فایل پاورپوینت کامل نگاهی به دستاورد پهلوی اول و دوم ایران برای مردم

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل نگاهی به دستاورد پهلوی اول و دوم ایران برای مردم – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل نگاهی به دستاورد پهلوی اول و دوم ایران برای مردم شامل 39 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل نگاهی به دستاورد پهلوی اول و دوم ایران برای مردم:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل نگاهی به دستاورد پهلوی اول و دوم ایران برای مردم به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل نگاهی به دستاورد پهلوی اول و دوم ایران برای مردم به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل نگاهی به دستاورد پهلوی اول و دوم ایران برای مردم با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل نگاهی به دستاورد پهلوی اول و دوم ایران برای مردم با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل نگاهی به دستاورد پهلوی اول و دوم ایران برای مردم با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل نگاهی به دستاورد پهلوی اول و دوم ایران برای مردم را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل نگاهی به دستاورد پهلوی اول و دوم ایران برای مردم :

ورطه های توسعه در عصر پهلوی

کشف حجاب که بعداً توسط دولت قانونی شد، اوج افراط گری سلطنت پهلوی بود. نهاد دین و متولیان این عرصه نیز از تیغ تیز اصلاحات و تغییرات این دوران در امان نبودند. تظاهرات عمومی در عید قربان و مراسم زنجیرزنی در ماه محرم ممنوع و شبیه خوانی و تعزیه داری در سوگ امام حسین (ع) محدود شد. اینها توسع رضاشاهی بودند.

پیشرفت و توسعه، مهم ترین دغدغ دولت ها و حکومت ها در دوران معاصر است. در ایران رژیم پهلوی پس از دولت قاجار، مسیر منحرفی را برای توسع ایران برگزید. در این نوشتار، با بررسی برنامه های ترقی و توسع حکومت های پهلوی اول و دوم، به نقد این برنامه ها خواهیم پرداخت؛ اینکه علت اصلی ناکامی توسعه در عصر پهلوی، توجه و تأکید بر جنبه ها و الگوهای «توسع برون زا» بود، درحالی که پیشرفتِ متکی به الگوی «پیشرفت درون زا» قادر است ایران را به جایگاه شایسته و بایست خود رهنمون سازد.

اهمیت پیشرفت و توسعه

«توسعه باور بنیادی دنیای مدرن است.»[۱] این مهم به عنوان یکی از نمودهای مدرنیته، عملاً تبدیل به یک گفتمان جهانی شده است. به این معنا که همّ اصلی برنامه های دولت ها، معطوف به ایجاد، حفظ و تداوم توسعه است. در این میان، کشورهای جهان در یک تقسیم بندی کلان، به دو دست توسعه یافته و درحال توسعه تقسیم می شوند. در قاموس عصر کنونی، حفظ و تداوم توسعه، اهمیتی همپای توسعه دارد. توسعه متکی به الگوی توسعه است. اروپا و به طور خاص اروپای غربی و آمریکا، پیشتاز توسعه هستند. هریک از کشورهای نواحی بیان شده، از الگوی خاصی برای توسعه استفاده کرده اند. کشورهای سرمایه داری الگویی داشتند، کشورهای فاشیستی نیز الگوی دیگری داشتند و کشورهای سوسیالیستی نیز روش دیگری را برای نوسازی برگزیدند. در این میان، الگوی هند نیز بسیار خاص بود.[۲] این تفاوت ها نشان از این دارد که هر کشور براساس ارزش های خود و بنا به ساخت فکری، اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و سیاسی خود، بایستی راه توسعه را طی کند و باید سعی کند به الگویی از توسعه دست پیدا کند.[۳] توسعه نتیجه ای است که در زمان ها و مکان های مختلف، علل مختلف و متفاوتی دارد. هر کشوری که بتواند به الگویش در توسعه برسد، به همان اندازه نیز به توسعه نزدیک تر می شود.[۴]

در تجدد و توسع آمران رژیم پهلوی اول، فرهنگ بومی لگدمال شد؛ چراکه اولویت حرکت به سمت الگوهای غربی بود. حاصل چنین «توسع برون زایی» سرکوب شدید اجتماعی و رشد کاریکاتوری و کم دوام در بخشی از حوزه های صنعت و بهداشت بود. بر همین اساس بود که وقتی متفقین بر ایران مسلط شدند، قحطی چیره شد.

توسع برون زا و پیشرفت درون زا

«توسعه به معنی بهبودی در مجموع شرایط به هم پیوست طبیعی، اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و سیاسی است.»[۵] در یک تقسیم بندی کلان دیگر، توسعه به دو صورت رخ می دهد: «توسع برون زا» و «پیشرفت درون زا». در توسع برون زا، حکومت جهت رشد کشور به الگوهای غیربومی و خارجی تکیه می کند. چنین توسعه ای متأثر از تکانه های بازار بین الملل و به شدت تحت تأثیر سیاست است، درحالی که پیشرفت درون زا با تکیه بر یک الگوی بومی و داخلی، هدف خود را رشد و پیشرفت کشور قرار می دهد. این پیشرفت بر نقش مردم تأکید دارد، درحالی که توسع برون زا متکی به ارتباطات خارجی و لابی های بین المللی است.پیشرفت درون زا به فرهنگ بومی، یاری گری اجتماعی و حضور و نقش مردم توجه دارد، ولی توسع برون زا متوجه فربگی حلقه های قدرت و ثروت است.این توضیح بی ارتباط با وجود دو رهیافت «جامعه محور» و «نخبه محور» در زمین تحول، توسعه و پیشرفت نیست. در رهیافت اول، توسعه از پایین به بالا و از یک خاستگاه اجتماعی رقم می خورد. در رهیافت دوم، توسعه توسط بخشی از نخبگان جامعه و با تحمیل ایجاد می شود.[۶]

در ایران مفاهیمی نظیر توسعه، نوسازی، ترقی، رشد و پیشرفت تقریباً برای یک مفهوم به کار می رود. کاربرد هریک از این مفاهیم در گفتمان خاصی مطرح شده و الزامات خاص خود را دارد. میل به ترقی، رشد، پیشرفت و توسعه همسو با ایجاد ارتباط با غرب، در ایرانیان شکل گرفت. از عصر قاجار این میل مضاعف شد و در دور پهلوی، ایران به سمت توسعه گام های جدی برداشت. در واقع از دور پهلوی بود که حکومت برای رسیدن به توسعه، نظم همه جانبه و جدی ای را ایجاد کرد. عصر پهلوی ها، الگوهای متفاوتی برای توسعه را تجربه کرد. با وجود این، وجه غالب الگوهای پدر و پسر، رویکرد غیربومی به توسعه بود. به این معنا که برای رسیدن به توسعه، بیشتر تلاش دولت تکیه بر عناصر توسع برون زا بود.

توسعه در دور پهلوی اول

رضاشاه از سال ۱۳۰۶ پس از تثبیت پادشاهی اش، برنامه ای متشکل از سکولارسازی ریشه ای و اقدامات تمرکززا را به اجرا درآورد و در سال های بعد، سیاست های خود را با استفاده از ارتش به صورت تهاجمی تحمیل کرد. «دولت مطلق مدرن ایرانی» عنوانی است که برای دولت او می توان به کار برد. جامع ایده آلی که «گفتمان قدرت» به دنبال تحقق آن بود، ایران مترقی، یعنی چیزی شبیه کشورهای خارجی نظیر آلمان، فرانسه، اتریش و بلژیک بود. بر همین اساس، صنایع را از آلمان و ساختار آموزشی و حقوقی را از فرانسه و بلژیک اخذ کرد.[۷] به سخن دیگر، رضاشاه الگوی آلمانی اقتصاد هدایت شده، شیو آموزش فرانسوی و سازوکار قضایی فرانسوی-بلژیکی را سرمشق خود قرار داده بود.[۸] مهم ترین وجه مشخص این دوره، نهادسازی مدرن بود. به این معنا که نهادهایی که قادر خواهند بود توسعه و ترقی را رقم بزنند، ایجاد شد.[۹] گو اینکه در باب نهاد بودن آن ها نیز مناقشه وجود دارد.

راه آهن به دست مهندسان آلمانی، انگلیسی، آمریکایی، بلژیکی و چند کشور دیگر ساخته شد. صنایعی نظیر کارخانه های قند و شکر، نساجی، دخانیات، سیمان، برق و غیره نیز تا پایان این دوره به بهره برداری رسید. این کارخانه ها عموماً توسط خارجیان تأسیس شدند.[۱۰] در این دوره، ساختار اجتماعی و اقتصادی کشور تغییر چشمگیری را به خود دید. چنین جنبش سریعی، چالش ها و وا