فایل پاورپوینت کامل نوروز در حوز? تمدنی ایران و آسیای میانه

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل نوروز در حوز? تمدنی ایران و آسیای میانه :

نوروز درجمهوری آذربایجان

نوروز، عید رسمی و ملی جمهوری آذربایجان می باشد و از ارزش خاصی برخوردار است. مردم جمهوری آذربایجان با وجود سیاست های حذف در دور شوروی ها، آیین کهن نوروز، آداب و رسوم، و باورها و اعتقادات دینی خود را حفظ کردند.

پس از استقلال جمهوری آذربایجان در ۱۸ اکتبر ۱۹۹۱، عید نوروزاز خانه ها به محله ها و سپس به میدان های شهرها گسترش یافت و به یک آیین و مراسم رسمی تبدیل شد. براساس رسوم، پس از پایان چل کوچک، مردم خود را برای استقبال از عید نوروز آماده می کنند. برای اعضای خانه، لباس نو و برای بستگانی که قرار است به دیدارشان بروند، هدایایی تهیه می شود. زنانبه خانه تکانی می پردازند. همه سعی دارند تا با خانه ای تمیز، لباس های جدید و باروحیه ای شاداب وارد سال نو شوند. مردم بدون آن که در جریان سال های شمسی قرار بگیرند، عید نوروز را اول سال می دانند.

در جمهوری آذربایجان برای سفر عید تدارک ویژه ای وجود دارد. خانواده هایی که به ندرت برنج می خورند، برای سفر عید حتما پلو تهیه م کنند. در برخی ازشهرها و روستاها، همانند ایران سفر هفت سین می چینند.

در میان مراسم نوروزی جمهوری آذربایجان، رسم هایی نظیر فرستادن سفره ی سمنو، انداختن کلاه پوستین به درها، آویزان کردن کیسه و توبره از سوراخ بامدر شب عید، و درخواست هدی نوروزی از صاحب خانه بسیار قابل توجه است که در مجموع، عاملی برای ایجاد و افزایش محبت و مودت در میان مردم است. در عید نوروز، نمایش ها و بازی های متفاوتی که فزاینده یشادی هستند، در جمهوری آذربایجان رواج م گیرند. در این میان می توان از اسب سواری، شمشیربازی، کمنداندازی، ورزش های زورخانه ای، طناب بازی و مانند این ها نام برد که درهم آن ها اصل بر شادی و نشاط است.

نوروز در پاکستان

خانواده های پاکستانی به هنگام نوروز سفر نوروزی رنگین می گسترانند و انواع شیرینی و میوه ها را برآن می چینند و بزرگ ترها به کوچک ترها هدیه می دهند. از آداب و رسوم عید نوروز میان مردمپاکستان، تهی انواع شیرینی ها هم چون «لدو»، «گلاب حامن»، «رس ملائی»، «کیک برفی»، «شکر پاره»، کریم رول»، «سوهن حلوا»و هم چنین پختن غذاهای معروف این ایام و عیدی دادن و عیدی گرفتن، و دید و بازدید اقوام است. در ایام نوروز، مردم پاکستان از گفتار نامناسب پرهیز می کنند و با نواختن و نوازش یکدیگر، با احترام و اخلاص از یکدیگر نام می برند. هم چنین، سرودن اشعار نوروزی به زبان های اردو، دری و عربی در این ایام مرسوم است که بیشتردر قالب قصیده و غزل بیان می شود.

نوروزدر تاجیکستان

نوروز در تاجیکستان، به خصوص در«بدخشان»، با شکوه بسیار برگزار می شود. نوروز برای مردم تاجیک که روزگار سرزمینشان بخشی از ایران بزرگ محسوب می شده، عید ملی اجدادی است و آن را«عید بزرگ» می خوانند.

تاجیک ها در نخستین روز نوروز، صبحانه را با انواع غذاهای شیرین صرف می کنند که عبارت است از: حلوا، شیربرنج و غوز حماچ؛ به این امید که تا پایان سال زندگی شان شیرین باشد. پس از صرف صبحانه، پارچ سرخی را بالای در ورودی خانه می آویزند که آن را نشان بهروزی و خوش بختی می دانند. آن گاه اثاث خانه را که از قبل تمیز کرده اند، به طرزی نیکو می چینند و پنجره ها را می گشایند تا نسیم نوروزی در زوایای خانه به گردش درآید. همه لباس تازه به تن می کنند و کوچک ترها، در حالی که غنچه ای ازگل سرخ در دست دارند، نزد بزرگ ترها می روند و با گفتن«شاگون بهار مبارک»، سالی خوش برایشان آرزو می کنند. در بدخشان درشب دوم سال نو از کله و پاچ گوسفند و گندم، غذای مخصوصی تهیه می کنند که به آن «باج»می گویند. نوروز در بدخشان سه روز ادامه دارد.

صدرالدین عینی دربار برگزاری جشن نوروز در تاجیکستان و بخارا (ازبکستان )می نویسد: «. . . به سبب اول بهار، در وقت به حرکت در آمدن تمام رستنی ها، راست آمدن این عید، طبیعت انسان هم به حرکت می آید. از این جاست که تاجیکان می گویند: حمل، همه چیز در عمل. در حقیقت این عید به حرکت آمدن کشت های غله، دانه و سر شدن(آغاز) کشت و کار و دیگر حاصلات زمینی است که انسان را سیر کرده و سبب بقای حیات او می شود.»وی در جای دیگر می گوید: «در بخارا، نوروز را که عید ملی عموم فارسی زبانان است، بسیار حرمت می کردند؛ حتی ملای دینی. این عید پیش از اسلامیت، عادت ملی بوده. بعد از مسلمان شدن هم مردم این عید را ترک نکردند و به آن رنگ دینی اسلامی دادند و از وی فایده می بردند. ولی برگزاری شکوهمند، باورمند و همگانی این جشن در دستگاه های حکومتی و سازمان های دولتی و غیردولتی و بین هم قشرها و گروه های اجتماعی، بی گمان از ویژگی های ایران زمین است که با وجود جنگ ها و ستیزها، شکست ها و دگرگونی های سیاسی، اجتماعی، اعقتادی، علمی و فنی، از روزگاران کهن پابرجا مانده، و افزون برآن، به جامعه ها و فرهنگ های دیگر نیز راه یافته است. در مقام مقایسه، امروز جامعه و کشوری را با جشن و آیین چندین روزه ای که چنین همگانی و مورد احترام و باور خاص و عام، فقیر و غنی، کوچک و بزرگ و بالاخره شهری و روستایی و عشایری باشد، سراغ نداریم.

به جمشید بر، گوهر افشاندند

مران روز را روز نو خواندند

نوروز در قرقیزستان

خانواده های قرقیزی از نخستین ساعات صبح روز عید از خانه هایشان بیرون می آیند و در میدان های بزرگ شهر جمع می شوند. دراین میدان ها، بازارهای موقت ایجاد می شود که در آن ها انواع اجناس، خوراکی، پوشاک و اسباب بازی ها عرضه می شوند. این مراسم در شهرهای بزرگ ساعت ها به طول می انجامد. مردمبا مشاهد مراسمی از قبیل نمایش های سوارکاران با لباس های عشایر و لباس جنگ، در حالی که سلاح هایی نظیر شمشیر، خنجر، نیزه، سپر، تیر و کمان با خود حمل می کنند، زمان را فراموش می کنند. جشن این روز را، در شهرها دولت تدارک می بیند و در روستاها بزرگان و ریش سفیدان در برگز