛ یعنی قربانی کنند. ما زمانمان سه روز است ده و یازده و دوازده، این سه روز می توانیم قربانی بکنیم اختصاصی به روز دهم ندارد. در روز دهم برای اینکه حاجیان توفیقی پیدا کردند، عمل عبادی شان را انجام دادند، گفتند حالا که بندگی شما به پایان رسید از لباس احرام بیرون می آیید، اعمالتان را انجام دادید باید عید بگیرید. در روز شوّال که بندگی ما به پایان می رسد خدا را شاکریم که یک ماه دستور او را انجام دادیم، می گویند حالا که دستور ما را انجام دادید، عید شماست. پس عید فطر برای آن است که ما فراغت پیدا کردیم وظیفه و بندگی خود را انجام دادیم. عید قربان برای آن است که ما فراغت پیدا کردیم بندگی خود را انجام دادیم. این عظمت دین برای همین است که براساس قرآن و معارف تکیه می کند، نه براساس شخص. بنابراین سرّ اینکه میلاد این چهارده معصوم را اسلام عید قرار نداد؛ اما روز عید قربان را روز عید فطر را عید قرار داد برای آن است که به مکتب احترام می کند.

نماز ستون دین است، شما در هیچ جای قرآن یا در روایات نمی بینید که به ما دستور بدهند بگویند نماز بخوانید، چرا؟ برای اینکه خود دین گفته: «الصَّلَاهُ عَمُودُ الدِّینِ»؛[۲] نماز ستون دین است. اگر ـ خدای ناکرده ـ گفته بود: نماز بخوانید! معلوم می شود که این دین، دین حکیمانه نیست، چون ستون را نمی خوانند، ستون را اقامه می کنند. همه جای قرآن این است که أَقیمُوا الصَّلاه،[۳]یقیمُوا الصَّلاه،[۴]یقیمُونَ الصَّلاهَ[۵] در روایات هم همین است. اگر یکجا گفته بود نماز بخوانید، انسان می گفت این دین، حکیمانه نیست، برای اینکه از یک طرف می گوید: «الصَّلَاهُ عَمُودُ الدِّینِ» از طرفی می گوید نماز را بخوانید، مگر ستون را می خوانند؟ ستون را اقامه می کنند. اینکه مشکل ما با نماز حلّ نمی شود، برای این است که ما نماز را می خوانیم، نه نماز را اقامه کنیم؛ یعنی آن چیزی که دین به ما گفته را اقامه نمی کنیم، چون دین گفته نماز جلوی هر بدی را می گیرد، ما با داشتن نماز، گرفتار خیلی از بدی ها هستیم، برای اینکه ما نماز می خوانیم، نه اینکه نماز را اقامه کنیم. شما هیچ آیه ای شنیدید، هیچ روایتی را شنیدید که به ما بگویند نماز بخوان؟ اگر گفته بود نماز بخوان که دین، دین حکیمانه نبود. همه جای قرآن یقیمُونَ، أَقِمِ الصَّلاهَ لِذِکری.[۶]

ما مشکلمان این است که نماز می خوانیم آن چیزی را که قرآن گفته عمل نمی کنیم؛ لذا با اینکه نماز هست جامعه مشکلات فراوانی دارد. اگر این نماز را اقامه کنیم، ستون را اقامه کنیم. الآن ایام حج است، وجود مبارک امیرمؤمنان نامه ای که برای مسئول رسمی مکه نوشت، فرمود: «اقم الحجّ للناس»؛ حج را اقامه کن. ما در زیارتنامه ائمه (عَلَیهِمُ السَّلام) می گوییم: «أَشْهَدُ أَنَّک قَدْ أَقَمْتَ الصَّلَاه»؛[۷]«اقمت الحج» نداریم، برای اینکه حکومت دست اینها نبود تا بتوانند حج را اقامه کنند. وجود مبارک امام مجتبی خودشان چندین بار پیاده مکه رفت؛[۸] اما آن اقامه حج نیست. حجی که در آن برائت از مشرکین نیست، برائت از ملحدین نیست انزجار از صهیونیسم نیست، آن حج، اقامه شده نیست. فرمود: «اقم الحج لله»، چون ائمه به این فرصت نرسیدند ما در زیارتنامه‎های اینها فقط می گوییم: «أَشْهَدُ أَنَّک قَدْ أَقَمْتَ الصَّلَاهَ وَ آتَیتَ الزَّکاه». دیگر «أقَمْتَ الحجّ» نداریم. بنابراین ما موظّفیم نماز را اقامه کنیم و نماز ستون دینِ ماست و همین مشکل ما حلّ می شود.

مطلب دیگر آن است که قرآن کریم هم برهان اقامه کرده که انسان حتماً باید به یک معبد و معبودی رو کند، هم منافع نماز را ذکر کرده؛ وقتی می بیند جامعه گاهی گوش می دهند، گاهی سهو می کنند، گاهی نسیان می کنند، خدا با اینکه دستور داده، برهان اقامه کرده، فواید نماز را اقامه کرده، یازده بار قَسم خورده پشت سر هم که شما کجا می روید؟ خدا به گونه‎ای باشد که پشت سر هم مجبور باشد که قَسم بخورد؟ قَسم به آفتاب و کاری که آفتاب می کند، قَسم به ماه و کاری که ماه می کند، قسم به منطقه روشن روز، قسم به منطقه تاریک شب، قسم به آسمان و کسی که آسمان را آفرید، قسم به زمین و کسی که زمین را آفرید، قسم به جان آدمی و کسی که جان آدم را مستوی الخلقه خلق کرد، اگر کسی عمل صحیح بکند به مقصد می رسد. یازده یعنی یازده قسم خورد در این آیه سوره «شمس». وَ الشَّمْسِ، یک؛ وَ ضُحاها، دو؛ این «واو» واو قسم است. دو تا قسم یاد کرد. وَ الْقَمَرِ إِذا تَلاها، سوم؛ وَ النَّهارِ إِذا جَلاَّها، چهار؛ وَ اللَّیلِ إِذا یغْشاها، پنج؛ وَ السَّماءِ وَ ما بَناها، شش و هفت؛ وَ الْأَرْضِ وَ ما طَحاها، هشت و نُه؛ وَ نَفْسٍ وَ ما سَوَّاها، ده و یازده. یازده بار قسم خورد فرمود: قَدْ أَفْلَحَ مَنْ زَکاها. بعد از این یازده قسم، فرمود اگر کسی خودش را پاک کند، به مقصد رسیده است این خداست! این نماز عید قربان است. این همه دستورهایی که خدا داد، راهنمایی هایی که کرد؛ اما با وجود این یازده قسم می خورد قسم و قسم و قسم و قسم اگر کسی پاک باشد به مقصد می رسد. چشمش پاک، دستش پاک، گوشش پاک، شکمش پاک، مالش پاک، سفره اش پاک. این نماز عید قربان برای همین است، این نمازها برای همین است. چه کسی بیراهه رفت و مال حرام خورد و به مقصد رسید که ما دومی اش باشیم؟ این نظام را ذات أقدس الهی فرمود بعد بالا می آورد. این دستگاه گوارش درون و بیرون ما مثل تُنگ خالی نیست، این تُنگ خالی حرفی برای گفتن ندارد، شما عسل بریزی نگه می دارد، سَمّ هم بریزی نگه می دارد؛ اما این روده و معده و دستگاه گوارش ما مثل این تُنگ نیست یک مختصر غذای مانده و سَمّی باشد آدم بالا می آورد. فرمود نظام اینطور است، جامعه این طور است، یک ذرّه اختلاس، یک ذرّه نجومی، بالا می آورد. آن وقت آبرو می رود، زندگی می رود. قسم خورده خدا که فرمود به چه چیز دیگری من قسم بخورم؟ آسمانی هست و آفتابی هست و ماهی هست و زمینی هست و روزی هست و شبی هست و جانی هست و یازده قسم خورد، این «واو»ها همه اش واو قسم است: وَ الشَّمْسِ وَ ضُحاها وَ الْقَمَرِ إِذا تَلاها وَ النَّهارِ إِذا جَلاَّها وَ اللَّیلِ إِذا یغْشاها وَ السَّماءِ وَ ما بَناها وَ الْأَرْضِ وَ ما طَحاها وَ نَفْسٍ وَ ما سَوَّاها،[۹]یازده قسم خورد، قسم و قسم و قسم و قسم اگر کسی پاک باشد آبرومندانه زندگی می کند، این دین است. ما چه موقع عمل کردیم که آبرومندانه نبودیم؟ و چه کسی بیراهه رفت که آبرویش محفوظ بود؟ این نماز برای همین است، این نماز عید قربان برای همین است.

بعد می فرماید این مشکل، مشکل شما نیست. در سوره مبارکه «أعلی» که رکعت اوّل خوانده شد، فرمود این مشکل قدیمی است: إِنَّ هذا لَفِی الصُّحُفِ الْأُولی صُحُفِ إِبْراهیمَ وَ مُوسی .[۱۰] بَلْ تُؤْثِرُونَ الْحَیاهَ الدُّنْیا وَ الْآخِرَهُ خَیرٌ وَ أَبْقی إِنَّ هذا لَفِی الصُّحُفِ الْأُولی ،[۱۱] هر وقت آدم اینها را می بیند تعجب می کند که چگونه می شود خدا مجبور بشود، یازده قسم بخورد و بگوید که حرف های من حق است! اگر لازم نبود ضروری نبود که خدا قسم نمی خورد، آن هم به کار خودش!

قسم های خدا به بینه است. قسم بشر در محاکم قضایی در مقابل بینه است؛ یعنی آن کسی که مدّعی است باید شاهد بیاورد آنکه منکر است دستش خالی است او قسم می خورد، وگرنه مدعی که دلیل دارد شاهد دارد «أَلبَینَهُ عَلَی المُدَّعِی وَ الیمِینُ عَلَی مَن أَنکَر»،[۱۲] آن کسی که مدعی است شاهد دارد، او دیگر قسم نمی خواهد. قَسم در محاکم قضایی در مقابل بینه است؛ اما قسم های قرآن به بینه است نه در قبال بینه. اگر کسی نابینا باشد و نمی داند شب است یا روز، شما بگویید قسم به این آفتاب که الآن روز است، شما به بینه و به دلیل قسم خوردید نه به چیزی دیگر؛ منتها او نمی بیند. شما که نمی گویید به جان من قسم، یا به قرآن قسم الآن روز است. می گویید به این آفتاب قسم روز است، به دلیل قسم خوردید. قسم های خدا در همه موارد به بینه است نه در قبال بینه، او به دلیل قسم می خورد. این نظم محیرالعقول بینه است.

بنابراین این روز، روز جهانی است و عظمت این هم در خطبه دوم ـ إِنشَاءَاللَّه ـ مشخص می شود و هم روز شرف و ذُخْر و کرامت برای خاندان عصمت و طهارت است و قبل از آمدن به نماز عید قربان مثل نماز عید فطر، مستحب بود انسان آن دعا را بخواند که خدایا روز عید است، هر کس در روز عید می رود نزد بزرگی برای گرفتن جایزه، من آمدم به مسجد تا از تو جایزه بگیرم. از تو فیض بگیرم. این دعا را گفتند خدایا ما جای دیگری که نرفتیم جای دیگری نمیرویم، به هر حال روز عید آدم جایزه می خواهد. نزد بزرگ می رود جایزه می خواهد، من آبرو می خواهم آبروی دنیا و آخرت می خواهم، خیر خودم را می خواهم خیر فرزندانم را می خواهم خیر عائله خود را می خواهم، می خواهم با شرف زندگی کنم، آنچه خیری که به اهل بیت دادی به ما بده، آنچه بدی که از اینها دور داشتی از ما دور بدار. اینها جایزه ماست عیدی ماست، ما آمدیم در خانه ات اینها را می خواهیم. این حرف ها را میگوییم. نُه بار آدم به خدا بگوید همه می روند به جایی جایزه می گیرند، کدام بچه بود که رفت نزد بزرگش جایزه نگرفت روز عید؟ ما آمدیم جایزه ای بگیریم، جایزه ما اینهاست. آن که به پیغمبر و اولادش دادی کم که نمی آید به ما هم بده! ما می خواهیم با آبرو در دنیا زندگی کنیم، همین! ما که مال نخواستیم از تو، این را که خودت دادی.

در قرآن فرمود تمام مار و عقرب عائله من هستند، شما چه کار داری که فلان خرس قطبی نجس العین است یا حرام گوشت است؟ من خلق کردم و عائله من است: عَلَی اللَّهِ رِزْقُها، این آیه شش سوره «هود» است، فرمود: حالا فلان خرس قطبی شش ماه می خوابد و حالا بیدار نیست، به تو چه؟ حرام گوشت است، به تو چه؟ این نزد من پرونده دارد من خودم را موظف می دانم تمام مار و عقرب نزد من پرونده دارند، تمام خرس های قطبی نزد من پرونده دارند. با «علی» تعبیر کرده است: عَلَی اللَّهِ رِزْقُها، اینها را که به همه می دهیم. حیف است که ما در روز عید، اینها را از تو بخواهیم. ما آبرو می خواهیم، شرف می خواهیم، عزت می خواهیم. هیچ کس شد که نزد بزرگی برود در روز عید فطر دست خالی برگردد؟! این روز عید فطر است، امیدواریم نظام ما، رهبر ما، جامعه ما، دولت ما، ملت ما، جوان های ما، دخترهای ما، پسرهای ما، فردفرد این ملّت و مملکت مشمول أدعیه ای باشند که نُه بار با خدا ضجّه زدیم و از خدا خواستیم!

تقوای الهی بهترین ذخیره برای دنیا و آخرت

در قرآن مجید ذات أقدس الهی فرمود؛ هیچ انسان با تقوایی نمی ماند، ممکن نیست کسی در زندگی خود حلال و حرام خدا را رعایت کرده باشد، بیراهه نرفته، یک؛ راه کسی را نبسته، دو؛ در صدد رزق حلال باشد، هیچ ممکن نیست که او در زندگی بماند. فرمود: وَ مَنْ یتَّقِ اللَّهَ یجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً وَ یرْزُقْهُ مِنْ حَیثُ لا یحْتَسِبُ،[۱۳] ممکن است زندگی، گاهی کم بیاید، یک مختصر امتحان شود: وَ بَلَوْناهُمْ بِالْحَسَناتِ وَ السَّیئات،[۱۴] وَ نَبْلُوکمْ بِالشَّرِّ وَ الْخَیر،[۱۵] وَ لَنَبْلُوَنَّکمْ بِشَیءٍ،[۱۶] این امتحان ها باشد؛ اما هیچ ممکن نیست یک مؤمن در زندگی بماند. این صریح قرآن است، فرمود: وَ مَنْ یتَّقِ اللَّهَ یجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً. هر جا دیدید ـ خدای ناکرده ـ ما ماندیم، معلوم می شود که یا بیراهه رفتیم یا راه کسی را بستیم. با حرام ممکن نیست کسی بتواند زندگی حلال و آبرومند داشته باشد. فرمود: وَ مَنْ أَصْدَقُ مِنَ اللَّهِ قیلاً؛[۱