فایل پاورپوینت کامل مودت، وظیفه منتظران در عصر غیبت

فایل پاورپوینت کامل مودت، وظیفه منتظران در عصر غیبت؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل مودت، وظیفه منتظران در عصر غیبت شامل 48 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل مودت، وظیفه منتظران در عصر غیبت را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل مودت، وظیفه منتظران در عصر غیبت با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل مودت، وظیفه منتظران در عصر غیبت با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل مودت، وظیفه منتظران در عصر غیبت تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل مودت، وظیفه منتظران در عصر غیبت را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل مودت، وظیفه منتظران در عصر غیبت :

یکی از وظایف منتظران در عصر غیبت این است که در پایان زیارت آل یاسین، امام زمان(عج) به ما می آموزد که به امام خود اینگونه عرضه بداریم: ای امام زمان! یاری و نصرت من در اختیار شماست و من برای یاری شما کاملاً آماده هستم و با جان خود و اموال و آبرو و همه امکاناتم شما را یاری خواهم نمود و این آمادگی، ریشه در مودّت و محبتی کاملاً بی آلایش و عاشقانه دارد.

یکی از معضلات بزرگ اسلام که ریشه بسیاری از مشکلات امروز جوامع اسلامی نیز هست، این بود که در روز غدیر، بیش از یکصدهزارنفر با علی بن أبیطالب بیعت نمودند، اما هفتاد روز که گذشت، این بیعت به فراموشی سپرده شد و همه، علی را تنها گذاشتند و تمام انحرافات و تفرقه ها و کج روی ها و تحریف بخشی از دستورات دین و تعریف های غلط از قرآن که نمونه ای از آن را در گروهک های تکفیری نظیر داعش می توان ملاحظه نمود، بخاطر این است که آن نصرت و یاری ولیّ خدا تحقق پیدا نکرد. کار برای امیرالمؤمنین علی(ع)به جایی رسید که درد دل هایش را یا به چاه می گفت و یا نیمه شب آن وقت که همه خواب بودند، بر سر قبر زهرای مرضیه می رفت.

پس از امیرالمؤمنین علی(ع)، نسبت به امام مجتبی نیز همین نصرت و یاری تحقق نپذیرفت و کار برای امام مجتبی به جایی رسید که در نقلی از ایشان وارد است که فرمود: «اگر به تعداد انگشتان یک دستم یاورانی بابصیرت داشتم، قیام می کردم و با معاویه می جنگیدم».

هرچند شاید مقصود امام مجتبی از این تعداد یار و یاور بابصیرت، فرماندهانی برای پذیرش مسئولیت های بزرگ نظامی بوده، اما در نفس مطلب جای شک و شبهه ای نیست که امام مجتبی نیز از نصرت و کمک یاران بابصیرت محروم ماند. نسبت به امام حسین(ع)نیز همین اتفاق افتاد.

حکایت؛ تنهایی مسلم

مسلم، فرزند عقیل بن أبیطالب، از بزرگان بنی هاشم و پسرعموی امام حسین بود. زمانی که اباعبدالله از مدینه خارج شده و در مکه به سر می بردند، نامه های متعددی از مردم کوفه به دست حضرت رسید که از ایشان دعوت کرده بودند که به کوفه بروند. تعداد نامه ها به هزاران درخواست رسیده بود. آخرین نامه ای که به حضرت رسید، امام بین رکن و مقام، دو رکعت نماز گذاشته و از خدای متعال طلب خیر نمود. سپس مسلم را صدا کرده و پاسخ کوفیان را بدین گونه در نامه ای نوشتند:

«سخن شما این است که امامی نداریم، به سوی ما بیا، شاید خدا به سبب تو، ما را هدایت و متحد کند. من مسلم بن عقیل، برادر و پسرعموی خود را که مورد اطمینان من است به سوی شما فرستادم. پس اگر برای من نوشت که رأی خردمندان و اهل فضل و مشورت شما همان است که در نامه هایتان خواندم، به زودی نزد شما خواهم آمد. ..»

مسلم در نیمه رمضان از مکه خارج شد و به مدینه آمد. در مسجد پیامبر نماز خوانده و با خانواده اش وداع نمود و با چند نفر راهنما و همراه به سمت کوفه حرکت کرد. شرایط این سفر بسیار سخت بود و مسلم و همراهان، راه را گم کردند و دو راهنما، از تشنگی جان باختند تا این که مسلم سرانجام در روز پنجم شوال به کوفه رسید. مردم کوفه، دسته دسته دور مسلم جمع شده و چون مسلم، نامه حضرت را برایشان خواند، گریستند.

سپس هزار نفر از اهل کوفه با مسلم بیعت نمودند. درنتیجه او نیز نامه ای به امام نوشت و بیعت این تعداد را خبر داد و ایشان را به حرکت به سمت کوفه ترغیب نمود.

هنگامی که خبر این بیعت به یزیدبن معاویه رسید. وی، عبیدالله بن زیاد را که حاکم بصره بود مأمور کرد تا حکومت کوفه را هم به عهده بگیرد. عبیدالله با حیله وارد شهر شد و حکومت را در دست گرفت و مردم را تهدید نمود. سپس هانی بن عروه را که از بزرگان کوفه بود و مسلم بن عقیل در منزل او پناه گرفته بود را زندانی و شکنجه کرد.

مسلم هنگامی که خبر شکنجه هانی را شنید، از کوفیان خواست که به یاری اش بشتابند. مردم نیز در ابتدا به او پیوستند و مسجد و بازار و اطراف قصر پر از جمعیت شد؛ درحالی که یاران عبیدالله بیش از نفر نبودند.

عبیدالله چند نفر را بین قبائل مختلف کوفه فرستاد تا آنها را تهدید و یا تطمیع کنند و عده ای از اشراف که در قصر

او بودند را مأمور کرد تا از بام های دارالإماره، مردمی که قصر را محاصره نموده بودند، بترسانند یا فریب دهند.

اهل کوفه، هنگامی که سخن رؤسای خود و اشراف را شنیدند، در یاری مسلم سُست شدند. کم کم نجوای خنّاسان زیاد شد که به یکدیگر می گفتند: برگردیم، دیگران هستند و کفایت می کند!!

اندک اندک جمعیت از کنار مسلم پراکنده شده و تنها حدود ۳۰ نفر در مسجد برای یاری او باقی ماندند. مسلم که با این عهدشکنی بزرگ روبرو شده بود، همراه آن نفر به سمت «ابواب کنده» حرکت کرد. هنگامی که به آن جا رسید، تنها نفر همراه او باقی مانده بودند و چون از آن منطقه عبور کرد، هیچ کس همراه او نبود.

مسلم، غریبانه به این سو و آن سو نگاه کرد اما حتی کسی نبود که او را راهنمایی کند و یا در خانه اش او را پناه دهد. سفیر کبیر حسین در کوچه های تاریک کوفه راه می رفت و نمی دانست کجا برود.

نتیجه این پیمان شکنی و تنها گذاشتن مسلم، چیزی جز شهادت او و نهایتاً تنهایی و شهادت اباعبدالله الحسین (ع) نداشت.

اما باید از این جریان آموزنده درس گرفت و آموخت که، قرار نیست این بار مجدداً تاریخ این گونه تکرار شود که امام زمان(عج) مثل مسلم بن‎عقیل در کوچه های شهر سرگردان و تنها بماند و همان کسانی که «یابن الحسن» گفته و جمعه ها ندبه می خواندند و زیارت آل یاسین قرائت می کردند و اعلام آمادگی برای همراهی با ولیّ عصر می کردند، او را تنها بگذارند.

لذا یکی از مهم ترین بخش های مهدویت که شاید می توان گفت نتیجه و خروجی این مباحث است، مبحث انتظار و وظایف منتظران است. اگر ما می گوییم امام زمان، یاری ما برای تو آماده است و ما حاضریم هر زمان با جان و مال و آبرو، آمادگی خود در نصرت شما را اعلام نماییم، چه میزان به وظایف خود در قبال این وجود سراسر نور عمل می کنیم؟

در واقع باید گفت این گونه نمی شود که ما ادعای دوستی با امام زمان را داشته باشیم اما در عمل، ذره ای همراه ایشان نباشیم. سخن از محبت به ولی عصر بگوییم ولیکن نحوه زندگی مان باعث دلشکستگی ایشان باشد.

زمانی که امام حسین(ع) عازم عراق بودند، فرزدق با امام روبرو شد. امام به او فرمودند: از عراق چه خبر؟ فرزدق گفت: قلوب الناس معک؛ قلب مردم با شماست. یعنی شما را دوست می دارند. و سیوفهم مع بنی‎ امیّه؛ اما شمشیر ایشان با بنی امیه است؛ یعنی برای یزید شمشیر می زنند. یعنی در قلبشان با شما هستند، اما در عملشان یزیدی هستند.

اینک برای بهتر روشن شدن مسئله، ابتدا معنای مودّت که در بخش دوم این فراز مورد استفاده قرار گرفته را مورد بررسی قرار داده و سپس وارد در بحث شیوه های یاری امام عصر(عج)می شویم.

معنای مودّت

اساس خلقت عالم آفرینش، بر «محبّت» پایه گذاری شده است و اساس هدایت نیز، محبّت است. اساس و انگیزه حرکت هم محبت است و هر مُحِبّی به سوی محبوب خود حرکت می کند و با محبوب خودش محشور می شود. اما با همه این تفاسیر، خداوند به بندگان خود نفرمود که اجر و مزد رسالت پیامبر، محبت با آل اوست، بلکه فرمود: «قُلْ لَّاأَسْئَلُکُمْ عَلَیْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّهَ فِی الْقُرْبَی؛ ای پیامبر! به مردم) بگو: من از شما بر این (رسالت خود) هیچ مزدی جز مودّت نزدیکانم را نمی خواهم».

خدای متعال، مزد