فایل پاورپوینت کامل وارثان زمین در پایان تاریخ از منظر تورات، زبور، انجیل و قرآن با تکیه بر اشتراکات

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل وارثان زمین در پایان تاریخ از منظر تورات، زبور، انجیل و قرآن با تکیه بر اشتراکات – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل وارثان زمین در پایان تاریخ از منظر تورات، زبور، انجیل و قرآن با تکیه بر اشتراکات شامل 120 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل وارثان زمین در پایان تاریخ از منظر تورات، زبور، انجیل و قرآن با تکیه بر اشتراکات گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل وارثان زمین در پایان تاریخ از منظر تورات، زبور، انجیل و قرآن با تکیه بر اشتراکات با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل وارثان زمین در پایان تاریخ از منظر تورات، زبور، انجیل و قرآن با تکیه بر اشتراکات از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل وارثان زمین در پایان تاریخ از منظر تورات، زبور، انجیل و قرآن با تکیه بر اشتراکات با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل وارثان زمین در پایان تاریخ از منظر تورات، زبور، انجیل و قرآن با تکیه بر اشتراکات را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل وارثان زمین در پایان تاریخ از منظر تورات، زبور، انجیل و قرآن با تکیه بر اشتراکات :

مقدمه

وراثت زمین در پایان تاریخ و استقرار حکومت صالحان اندیشه ای است که قرآن آن را منحصر به خود نمی داند بلکه آن را از بشارات و آیات زبور حضرت داوود می داند. کمتر اندیشه ای را می توان یافت که مانند موعودگرایی و پایان جهان در بین ادیان های مختلف تا به این حد مشترک باشد. زیبایی این اندیشه در عین اشتراک بین ادیان، پایان روشن و خوشی است که برای جهان به تصویر می کشد و همگان را با وجود همه سختیها، ظلم ها و بی عدالتی ها امیدوار می نماید. نگاه روشن به آینده، اندیشه و فکر نابی است که امید به اصلاح را در آدمی تقویت و زمینه تلاش برای ایجاد این آینده را در انسان بیدار می نماید.

البته این پایان زیبا و خوش را باید مدیون وارثانی دانست که قرآن با نام صالحان از آن ها یاد می نماید و تأکید می نماید نام اینان در کتب آسمانی قبل مانند زبور نیز آمده است. با توجه به بیان قرآن کریم وَلَقَدْ کتَبْنَا فِی الزَّبُورِ مِن بَعْدِ الذِّکرِ أَنَّ الْأَرْضَ یرِثُهَا عِبَادِی الصَّالِحُونَ (انبیاء:۱۰۵) موضوع وارثان زمین در پایان تاریخ با توجه به سیر تاریخی در کتب مقدس، عهد عتیق، زبور، عهد جدید و قرآن بررسی و مورد مطالعه تطبیقی قرار می گیرد تا با استناد به قرآن، زبور و عهدین و همچنین با مراجعه به منابع وکتب دینی که در این زمینه وجود داشته، بالاَخص تفاسیر مربوط به آن کتب، مبانی مشترک و مورد اختلاف در موضوع وارثان زمین بررسی گردد.

قابل ذکر است از آن جهت که هدف پژوهش بیان وارثان زمین در پایان تاریخ از منظر هر یک از ادیان-های فوق است تنها به متون مقدس قرآن، زبور، عهد عتیق و جدید تکیه شده تا از هرگونه پیش داوری یا تفسیر بر اساس آموزه های اسلامی خودداری و اندیشه های مفسران بر حقیقت سایه نیفکند.

روش تحقیق

در پژوهش حاضر جهت انجام قسمت های مختلف تحقیق و در عین حال در راستای نیل به هدف مورد نظر از روش توصیف تحلیل و محتوا استفاده شده و با یک رویکرد درون دینی آیاتی که در هر یک از ادیان به وارثان زمین اشاره دارد، توصیف شده آن گاه با روش تحلیل محتوا، مسأله وارثان زمین در هر دین بررسی گردیده است. از آنجا که بحث حاضر سعی دارد بر مشترکات دست یابد وارثان زمین در هر دین را پس از تحلیل محتوا مورد بررسی تطبیقی قرار داده است. این تطبیق زمینه کاربردی موضوع را فراهم نموده و کارکرد این موضوع در جهان امروز را نیز تبیین نموده است.

پیشینه پژوهش

مطالعه تحقیقات و پژوهش ها در حوزه ادیان نشان می دهد در زمینه پایان تاریخ و فرجام آن، و مهدویت و موعودگرایی در ادیان های مختلف به ویژه اسلام و مسیحیت کتب و مقالات متعددی به رشته تحریر درآمده است. مانند: منجی موعود در ادیان بزرگ قبل از اسلام از مهین عرب، بررسی وضعیت عمومی مردم و جامعه جهانی در روایات آخرالزمان از محمد مهدی حائری پور، پایان تاریخ از نگاه قرآن در آیات ۱۰۵-۱۰۶ سوره انبیاء، مهدویت در قرآن (تأملی بر آیه ۱۰۵) از سید مسعود پورسید آقایی و…

اما در هیچ یک از این پژوهش ها موضوع وارثان زمین به عنوان یک اشتراک که قرآن از آن پرده بر می-دارد در ادیان های مختلف بررسی تطبیقی نشده به ویژه که پژوهش حاضر تکیه بر اشتراکات و افتراقات داشته تا با تکیه به اشتراکات همه ادیان به کارکرد مسأله وارثان زمین بپردازد.

وارثان زمین در تورات

در آثار دینی یهود یعنی اسفار تورات و دیگر کتابهای انبیای آنان همواره، به موعود اشاره شده است. به اعتقاد یهودیان ماشیح کسی که به وسیله خداوند برای نقش حیاتی در جریانات و حوادث آخرالزمان انتخاب شده است، یهودیان را به سرزمین موعودشان باز میگرداند و دوران طلایی را آغاز می نماید. این انتظارات در قسمت های مختلف عهد عتیق به چشم می خورد. در کتاب دانیال نبی آمده است: «امیر عظیمی که برای پسـران قـوم تـو ایسـتاده(قـائم) اسـت، خواهـد برخاسـت . و چنـان زمان تنگی خواهد شد که از حینی که اّمتی به وجود آمده است تا امروز نبوده، و در آن زمان هریک از قوم تو، که در دفتر مکتوب یافت شود رستگار خواهد شد . و بسیاری از آنان که در خاک زمین خوابیده انـد بیـدار خواهنـد شـد، امـا اینـان بـه جهـت حیـات جـاودانی و آنـان بـه جهـت خجالـت وحقـارت جـاودانی. وحکیمـان مثـل روشـنایی افـلاک خواهنـد درخشـید، و آنـانی کـه بسـیاری را بـه راه عـدالت رهبـری می نماینـد ماننـد سـتارگان خواهنـد بـود تـا ابـد الآباد. اّما تو ای دانیال ! کلام را مخفی دار و کتاب را تا زمان آخر مهر کن. بسیاری به سـرعت تردد خواهند نمود و علم افزوده خواهد گردید خوشا به حال آن که انتظار کشد (کتاب دانیال نبی، باب دوازدهم، بند۱-۱۲).

مطالعه تورات نشان می دهد در تورات مسأله وارثان زمین با قوم برگزیده گره خورده است به عبارتی قوم برگزیده وارثان زمین خواهند بود. در ارمیا آمده است: «خداوند بر تمام امم فرمانروایی می کند» (۱۰: ۷و۱۰)، اما در میان این امتها، امتی که یهوه آن را به عنوان منطقه ویژه خود انتخاب کرده است، منطقه اسرائیل است که یهوه به موجب آن پیمان، سرزمین احبار و امت مقدس را به خاطرش ساخت (خروج، ۱۹: ۶). بنابراین یهوه به نوعی ویژه در اسرائیل، ظهور می کند، و پادشاهی بزرگ را در میان خاصان خود در اورشلیم برپا می نماید (مزامیر، ۴۸: ۳ و ارمیا، ۸: ۱۹)، و به آنها برکت می دهد و امورشان را تدبیر می کند (مزامیر، ۵: ۸۰).

آنان در وعده هایشان جایی برای حاکم آینده یعنی مسیح بن داود قرار می دهند. مسأله پادشاهی یهوه در نزد آنان اهمیت بسیاری دارد، به ویژه از زمان پایان اسارت، یهوه بیشترین شباهت را به چوپان دارد که تنها خود او به گله اش توجه و اهتمام می ورزد تا آنان را گرد آورده و به سرزمین خود برگرداند (میکا، ۲: ۱۳، حزقیال،۳۴: ۱۱ و اشعیا، ۴۰: ۹-۱۱).

و نهایتا در زمان رنج و مشقت انطیوکس ابیفانس، در سده دوم پیش از میلاد بود که ظهور نجات بخشِ قوم خدا در اذهان و افکار یهود توسعه یافت (رضایی،۱۳۸۰، ص۵۲۶). و دانیال نبی به دنبال رنج های پیاپی قوم یهود، پایان زجرها را نوید داد: «همانا ملکوت مطلق خداوند بر ویرانه های قدرت بشری بالا خواهد رفت» (دانیال، ۲: ۴۴). عهد قدیم وعده داده که فرزند انسان بر ابرهای آسمان می آید و پس از آن ملکوت و پادشاهی تا ابد به فرزند انسان و به ملّتی مقدس و بلند مرتبه داده می شود (دانیال، ۷: ۱۴ و ۴۷).

یهود انتظار داشتند که تورات جدیدی در عهد مسیح «نبی منتظر» نازل شود، که شواهدی از این انتظار در کتابهایشان چه عهد قدیم یا اسفار الرؤیه و یا مخطوطاتی که مخطوطات دمشقیه نامیده می شود، دیده می شود. برخی در موضوع انتظار شک داشته تا مخطوطات البحر المیت این موضوع را قطعیت بخشید. این مخطوطات آشکار کرد که یهودیان، منتظر نزول مقدماتی جدید بودند. مخطوطات می گوید: «فی عهد العسره تخنا ولنفسک شعبا لانک تتذکر العهد«العهد مع ابراهیم و اسماعیل» وتغرزهم کجماعه مقدسه لک تتمیز عن کل الشعوب وتجدد عهدک معهم لاظهار مجدک. وبکلام من الروح القدس وبأعمال یدیک وبکتاب تکتبه یمینک تعلن الشریعه المقدسه لاظهار مجدک الابدی» (برتلماوس، بی تا، ۱/۵۴).

بنابراین عجیب نیست که ملت یهود بعد از گذشت قرن ها از تدارک و آماده سازی، از اکنون به بعد در انتظار حکومت زندگی کنند. شاید بایسته این باشد که انتظار آنان را از گونه اندیشه موعود نجات بخش، جمعی قوم مدار و رو به آینده ای فرض کنیم که بیشتر دغدغه بازگردانی سروری و رونق دنیای مردمانش را دارد و کم تر به نجات و رستگاری معنوی، به ویژه از سنخ عرفانیش می اندیشد (موحدیان عطار،۱۳۸۰، ۶۷).

خلاصه کلام این که در تورات و سایر منابع یهود، وارثان زمین قوم برگزیده هستند که همان یهودیان یا بنی اسرائیل هستند. آیین یهـود بـا طـرح اندیشـه منجی و موعود، یهودیان را به سمت شریعت سوق داده و توجه آنان را به دین یهود معطـوف کرده است. در واقع، باور به ماشیح موجب شده تا یهودیان بیش از پیش به شریعت موسـوی توجه کنند و بعد از عمل به فرامین و دستورات دینی، به ماشیح باور داشته باشـند. در کلامـی

مختصر: باورداشت ماشیح موجب شد یهودیان رهیافت نجات را بعد از شـریعتگرایـی معنـی کنند. هرچند آیین یهود، یهودی بودن را موهبتی الاهی دانسته و یهودیان را ذاتاً برگزیده مـی داند این تمام امر نیست؛ بلکه فرد یهودی باید ضمن ایمان به یهوه، به شریعت و دسـتورات الاهی که به واسطه حضرت موسی و انبیای بعد به آنها رسیده است؛ مطیع و عامل باشد. دراین بین موعودباوری یهودی در کنار آموزه های دیگر، همواره اهرمی برای عمل به شریعت و یهوه مداری و پایبندی یهودیان به شریعت موسوی بوده و میتوان مدعی شـد که بین یهوه پرستی با موعودباوری رابطه متقابلی وجود دارد. دانشمندان یهود، در تلمود، بر ایمان به خدا و اطاعت از پروردگار به، عنوان ابزار رستگاری تأکید کرده اند (سلیمانی اردستانی، ۱۳۸۶، ۸۸). و ایمان و عمل صـالح و اطاعـت از خـدا را در یک اصل جمع کرده اند و آن این است که شخص عادل و نیکوکار به خاطر ایمان خود زنـده خواهد شد (حیقوق، ۲: ۳، ۴). باور آنها همواره این بوده که نجـات و موعودبـاوری، بـدون عمل به شریعت موسوی معنی ندارد؛ حتی در آموزه های یهود، موعود باوری فرع بر شـریعت گرایی است و تعهد نسبت به دین، میتواند تاریخ باشکوه یهودی را احیا کرده و امید به آمدن ماشیح را زنده کند (Cohn-Sherbok,1996: 65)).

وارثان زمین در زبور داود

با توجه به قرآن کریم که صراحتاً بیان می دارد در زبور حضرت داوود مطرح شده است حکومت جهان در نهایت به دست صالحان خواهد افتاد و آنان وارثان زمین خواهند شد: وَلَقَدْ کتَبْنَا فِی الزَّبُورِ مِن بَعْدِ الذِّکرِ أَنَّ الْأَرْضَ یرِثُهَا عِبَادِی الصَّالِحُونَ (انبیاء: ۱۰۵)؛ بررسی نهایت جهان و وارثان زمین در این کتاب موجه به نظر می رسد. بررسی منابع و متون مقدس نشان می دهد سخنان حضرت داوود در کتابی از بخش عهد عتیق به نام مزامیر آمده است. مزامیر مجموعه ای از سرودهای مقدس است که به افراد متعددی منتسب است. این مجموعه شاملِ ۱۵۰ میزمور است که در پنج کتاب تنظیم شده است. به باور اندیشمندان تنها بخشی از این مزامیر منسوب به حضرت داود است که در تعداد دقیق آن اختلاف نظر است. با توجه به آراء و نظرات متعددی که بیان شده است بین ۶۶ تا ۸۰ مزمور را به داود نسبت داده اند ( “The Title to the Book of Psalm”) یکی از دلایل نسبت برخی از این مزامیر به داود عنوان مزامیر است که ۷۳ میزمور با عنوان لیداوید بیان شده است.

آن چه در بررسی مسأله وارثان زمین در زبور مهم است این موضوع می باشد که قرآن اعطای زبور به حضرت داود را تأیید وَآتَینَا دَاوُودَ زَبُورًا (نساء: ۱۶۳) و به بخشی از محتوای زبور که همان اعطای حکومت به صالحان است، اشاره می نماید. بررسی مزامیری که از نگاه اندیشمندان به حضرت داوود منسوب است آیه شریفه را تأیید می نماید با این تفاوت که در مزامیر واژه “صالحان” استعمال نشده و به جای آن واژه “صدیق” به کار رفته است.

واژه «صدیق» در مزامیر منسوب به حضرت داوود در حدود پنجاه مرتبه استعمال شده است که دارای بار معنای مثبتی است که نه تنها در وصف انسان بلکه در وصف خداوند هم به کار می رود.

در ۱۳ آیه از آیات مزامیر داوود، وصف صدیق برای خداوند به کار رفته است. تحلیل محتوای این آیات و روابط جانشینی و همنشینی که بین واژه “صدیق” با سایر واژگان در این آیات است نشان می دهد صدیق می تواند در وصف خداوند به معنای عادل باشد. در آیات ششم و هفتمِ میزمور یازدهم، وصف عدالتِ خداوند به مثابه دلیلی برای مجازات شریران شمرده شده است: «بر شریر، دام ها، آتش و کبریت خواهد بارانید و باد سموم حصه پیاله ایشان خواهد بود، زیرا خداوند عال است و عدالت را دوست می دارد» (۶:۱۱؛ ۷:۱۱). در آیاتی دیگر وصف صدیق با مفاهیمی مانند انصاف، داوری و محاکمه همراه شده است: (۴:۹؛ ۲:۱۴۳) که این همنشینی می تواند دلیل بر نزدیکی واژه صدیق به عدالت باشد.

در بیشتر مواضع مزامیر واژه “صدیق” و “صدیقیم” در وصف یک انسان یا گروهی از انسان ها استعمال شده است. در مزامیر داوود هر انسانی به صدیق وصف نمی شود بلکه از نگاه آیات تنها انسان هایی متصف به این صفت الهی می گردند که در ارتباط با خداوند متعال، شریعت خدا در دل هایشان ریشه دوانیده باشد (۳۱: ۳۷). قدم هایشان در مسیر حق نلرزد (۳۱: ۳۷). منتظر خداوند باشند (۳۴: ۳۷). طریق خداوند را نگاه دارند (۳۴: ۳۷). نام خداوند را حمد کنند (۱۳: ۱۴۰). برخداوند توکل کنند (۴۰: ۳۷؛ ۱۰: ۶۴)، ازانتقام خداوند شادمان شوند (۱۰: ۵۸). گرداگرد رسول خدا جمع شوند (۷: ۱۴۲). مورد امتحان خداوند قرار گیرند (۵: ۱۱). این دسته از انسان ها در ارتباط با خود پاک دست (۱: ۲۴). صاف دل (۱: ۲۴). جان خود را به بطالت نمی دهند (۱: ۲۴). بیان کننده حکمت و انصاف اند (۳۰: ۳۷). و بر اساس نوع رابطه ای که با خدای خود و خود دارند، در ارتباط با دیگر انسان ها بخشنده و رحیم (۲۱: ۳۷). قرض دهنده (۲۶: ۳۷) و رئوف (۲۶: ۳۷) هستند. قسم دروغ نمی خورند (۱: ۲۴). زدنشان لطف و تأدیب است (۵: ۱۴۱).

حال انسانی که صدیق نامیده می شود دارای مزایا و ثواب هایی است که در بخش هایی از مزامیر داوود به آن ها اشاره شده است. این گونه انسان ها را خداوند برای خود انتخاب کرده است (۳: ۴). و آنها را تآیید (۱۷: ۳۷) و برکت می دهد (۱۲: ۵؛ ۵: ۲۴). خداوند آنها را محافظت می کند (۲۰: ۳۴؛ ۳۹: ۳۷) و از دشواری رهایی می بخشد (۱۹: ۳۴؛ ۱۷: ۳۴: ۲۲: ۵۵). خداوند آنها را یاری کرده و رها نمی کند (۴۰: ۳۷؛ ۳۳: ۳۷) و از دست شریران رهایی می بخشد (۴۰: ۳۷). این انسان ها را خداوند اجابت می کند (۱۵: ۳۴؛ ۱۷: ۳۴). و دشمنان آنها را مؤاخذه می کند (۲۱: ۳۴).

از نگاه زبور انسان های صدیق به حکم صدیق بودنشان هیچ گاه محکوم نمی شوند (۳۳: ۳۷). متروک نمی شوند (۲۵: ۳۷). نسل آنها گدای نان نمی شوند(۲۵: ۳۷). ذریه شان مبارک می شود (۲۶: ۳۷). ثمره خواهند داشت (۱۱: ۵۸). اهل نجات اند (۳۹: ۳۷؛ ۴۰: ۳۷)؛ در خداوند شادی و وجد می کنند (۱۱: ۳۲). وارث زمین و تا ابد در آن ساکن می شوند (۲۹: ۳۷). نعمت اندکشان از اندوخته های بسیار شریر بهتر خواهد بود (۱۶: ۳۷). دعای حضرت داوود همراه آنان خواهد بود (۵: ۱۴۱). در مکان قدس خداوند ساکن می شوند (۲۴: ۳).

در مزامیری که منسوب به حضرت داوود است وصف صدیق برای انسان ها دقیقا نقطه مقابل وصف “رشع” است. “رشع” و “رشعیم” سی و هفت مرتبه در مزامیر وصف انسان قرار گرفته است. انسان های رشع درامر الهی تفکر نمی کنند (۵: ۲۸). از خدا نمی ترسند (۱: ۳۶؛ ۵۵: ۱۹). معصیت کارند (۳۶: ۱و۲). سخن مکر آمیز درباره خدا می گویند (۲۰: ۱۳۹). این عده وجودشان پر از خباثت است (۸: ۱۲). خویشتن را تملق می گویند تا گناهشان ظاهر نشود (۳۶: ۲). به فکر شرارت اند (۳۶: ۴). از دانشمندی و نیکوکاری دست برداشته اند (۳۶: ۳). در راه نادرست اند (۳۶: ۴). از رحم منحرف اند (۵۸: ۳). از شکم مادر دروغگو و گمراه اند (۵۸: ۳). گوش خود را بر حقیقت می بندند (۵۸: ۴).

اینان به حکم خباثتی که دارند، دشمن رسول خدا هستند (۳: ۷). رسول خدا را خراب می کنند (۱۷: ۹). تدبیر می کنند تا پای رسول خدا را بلغزانند (۱۴۰: ۴). قصد آزار راست دلان و قتل صالح را دارند (۱۱: ۲؛ ۳۷: ۳۲). علیه صالحان توطئه می کنند (۳۷: ۱۴)؛ آماده به کشتار راست دلان اند (۳۷: ۱۴). با همسایگان خود با نفاق رفتار می کنند (۲۸: ۳). سخنانشان شرارت و حیله است (۳۶: ۳). آماده انداختن مسکین و فقیرند (۳۷: ۱۴). قرض می گیرند و وفا نمی کنند (۳۷: ۱۱). عهد شکن اند (۵۵: ۲۰). سخنانشان نرم اما دلشان جنگ است (۵۵: ۲۱).

به سبب ویژگی هایی که دارند از آنها انتقام گرفته می شود و توسط خدا و رسول او کشته می شوند (۱۰۱: ۸؛ ۱۳۹: ۱۹). منفور خداوند می شوند (۱۱: ۵)؛ به جهنم می روند و عذاب می شوند (۹: ۱۷؛ ۱۱: ۶). خداوند بر آنها می خندد (۳۷: ۱۳). هلاک و نیست و منقطع خواهند شد و از بین خواهند رفت (۹: ۵؛ ۳۴: ۲۱؛ ۳۷: ۲۰؛ ۶۸: ۲؛ ۱۴۵: ۲۰؛ ۳۷: ۳۶؛ ۵۸: ۷؛ ۳۷: ۱۰). خجل می شوند (۳۱: ۱۷). بازوهایشان شکسته خواهد شد (۳۷: ۱۷). به دام های خود می افتند شمشیرهایشان در دل خود ایشان فرو خواهد رفت (۳۷: ۱۵). آرزو هایشان برآورده نمی شود و تدابیرشان به انجام نمی رسد (۱۴۰: ۸). غم های بزرگ دارند (۳۲ک ۱۰). نعمت بسیار به کارشان نمی آید (۳۷: ۱۶). رسول خدا نزد ایشان دهانش را نگاه می دارد و با ایشان هم نشین نخواهد شد (۳۹: ۱؛ ۲۶: ۵). نسلشان منقطع می شود (۳۷: ۲۸).

با توجه به عباراتی که از زبور بیان شد این موضوع روشن می شود که انسان ها در زبور در دو دسته “صدیق” و “رشع” قرار می گیرند و وارثان حقیقی زمین انسان های صدیق هستند: «صدیقیم ییرشو آرص وییشکنو لِعد عَلیها»(مزامیر۳۷: ۲۹) «صالحان وارثان زمین خواهند بود و در آن تا به ابد سکونت خواهند نمود». و در برابر انسان های رشع “شریر” توسط خدا و رسولش از میان رفته و نیست و نابود می گردند: «هلاک و نیست و منقطع خواهند شد و از بین خواهند رفت» (۹: ۵؛ ۳۴: ۲۱؛ ۳۷: ۲۰؛ ۶۸: ۲؛ ۱۴۵: ۲۰؛ ۳۷: ۳۶؛ ۵۸: ۷؛ ۳۷: ۱۰).

بنابراین از نگاه زبور در پایان جهان انسان های خبیث و شرور توسط صالحان از میان خواهند رفت و جهان به دست انسان های صدیق خواهد افتاد.

وارثان زمین در عهد جدید

بشارت به آخرالزمان و برقراری حکومت عدل و داد از نویدهایی است که عهد جدید نیز از آن تهی نیست؛ اما اینکه وارثان زمین از نگاه عهد جدید چه کسانی هستند تنها در سایه فهم ملکوت الهی میسر است. عهد جدید وارثان زمین را کسانی می داند که بتوانند وارد ملکوت الهی شده و با اراده و نقش فعالی که ایفا می نمایند ملکوت را به کمال رسانند که کمال ملکوت در واقع همان خلافت و وراثت نیکان بر زمین است.

اندیشه ملکوت خدا یا ملکوت آسمان ها، نقطه ثقل اصول عقاید عیسی است که در اناجیل مورد قبول کلیسا مندرج است. از آنجا که رستگاری و نجات تنها در ملکوت خدا محقق می شود، بشارت به وقوع ملکوت مهمترین اصل تعالیم عیسی و مرکز رسالت او قرار گرفته است. کلمه ملکوت از واژگان پربسامد کتاب مقدس است که در انجیل متی ۳۸ مرتبه و در انجیل مرقس ۱۵ مرتبه و در انجیل لوقا ۳۳ مرتبه تکرار شده است (جمعی از علماء، بی تا، ماده ملکوت). این واژه در اناجیل به دو معنای کاملاً متفاوت آمده است. معنا و مفهوم ملکوت مسیح گاه متعلق به عالم غیب است و گاه درون همین جهان شکل خواهد گرفت. به عبارتی در یک تفسیر باید وقوع ملکوت خدا در آینده را واقعه ای به معنای معاد دانست. بنابراین یکی از معانی ملکوت در اناجیل معاد و زندگی اخروی است. زمان آغاز معاد کاملاً نامعلوم است و هیچ کس جز خداوند از آن باخبر نیست. حادثه ای است که علم آن تنها مختص خداوند متعال است (مرقس، ۱۳: ۳۲-۳۶). این وجه از معنا در پژوهش حاضر مراد نیست بلکه در این جا مراد از ملکوت، ملکوتی است که درون همین دنیا در آخرالزمان شکل می گیرد؛ زیرا در این ملکوت است که شایستگان و صلحا به خلافت و فرمانروایی می رسند.

در بیان ملکوت حضرت عیسی اولین چیزی که از مردم می خواهد این است که از گناهان گذشته توبه و به سوی خدا باز گردند، «از گناهان خود توبه کنید و نزد خدا بازگشت کنید، زیرا ملکوت خدا نزدیک شده است» (متی، ۴: ۱۷). پس اولین وظیفه ای که آموزه ملکوت برای مردم تعیین می کند این است که از گناه دست بردارند. ملکوتی که عیسی، پیروانش را به آن دعوت می کند گرچه در سیاق و بافت های گوناگونی مطرح شده، اما در هیچ یک از آن معانی انسان گناهکار جایی ندارد. اناجیل ملکوت خدا یا ملکوت آسمان ها را امری روحانی می دانند. عیسی نیز بر روحانی بودن ملکوت تأکید بسیار دارد؛ لذا از مردم می خواهد که متحول شوند، زیرا با تحول انسان ها این مرحله به وجود می آید (ا.هیوم، ۱۳۸۵، ۳۸۸). عیسی می فرماید: «ساعت مقرر فرا رسیده است. ملکوت خدا نزدیک است. متحول شوید و به این بشارت ایمان آورید» (مرقس، ۱: ۱۴). در این گفته دو نکته بسیار اساسی نهفته است: اولاً که انجیل یا همان مژده اصلی و بنیادی عیسی که مسیحیت بر آن بنا شده است، ظهور ملکوت خدا یا ملکوت آسمان هاست. ثانیاً برای شرکت در ملکوت می بایست متحول شد (آشتیانی،۱۳۶۸، ۲۹۳).

به هر حال ملکوت به گفته اناجیل نه تنها روحانی است؛ بلکه یک حقیقت پنهان می باشد و فقط مسیح است که توانسته، آن را آشکار نماید و فقط متواضعان و کسانی که همچون کودکان ساده دل بودند، آن را می فهمیدند (متی، ۱۱: ۲۵). و حکما و دانشمندان دین و فلاسفه که درباره مسایل به بحث می پردازند چه بسا آن را نمی فهمند (مرقس ۴: ۱۱، اول قرنتیان ۱: ۲۰).

از سویی ملکوت خدا در اندیشه و تعالیم عیسی از دو بعد حال و آینده برخوردار است. از یک سو عیسی بر این باور بود که ملکوت خدا از طریق شخص او و خدماتش آغاز شده است. معجزات مسیح دلالت بر قیام ملکوت در وجود او می کند (پرچم، ۱۳۸۹، شماره اول،۳۴)، ملکوت از بزرگترین معجزات مسیح است (لوقا ۱۱: ۳۲ -۲۹)، که در وجود مسیح آشکار شده و وظیفه یک شخص مسیحی است که بدان ایمان آورد و هدایت شود (مرقس ۱:۱۵). و از سوی دیگر عیسی ، در انتظار به اوج رسیدن و تحقق کامل این ملکوت در آینده بود. بنابراین مطالعه عهد جدید این نکته را روشن می نماید، ملکوتی که مسیح مبلغ آن است از دوره های پیاپی تشکیل شده است. عیسی برای بیان این دوره های پیاپی از زبان تمثیلی بهره می گیرد. ضرب المثل های عیسی در اناجیل، داستان هایی هستند که اتفاقات روزمره را با یک جنبه حیات مذهبی به ویژه حیات در ملکوت مقایسه می کنند (وان وورست،۱۳۸۴، ۸۵). زبان تمثیلی عیسی برای بیان دوره های پیاپی ملکوت بیش از همه به رشد ملکوت در گذر زمان اشاره دارد. زمان به یک معنا کامل گردیده و ملکوت اکنون برقرار است؛ وی در لوقا و متی به شاگردان خود می گوید: «خوشا به حال چشمانی که آنچه شما می بینید، می بینند. زیرا به شما می گویم که بسیاری از انبیا آرزو داشتند آنچه شما می بینید، ببینند و ندیدند، و آنچه شما می شنوید، بشنوند و نشنیدند» (لوقا، ۱۰: ۲۳؛ متی، ۱۳: ۱۶-۱۷).

در این وجه تفسیری که مراد از ملکوت حیات طیبه در آخرالزمان است، آن چه بیش از همه در تکامل ملکوت مؤثر است، نقش فعال مؤمنان به مسیح در فرآیند تکامل است. عیسی از همه پیروانش می خواهد که با پیاده نمودن فع