بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل قبول هدیه حلوا و شوخی کردن :

روزی یکی از دوستان امام حلوائی تهیه کرد و از آن حضرت خواست تا تناول فرماید.

امام علی (علیه السلام) فرمود:

مناسبت آن کدام است؟

جواب داد:

امروز نوروز است. (روز عید است)

حضرت امیرالمؤمنین (علیه السلام) از آن حلوا میل فرمود و خندید و چنین شوخی کرد که:

اگر می توانی همه روز را نوروز قرار ده!![۱]

اینکه در نهج البلاغه در خطبه ۲۲۴ نقل فرمود که شخصی برای امام علی (علیه السلام) حلوا آورد و حضرت نپذیرفت، و فرمود:

وَأَعْجَبُ مِنْ ذلِک طَارِقٌ طَرَقَنَا بِمَلْفُوفَهٍ فِی وِعَائِهَا، وَمَعْجُونَهٍ شَنِئْتُهَا، کأَنَّمَا عُجِنَتْ بِرِیقِ حَیهٍ أَوْ قَیئِهَا،

فَقُلْتُ: أَصِلَهٌ، أَمْ زَکاهٌ، أَمْ صَدَقَهٌ؟ فَذلِک مُحَرَّمٌ عَلَینَا أَهْلَ الْبَیتِ!

فَقَالَ: لَا ذَا وَلَا ذَاک، وَلکنَّهَا هَدِیهٌ.

فَقُلْتُ: هَبِلَتْک الْهَبُولُ! أَعَنْ دِینِ اللَّهِ أَتَیتَنِی لَتَخْدَعَنِی؟ أَمُخْتَبِطٌ أَنْتَ أَمْ ذُو جِنَّهٍ، أَمْ تَهْجُرُ؟

وَاللَّهِ لَوْ أُعْطِیتُ الْأَقَالِیمَ السَّبْعَهَ بِمَا تَحْتَ أَفْلَاکهَا، عَلَی أَنْ أَعْصِی اللَّهَ فِی نَمْلَهٍ أَسْلُبُهَا جُلْبَ شَعِیرَهٍ مَا فَعَلْتُهُ، وَإِنَّ دُنْیاکمْ عِنْدِی لَأَهْوَنُ مِنْ وَرَقَهٍ فِی فَمِ جَرَادَهٍ تَقْضَمُهَا.

مَا لِعَلِی وَلِنَعِیمٍ یفْنَی، وَلَذَّهٍ لَا تَبْقَی! نَعُوذُ بِاللَّهِ مِنْ سُبَاتِ الْعَقْلِ، وَقُبْحِ الزَّلَلِ. وَبِهِ نَسْتَعِینُ.

و از این حادثه شگفت آورتر اینکه شب هنگام کسی به دیدار ما آمد (۳۸) و ظرفی سر پوشیده پر از حلوا داشت، معجونی در آن ظرف بود که از آن تنفّر داشتم، گویا آن را با آب دهان مار سمّی، یا قی کرده آن مخلوط کردند، به او گفتم: هدیه است؟ یا زکات یا صدقه؟ که این دو بر ما اهل بیت پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) حرام است.

گفت نه، نه زکات است نه صدقه، بلکه هدیه است.

گفتم: زنان بچّه مرده بر تو بگریند، آیا از راه دین وارد شدی که مرا بفریبی؟ یا عقلت آشفته شده یا جن زده شدی؟ یا هذیان می گویی؟

بخدا سوگند! اگر هفت اقلیم را با آن چه در زیر آسمان هاست به من دهند تا خدا را نافرمانی کنم که پوست جوای را از مورچه ای ناروا بگیرم، چنین نخواهم کرد، و همانا این دنیای آلوده شما نزد من از برگ جویده شده دهان ملخ پَست تر است.

علی را با نعمت های فناپذیر، و لذّت های ناپایدار چه کار؟!!

بخدا پناه می بریم از خفتن عقل، و زشتی لغزش ها، و از او یاری می جوییم. [۲]

در آنجا اشعث بن قیس چون فردا در دادگاه برای مسئله ای می بایست محاکمه شود، شب هنگام حلوا را به بهانه هدیه بُرد تا حضرت امیرالمؤمنین (علیه السلام) را به خیال واهی خود جذب کند که آن حضرت نپذیرفت و هدیه او را ردّ کرد. نه اینکه حضرت غذائی نمی خورد یا هدیه و دعوت دوستان را ردّ می کرد.

گرچه امام علی (علیه السلام) نسبت به قبول هدایا احتیاط می کرد و هدایای مردم مدائن را در سر راه صفّین نپذیرفت و