فایل پاورپوینت کامل نیم نگاهی به جاسوسی از اسلام تاکنون

با فایل فایل پاورپوینت کامل نیم نگاهی به جاسوسی از اسلام تاکنون یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل نیم نگاهی به جاسوسی از اسلام تاکنون شامل 63 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل نیم نگاهی به جاسوسی از اسلام تاکنون را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل نیم نگاهی به جاسوسی از اسلام تاکنون با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل نیم نگاهی به جاسوسی از اسلام تاکنون بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل نیم نگاهی به جاسوسی از اسلام تاکنون با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل نیم نگاهی به جاسوسی از اسلام تاکنون وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل نیم نگاهی به جاسوسی از اسلام تاکنون با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل نیم نگاهی به جاسوسی از اسلام تاکنون مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل نیم نگاهی به جاسوسی از اسلام تاکنون :

مقدمه

جاسوسی اصولا به منظور شناسایی دشمن انجام می شود و اخبار مربوط به دشمن که به وسیله جاسوسان حرفه ای جمع آوری می شود،به اطلاعات سری مرسوم است. به بیان دیگر جمع آوری اطلاعات پنهانی با استفاده از ترفند و فریب را جاسوسی گویند. جاسوسی قدیمی ترین شیوه جمع آوری اطلاعات سری است. جاسوسی از همان ابتدای تاریخ ثبت شده بشر، بخشی از امور سیاسی و نظامی بوده اما سیستم مدرن جاسوسی در جریان جنگ جهانی دوم (۱۹۴۵-۱۹۳۹) و دوره پس از آن معروف به جنگ سرد (۱۹۹۱-۱۹۴۵) شکل گرفت. در جریان جنگ جهانی دوم، جاسوسی توسط کشورهایی که مستقیما با یکدیگر در حال نبرد بودند یعنی بریتانیا، فرانسه، روسیه و ایالات متحده آمریکا از یک طرف و آلمان ژاپن و ایتالیا از طرف دیگر به کار گرفته می شد. در دوره جنگ سرد، جاسوسی توسط دو ابر قدرت یعنی ایالات متحده امریکا و اتحاد شوروی استفاده می شد. این دو ابر قدرت هرگز وارد جنگ فیزیکی و عینی یا جنگ «گرم» با یکدیگر نشدند، بلکه قریب به نیم قرن، آنها به جنگ روانی با یکدیگر ادامه دادند و در این میان جاسوسان هر دو طرف مشغول فعالیت بودند و این دو ابر قدرت پیوسته یکدیگر را به جاسوسی مدرن برای دست اندازی بر جهان متهم می کردند. یکی از نتایج این جنگ «گرم» و «سرد» که بیش از شصت سال به طول انجامید، پیدایش یک سیستم مدرن و کاملا پیشرفته جاسوسی، شامل سازمان های سری در سراسر جهان است. بریتانیا، فرانسه، اسرائیل، روسیه از جمله کشورهایی هستند که دارای گسترده ترین جامعه ها و تشکیلات اطلاعاتی می باشند، اما ایالات متحده آمریکا فعلا دارای بزرگ ترین و گسترده ترین سازمان و تشکیلات اطلاعاتی و جاسوسی است.

جاسوسی در تاریخ اسلام

در تاریخ ایران و اسلام پدیده «جاسوسی» به اشکال و انحای گوناگون قابل ردیابی و شناسایی است. در مقالی که هم اینک پیش روی شماست، این موضوع از منظری تاریخی مورد بررسی قرار گرفته است. امید آنکه مقبول افتد.

واژه «تجسس» کلمه ای عربی است که «با دست لمس کردن» معنا کرده اند و مجازاً «نگاه کردن از سر کنجکاوی برای شناسایی دیگران» دانسته اند. دهخدا «تجسس» را «خبر جستن» معنا کرده است که همان کنجکاوی کردن در اسرار دیگران می باشد. البته باید توجه داشت برخی «تجسس» را جست وجو در باطن کارهایی که شورانگیز است معنا نموده اند. قابل ذکر است بعضی از منابع فقهی اهل سنت «تجسس» را تفتیش و جست وجوی اطلاعاتی دانسته اند که مخفی و سری است. این واژه در قرآن یک بار به صورت «ولا تجسسوا» آمده است که تجسس را نهی نموده و در احادیث مورد اعتماد شیعه و سنی نیز تفتیش و تجسس در امور خصوصی مؤمنان سخت نکوهش شده است.

«تجسس» در تاریخ اسلام و سیره معصومان(ع)

علمای اخلاق نیز تجسس در امور پنهانی دیگران را امری ناپسند دانسته اند، اما با توجه به برخی آیات از جمله آیه ۱۸۹ سوره بقره و آیه ۲۷ «سوره نور» تفتیش که تجسس را نهی کرده است، این در همان مواردی است که رسول خدا(ص) فرموده اند: «من مأمور نشده ام که به دل های مردم نقب زنم[که در آن چیست].» ولی اگر مصالح جامعه اسلامی و امنیت آن به میان آید از تجسس و تفتیش گریزی نیست؛ به لحاظ چنین مهمی، در مواردی تجسس مانند زیر نظر داشتن تحریکات نظامی دشمنان، مراقبت از فعالیت های مخالفان بیگانه و معاندان داخلی و جاسوسان و نظارت بر کارگزاران حکومت و نحوه عملکرد آنان جایز و حتی واجب می شود. چنان که پیامبر اکرم(ص) پیش از جنگ بدر و احد، جاسوسانی را جهت به دست آوردن اطلاعات ضروری اعزام داشت یا از عباس بن عبدالمطلب می خواهند جهت خبررسانی در مکه بماند یا به نعیم بن مسعود برای تجسس از وضع بنی قریظه در جنگ خندق مأموریت می دهند یا بریده بن حصیب اسلمی به هنگام جنگ بنی مصطلق یا عبدالله بن ابی حدود اسلمی را در غزوه حنین به میان قریش جهت جمع آوری اخبار اعزام داشته اند.

حضرت امیرالمؤمنین(ع) نیز به تبعیت از سیره رسول خدا(ص) قبل از آغاز جنگ، جاسوسانی را جهت کسب اطلاعات ضروری اعزام می داشتند. این سیاست به هنگام جنگ هم از جمله شیوه های آن حضرت بوده است و متقابلاً حضرتش در مورد اشخاص مناطق و مشکوک دستور می دادند شدت عمل داشته باشند. در بعضی مواقع هم شخصاً به این کار اقدام می کردند. در همان دوره اگر جاسوسی در جامعه اسلامی به سود بیگانگان فعالیتی می داشت، به اعدام محکوم می شد، برای نمونه معاویه بعد از شهادت علی(ع)، دو نفر را برای جاسوسی به کوفه و بصره فرستاد. حضرت امام حسن مجتبی(ع) از ماجرا مطلع شدند بی درنگ فرمان دادند هر دو را دستگیر و اعدام کنند.

به استناد اینگونه مدارک -که کم نیست- و آیه مبارکه «اذهبوا فتجسسوا من یوسف و اخیه» نه تنها تجسس نهی نمی شود، بلکه چون خیر نظام اسلامی و امت مسلمان در آن است باید به این مهم همت نمود. لذا بسیاری از فقها فرموده اند: تفتیش و تجسس در کارهای مشکوک و تحریکات موذیانه دشمنان اسلام از این قاعده مستثنی نیست و در تاریخ اسلام مواردی مشاهده می شود که پیامبر اکرم(ص) به منظور کشف اغراض دشمنان و ارزیابی وضعیت نظامی آنها، کسانی را مأموریت داده اند، برای نمونه پیش از غزوه بدر، سپاس وعدی بن ابی الزغباء را برای اطلاع از وضعیت کاروان قریش به نواحی بدر فرستادند.

در فرمان علی ولی وصی، برگزیده خدا و پیامبر اکرم (ص)، آمده است : «ثم تفقد اعمالهم وابعث العیون من اهل الصدق و الوفاء علیهم» در کارهای آنها [= عمال و کارگزاران] رسیدگی کن و افرادی را که اهل راستی و وفا باشند برای دیده بانی آنها مأمور کن. حتی بنا بر تصریح برخی از فقهای امامیه جاسوس از غنایم نیز سهم می برد.

پوشش ظاهری جاسوسان حرفه ای

طبیعی است با اینکه جاسوسی لباس و نشان مخصوص ندارد، ولی دیده نشده بدون عنوان و نشانی که در جامعه شناخته شده است بتواند در میان مردم محل مأموریتش فعالیت موفقیت آمیز داشته باشد. مروری بر آنچه پیرامون جاسوسی نوشته شده است یا سفرنامه هایی که از جاسوسان در دسترس قرار دارد می تواند بهترین مقدمه فشرده ای برای این بحث کوتاه باشد که فهرست وار برای ذکر در این مقال در نظر گرفته ایم.

کسانی که به فعالیت جاسوسی می پرداختند، گاه افرادی عادی بودند که به صورت موردی و کوتاه مدت به این عمل گمارده می شدند. گاه افرادی با مهارت های خاص جمع آوری خبر به صورت مقطعی برای انجام مأموریتی خاص، به محل مأموریت خود گسیل می شدند. گاه جاسوسانی حرفه ای بودند که در محل مأموریت خود نفوذ می کردند و می توانستند در پوششی که برای دشمن، خودی به نظر می آمد مأموریت خود را انجام دهند. در چنین مواردی بود که گاه حضور جاسوس حس می شد، اما شخص شناخته نبود. به هر روی جاسوسان چه در مأموریت کوتاه مدت چه درازمدت، از پوشش های موجه و بعضاً طبقه متوسط جامعه استفاده می کردند. طبق گزارش های تاریخی قابل استناد و استدلال، جاسوسان گاهی با عنوان و منصب حکومتی که وارد کشور دیگری می شدند، مانند گینیاز دالکورگی سفیر روس تزار که جهت اداره سفارتخانه تزار در زمان قاجار به ایران اعزام شد و به لحاظ اطلاعاتی که کسب کرده بود، از طرف تزار روس جهت مسلک سازی و شکاف بین شیعیان عراق و حکومت عثمانی به نجف اشرف رفت. او در مجلس کاظم رشتی با انتخاب و تحریک علی محمد شیرازی، مسلک گمراه بابیه را به وجود آورد یا مستر همفر انگلیسی به نام گردشگری وارد سرزمین های اسلامی شده و با انتخاب محمدبن عبدالوهاب، مسلک تکفیری وهابیت را پایه گذاشت یا به نام مدرس مانند کاظم رشتی، جاسوس عثمانی و روحانی نمایی مانند احمد احسایی که با ابداع رکن رابع فتنه شیخیه را در تشیع راه انداخت حمایت کردند. در تاریخ بسیاری از کلیساها و کنیسه ها مرکزی برای جاسوسی بوده اند، حتی در این اواخر محمد مرسی رئیس جمهور سابق مصر برای قطر و قرضاوی- که داستان عشقبازی او در مقام مفتی اهل تسنن به رسوایی کشید- برای اسرائیل غاصب کودک کش جاسوسی کرده اند. غیر از این نوع مشاغل رسمی حکومتی، طبق گزارش هایی که در متون تاریخی به ثبت رسیده است، از البسه تجار استفاده کرده به شکل و شمایل و عنوان تاجران برای جاسوسی بر ملتی وارد شده اند یا در لباس درویشان و فقیران ظاهر می شدند. این پوشش به اندازه ای برای جاسوسی شیوع داشت که طی سال ها از لباس درویشان یا خود درویشان برای جاسوسی استفاده می کردند. در سرزمین های اسلامی نیز جاسوسان در لباس فراش، مطرب، جهانگرد، صوفی، درویش، داروفروش، کنیزِ گدا و بیمارِ زمینگیر، پهلوان، دریانورد، کارگر، پزشک، مبلغ مذهبی، وقایع نگار، سوانح نگار، خفیه نویس و هر کاره، حوادث سرزمین های مختلف را به سلطان گزارش می دادند. عثمانیان حتی از جاسوسان تربیت شده مسیحی و یهودی با عنوان«مارتولوس» و اسرای دشمن و اروپاییان ناراضی و هنرمندان و پزشکان نیز برای جمع آوری خبر استفاده می کردند.

در دوره قاجار عده ای به نام راپورتچی و خفیه نویس برای پادشاه جاسوسی می کردند. در این دوره سفارتخانه ها یکی از مراکز مهم فعالیت جاسوسی بوده است. در دوره پهلوی جاسوسان در هر لباس و شغلی برای دشمن به جمع آوری خبر می پرداختند و هر وزارتخانه، سازمان، صاحب مقامی برای بقای خود در دستگاه های دیگر، جاسوسی داشتند. خنده آور این است که حتی رؤسای فرقه دار صوفیه هم در دستگاه رقبای خود جاسوس داشته اند.

مقررات جاسوسی

هر جامعه ای همان طور که عنوانی جهت معرفی شاغلان دارد، بعضاً صاحبان مشاغل مانند ارتش، نیروی دریایی، نیروی هوایی، نیروی زمینی و… دارای لباس مخصوص می باشند که به قوانین و مقرراتی اداره می شوند. جاسوسی در ایران دارای وزارتخانه یا سازمانی نیست، ولی در کشورهایی نظیر امریکا، انگلیس، روسیه، فرانسه، آلمان و… -که دارای سرویس های اطلاعاتی جاسوسی هستند- تردید نیست که با قوانین و مقرراتی خاص اداره می شوند