فایل پاورپوینت کامل موفقیت پیامبر (ص) در کنترل گروه های ساکن در مدینه پس از هجرت

با فایل فایل پاورپوینت کامل موفقیت پیامبر (ص) در کنترل گروه های ساکن در مدینه پس از هجرت یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل موفقیت پیامبر (ص) در کنترل گروه های ساکن در مدینه پس از هجرت شامل 61 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل موفقیت پیامبر (ص) در کنترل گروه های ساکن در مدینه پس از هجرت را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل موفقیت پیامبر (ص) در کنترل گروه های ساکن در مدینه پس از هجرت با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل موفقیت پیامبر (ص) در کنترل گروه های ساکن در مدینه پس از هجرت بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل موفقیت پیامبر (ص) در کنترل گروه های ساکن در مدینه پس از هجرت با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل موفقیت پیامبر (ص) در کنترل گروه های ساکن در مدینه پس از هجرت وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل موفقیت پیامبر (ص) در کنترل گروه های ساکن در مدینه پس از هجرت با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل موفقیت پیامبر (ص) در کنترل گروه های ساکن در مدینه پس از هجرت مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل موفقیت پیامبر (ص) در کنترل گروه های ساکن در مدینه پس از هجرت :

مقدّمه

از جمله نخستین اقدامات پیامبر اکرم (ص) پس ازهجرت به یثرب انعقاد پیمانی مکتوب بین گروه های مختلف ساکن در مدینه بود که در گزارش های مختلف از آن با عنوان هایی چون: صحیفه، موادع یهود، دُستُورُالدَّولَهِ البَلَدِیَّهِ، قانون نام مدینه و… نام برده شده است.

اهمّیت این اقدام به حدّی است که از آن به عنوان نخستین قانون اساسی مدوّن جهان یاد شده است. از آن جا که اعراب جاهلی برای مسأل پیمان اهمیت زیادی قایل بودند، لذا پیامبر (ص) با استفاده از همین امر به دنبال تحکیم پایه های حکومت نوپا بودند و در نهایت مسأل دولت سازی را مدّ نظر داشتند. و این میسّر نمی شد، مگر در یک محیط آرام و دور از تنش و درگیری. لذا این اقدام نقط عطفی در استقرار پایه های حکومت اسلامی محسوب می شود که در آن حقوق و وظایف تک تک افراد مشخّص است.

۱- ضرورت و اهداف انعقاد پیمان نامه عمومی مدینه

جامع یثرب پیش از ورود پیامبر اکرم (ص) آمیخته از عناصر مختلفی بود که هیچ گونه نظام و وحدت و هماهنگی آن ها را به هم مربوط نمی ساخت. پیامبر بر آن شد تا میان آن ها نظام و وحدت برقرار کرده، آن ها را تحت پرچم دین جدید (اسلام) گرد آورد و در میان ایشان بر اساس نظام شهروندی راستین که رابط افرادِ جامعه را در سای دولت واحد برقرار و حفظ می کند، تعاون و همکاری متقابل به وجود آورد.

برجسته ترین این عناصر، گروه انصار یعنی دو قبیل اوس و خزرج بودند که به دین اسلام ایمان آوردند و با پیامبر اکرم (ص) پیمان دوستی و حمایت و یاری و تعهّد جنگ با مخالفان اسلام بستند. (طبقات، ج۱، ۱۷۳ -۱۷۰ (. لذا احساسات، افکار و شریعت ایشان که مُلهم از قرآن و سنّت بود، نیز یکسان بود. نیز چنین بودند مهاجرانِ مسلمان که با انصار عقد برادری بستند. (السیره، ج۱، ۵۰۷-۵۰۴) در برابر ایشان گروه هایی هم چون یهود، منافقان، مشرکان و اعراب قرار داشتند.

پیش از آمدن قبایلِ جنوبی (اوس و خزرج) به یثرب، یهودیان حاکمیت این شهر را در دست داشتند. (المفصّل، ج۶، ۵۱۹ ) . اما پس از آن از موقعیت آنان کاسته شد. از آی ۸۹ سور بقره استفاده می شود که یهودیان از سوی اوس و خزرج مورد ستم واقع می شدند از این رو به آن ها می گفتند: وقتی پیامبر ظهور کند به کمک او بر شما پیروز خواهیم شد. امام صادق (ع) در تفسیر این آیه فرموده است: «وقتی اوس و خزرج فزونی یافتند به اموال یهود تعرّض می کردند. پس یهودیان گفتند وقتی محمد (ص) مبعوث شود شما را بیرون خواهیم کرد.» (الروضه، ۳۰۹و تفسیر، ج۱، ۴۹) .

بر اساس گزارش ابن اسحاق، پیش از هجرت مسلمانان به یثرب، بنی نظیر و بنی قریظه و دیگر گروه هایی که مرتبط و منتسب به این دو قبیله بودند، با اوسیان پیمان دوستی داشتند و بنی قینقاع و دوستانشان با خزرج هم پیمان بودند. وقتی نزاعی رخ می داد هر قبیل یهودی به یاری هم پیمان مشرک خود بر می خاست و در برابر هم کیش خود قرار می گرفت و گاه خون او را می ریخت. پس از جنگ نیز در کنار هم جمع شده، با دادن فدیه، اسرای خود را آزاد می کردند. (السیره، ج۱، ۵۴۰) .

امّا منافقان کسانی بودند که در ظاهر به اسلام ایمان آورده بودند، ولی در واقع با اسلام در جنگ بودند. لذا به زبان دم از ایمان می زدند ولی در دل ایمان نداشتند. با مسلمانان نماز می گزاردند و روزه می گرفتند، ولی در واقع سر سخت ترین دشمنان اسلام و مسلمانان بودند. اینان مکارانه در میان صفوف مسلمانان رخنه کرده بودند تا به اسرار و اهداف آنان آگاه شوند و آن را در اختیار دشمنان اسلام، یعنی مشرکان قریش و دیگران بگذارند و بدین ترتیب در پی آن بودند تا حکومت اسلامی را در نطفه از بین ببرند.

در رأس منافقان ، عبدالله بن اُبی بن سلول بود که دو قبیل اوس و خزرج پیش از ایمان به اسلام و بیعت با پیامبر (ص) در عقبه ، به رهبری وی تن در داده بودند. ولی وقتی افراد این دو قوم از وی روی گرداندند و به پیامبر (ص) گرویدند، وی نیز به اکراه اسلام آورد در حالی که بر نفاق و کینه توزی اصرار می ورزید.

در این حال مشرکان گروه اندکی از عرب بودند که بر بت پرستی و شرک باقی مانده بودند و با اسلام و مسلمانان مخالفت می کردند. و به پیامبر (ص) دشنام می دادند. سرسخت ترین این دشمنان مخالف بزرگی از اشراف اوس به نام ابو عامر عبد عُمر بن صیفی بن النعمان بود که در عصر جاهلیت تارک دنیا بود و به او راهب می گفتند. ابوعامر نمایند گروهی از اهل مدینه بود که در دشمنی با دین جدید، از گروه «عبدالله بن ابی» بیشتر می کوشید. زیرا عبدالله بن ابی جرأت نمی کرد آشکارا با اسلام و مسلمین مخالفت کند و تظاهر به اسلام می کرد تا آن جا که ادّعا می کرد از یاران اسلام است. درحالی که ابوعامر پیوسته و از سر نخوت با پیامبر (ص) دشمنی می کرد. وی با پیامبر در موضوعات عقیدتی مجادله می کرد و پیامبر را به دگرگونی و انحراف از دین حنیف ابراهیمی متّهم می ساخت. و پس از اسلام آوردن هم قومش، از آن ها کناره گرفت، یثرب را ترک کرد و با حدود ده مرد که با او هم فکر بودند به مکه کوچ کرد. پیامبر (ص) نیز او را نفرین کرد و از خدا خواست او را غریب، آواره و تنها بمیراند و او را فاسق خواند. وقتی پیامبر (ص) مکه را فتح کرد، ابوعامر به طائف کوچ کرد و چون ساکنان طائف اسلام آوردند، وی با تعدادی از یارانش به شام گریخت و در آن جا غریب و آواره و تنها مرد. (السیره، ج۱، ۵۸۶-۵۸۴) .

علاوه بر این ها مشرکان گروه کوچکی از اعراب اوس و خزرج بودند که هم چنان بر شرک باقی مانده بودند و به پیامبر (ص) و دعوت او ایمان نیاورده بودند. ولی این گروه به دلیل تعصّب قبیله ای و حفظ آداب و رسوم جاهلیت، در روابط عمومی خود تسلیم افکار و احساسات اسلامی شدند و با خویشاوندان خود که بیشتر آنان مسلمان شده بودند، زیر پرچم اسلام زندگی می کردند. (السیره، ج۱، ۵۰۰) .

با وجود تمامی این گروه های مخالفِ اسلام نوپا، دشمنی اعرابی که در اطراف مدینه و در مسیر راه بین مدینه و مکه سکونت داشتند، بر آن ها اضافه می شود. زیرا این اعراب بادیه نشین – مثل دیگر اعراب که در اطراف جزیره العرب پراکنده بودند- هم چنان بر شرک خود باقی بودند و تصوّر می کردند که از آن پس پیامبر توان پیروزی و غلبه بر شرک و بت پرستی ایشان را نخواهد داشت. (خاتم النبیین، ج۲، ۴۵) .

در چنین محیط آکنده از دشمنان، پیامبر اکرم (ص) می بایست کار تأسیس دولت خود را دنبال کند. فرانچسکوگابریلی (Francesco Gabrieli) این محیط را به طور خلاصه چنین بیان می کند: «پیروزی و موفّقیتی که پیامبر اسلام (ص) به عنوان صاحب قدرت دینی و رئیس دولتی که خود بنیان نهاده بود، به دست آورد، کُند و همراه با مشکلات بود که دشمنان آشکار و پنهانش بر ضدّ وی به وجود می آوردند. مکیان، دشمنان ظاهری وی بودند و پیامبر می بایست با سیاست های منافقان و تؤطئه های بسیاری که در پنهان و توسّط گروههای مختلف ساکن مدینه طرح ریزی می شد، مقابله کند.(Muhammad and coquests،P. 64 ) .

تردیدی نیست که پیامبر اکرم (ص) با این مشکلات و تؤطئه هایی که گابریلی از آن ها سخن گفته، مواجه بود و البته با سیاست های ماهرانه و داهیان خود بر آن ها چیره شد. این مهارت سیاسی در مکتوبی آشکار می شود که پیامبر برای تنظیم روابط میان مهاجران و انصار وضع کرد و در آن با یهود پیمان بست و دین و اموال آن ها را تنظیم و تضمین کرد و شروطی دو جانبه برای آن ها قرارداد.

بنابراین، پیامبر اکرم (ص) به منظور مهار گروه های ساکن در مدینه و فراهم نمودن شرایط در جهتِ ساختنِ دولت اسلامی به انعقاد پیمان نامه پرداختند. طبق گفت استاد جعفریان، لازم تشکیل «دولت»، شکل گیری «امّت واحده» است. از نظر ایشان تا آن جا که به اسلام و مسلمانان مربوط می شد، آموزه های اسلامی مهم ترین رکن اتحاد به شمار می رفت. مهم ترین آموزه، قوّت بخشیدن به گرایش توحیدی در جامعه و به وجود آوردن یک عقید مشترک به خداوند بود. البته توحید، تنها عبارت از پذیرفتنِ یک ذات واحد و حتّی عبادت او نبود، بلکه توحیدی مورد نظر بود که خداوند را به عنوان حاکم و صاحبِ ولایت مطرح کرده و رسولی را نیز برای اِعمال این حکم و ولایت به میان مردم بفرستد. حاصل چنین وحدتی شکل گیری امّت واحده بود.

امّا با وجود این آموزه ها و تنها با اعتماد بر آن ها، نمی توان به «قوام دولت» امیدوار بود. از نظر ایشان دولت می بایست دستورالعمل های مشخّصی را نیز معین سازد تا بر اساس آن جریان عملی جامعه را تحت کنترل خود در آورد. به گونه ای که هم حکومت بداند چه می کند و هم توده های جامعه تکلیف خود را بدانند. جامعه نیاز به «فقه» دارد؛ فقه به معنای «قانون» . بخشی از این قانون مسائل دینی است و بخشی نیز احکام و فقه حکومتی است. گرچه قرآن در دسترس بود، امّا می بایست بر اساس آن مجموعه ای از قوانین تدوین می شد تا بتواند جامعه را در ارتباط با دولت اسلامی سرِ پا نگاه دارد و از سوی دیگر راه را برای تربیت بهتر مردم فراهم سازد. (تاریخ سیاسی، ج۱، ۳۸۵-۳۸۳).

۲- متن پیمان نامه

مورّخان اوّلیه چندان اهمّیتی به پیمان نامه نداده اند و به نقل آن همّت نگماشته اند. تنها ابن هشام متن آن را از ابن اسحاق روایت کرده و ابوعبید _معاصر ابن هشام _ هم در کتاب «الاموال» آن را آورده است. اما متأسّفانه مورّخان و شرحِ حال نویسانی هم چون ابن سعد، ابن خیاط، بَلاذُری، یعقوبی، طبری و مسعودی اشاره ای به آن نکرده اند.

در این جا ترجم پیمان نامه را از کتاب «مجموعه الوثائق» می آوریم:

به نام خداوند بخشایند بخشایش گر

۱- اینٍ، نوشته و پیمان نا