فایل پاورپوینت کامل واکاوی راهکارهای ایجاد وحدت میان تشیع و تسنن در تحکیم جامعه اسلامی

با فایل فایل پاورپوینت کامل واکاوی راهکارهای ایجاد وحدت میان تشیع و تسنن در تحکیم جامعه اسلامی یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل واکاوی راهکارهای ایجاد وحدت میان تشیع و تسنن در تحکیم جامعه اسلامی شامل 120 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل واکاوی راهکارهای ایجاد وحدت میان تشیع و تسنن در تحکیم جامعه اسلامی را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل واکاوی راهکارهای ایجاد وحدت میان تشیع و تسنن در تحکیم جامعه اسلامی با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل واکاوی راهکارهای ایجاد وحدت میان تشیع و تسنن در تحکیم جامعه اسلامی بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل واکاوی راهکارهای ایجاد وحدت میان تشیع و تسنن در تحکیم جامعه اسلامی با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل واکاوی راهکارهای ایجاد وحدت میان تشیع و تسنن در تحکیم جامعه اسلامی وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل واکاوی راهکارهای ایجاد وحدت میان تشیع و تسنن در تحکیم جامعه اسلامی با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل واکاوی راهکارهای ایجاد وحدت میان تشیع و تسنن در تحکیم جامعه اسلامی مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل واکاوی راهکارهای ایجاد وحدت میان تشیع و تسنن در تحکیم جامعه اسلامی :

مقدمه

وحدت بین تشیع و تسنن درجوامع اسلامی آن هم در شرایطی که یکی از اساسی ترین نیازهای جامعه اسلامی امروزی است، مطرح می شود که جدایی ها و ظهور جریاناتی آتشین بین این مذاهب، کیان جهان اسلام را تهدید می کند. تقریب مذاهب اسلامی، قبل از دوره اخیر در نتیجه تلاش و پایمردی مصلحان بزرگ و آرزومند وحدت اسلامی در جامعه اسلامی مطرح گردید. بی گمان اگر تفرقه ای وجود نداشت و خطر تفرقه و نزاع و آتش تعصب های مذهبی نبود، و اگر ضرورتی عینی و سرنوشت ساز و سوء استفاده دشمنان نبود این عالمان آگاه و دلسوز موضوع وحدت اسلامی را مطرح نمی کردند. درباره وحدت بین شیعه و سنّی سخن های بسیار گفته شده، امّا آنچه امروز طرح آن بایسته به نظر می رسد، طرح راه کارهای ایجاد وحدت بین شیعه و سنی وارائه راهبردهایی که بتواند به وحدت و یکپارچگی جهان اسلام بینجامد و زمینه های تحریک، درگیری و جنگ های فرقه ای را خنثی کند. در قرآن مجید سخن از وحدت و مذمت اختلاف به میان آمده و خطرات آن بازگو شده است. با بررسی این آیات به خوبی عوامل وحدت بخش را می توان به دست آورد. زادگاه اختلاف از نظر قرآن در میان حاملان دین و از سوی برخی عالمان بسته اندیش است، آنان هستند که گاه به جای کاهش دادن اختلاف ها و نزدیک کردن افکار و اندیشه ها، زمینه های رویارویی را فراهم می سازند و با سطحی نگری، طرح موضوعات سست و بی پایه، برگزاری جلسات موهن، استناد به احادیث ضعیف، همواره هیزم اختلاف را انباشته می سازند، و به تعبیر قرآن (شوری/ ۱۴) با آگاهی، به اختلاف دامن می زنند.

در این تحقیق عوامل اختلاف مفصّل مورد بحث و بررسی قرار گرفته و راه کارهایی نیز برای از بین بردن این اختلاف بیان گردیده است. امید است برای خوانندگان مفید و سودمند واقع شود. حال که انقلاب و حکومت اسلامی، زمین پیدایش وحدت را از هر نظر پدیدار کرده و آرمان وحدت گرایی را از حالت اولیه آن بصورت یک تئوری و نظری عمیق انقلابی در آورده و در سطح جهان مطرح نموده است، باید با تلاش و اخلاص در راه وحدت بخشیدن به صفوف مسلمانان بکوشیم و دل ها و اندیشه ها را برای شنیدن ندای حق و آوای وحدت بگشائیم. برخی از عالمان مذاهب اسلامی اهمیت وحدت را درک نموده و بر آن تأکید زیاد داشته و در این باره از هیچ کوششی دریغ نکرده اند. لازم است که با تکیه بر استعانت خداوندی، از اختلاف بین خود دوری کنند وصف های خود را در بعد اجتماعی و سیاسی فشرده سازند و سخن خود را در برابر دشمنان اسلام یکی گردانند تا بتوانند خصومت دشمنان را از جمع مسلمانان در گوشه و کنار جهان دفع کنند و برای نجات سرزمین های اسلامی از دست تطاول آنان بکوشند تا درفش اسلام بار دیگر بر فراز آن ها به اهتزاز در آید و مسلمانان شعار الله اکبر را سر دهند. با اتحاد و دور نهادن اختلافات، ترس و اندوه رخت بر می بندد چنانکه خداوند فرموده است: «وَلاتَهَنوا وَ لاتَحزَنُوا وَ اَنتُمُ الاَعلُونَ إِن کُنتُم مُؤمِنینَ» (آل عمران / ۱۳۹). سستی نکنید و غمگین نشوید، اگر شما ایمان داشته باشید، برترید (ر. ک: ابراهیم جناتی، ۱۳۸۱، ص ۴۱۵). بدین رو، گفت و گو درباره عوامل و عناصر تشکیل دهنده وحدت بین شیعه و سنّی و نقش آن در تحکیم جامعه اسلامی یکی از مبرم ترین نیازهای کنونی جامعه اسلامی است که با حفظ وحدت و یکپارچگی می توان بین شیعه و سنی همبستگی ایجاد کرد.

البته معنای صحیح وحدت شیعه و سنّی این است که با توجه به اینکه بین دو مذهب مشترکات بسیاری است دو گروه باید بر محور این مشترکات به هم نزدیک شوند و برای حفظ و تعالی اسلام با همدیگر همکاری و هم یاری داشته باشند. در واقع، نهال وحدت شیعه و سنی در عصر امروز به دست توانای حضرت آیه الله العظمی بروجردی (ره) و شیخ محمود شلتوت غرس شد، جرق امیدی در دل دینداران متعهد در جهان اسلام بود که شعله های مقدس آن تا ابد فروزان تر و درخشان تر خواهد بود. این دو بزرگوار با روشن بینی و درک صحیح از شرایط جهانی و موقعیت مسلمانان، اساسی را بنیان نهادند که به مثابه سدّی محکم می تواند در حراست از کیان جهان اسلام در هجوم همه جانبه استعمار کار ساز افتد، به عبارت دیگر در دورانی که استعمار و صهیونیسم تمامی جهان اسلام و ارزش های آن را مورد هجوم قرار داده و اساس کار خود را بر تعمیق نقاط افتراق مذاهب اسلامی و به فراموشی سپردن نقاط اشتراک آنها بنیان نهاده اند. منطق حکم می کند که مذاهب اسلامی که در اصول با هم اشتراک نظر و عقیده دارند، با پی جویی نقاط اشتراک، از مسلمانان، امت یگانه ای بسازند که با هدف مشترک، پاسدار میراث فرهنگی، ارزشهای معنوی و داشته های مادی خود باشند (سایت پرسمان). تحقیق حاضر با روشی تحلیلی به فایل پاورپوینت کامل واکاوی راهکارهای ایجاد وحدت میان تشیع و تسنن در تحکیم جامعه اسلامی می پردازد.

۱. مفهوم شناسی

۱-۱. مفهوم وحدت

درلغت به معنای یگانه بودن و یکی بودن است (دهخدا، بی تا، ج۲، ص ۲۷۲). ولی در معنای اصطلاحی به مفهوم اتحاد و یکی شدن دو چیز و یا بیشتر به کار می رود (سید علوی، ۱۳۸۱، ص ۵). مفهوم وحدت و یکپارچگی اسلامی این است که با توجه به مشترکاتی که بین هم طوایف و فرقه های اسلامی وجود دارد و همگی اعتقاد به خداوند یگانه، پیامبر اسلام (ص) و کتاب الهی و قبله مشترک و اعتقاد به معاد و احکام اسلامی مثل نماز، روزه، حج و زکات دارند، با همدلی با یکدیگر همکاری کنند.اختلاف در بعضی از اعتقادات و احکام و اختلاف منابع، که نتیجه طبیعی اجتهاد و تفکر آزاد است، نباید موجب جدایی و دوری قلب های مسلمانان از یکدیگر شود، بلکه باید همه فرقه های اسلامی با کمال شرح صدر و وسعت نظر عقاید و افکار یکدیگر را درک و تحمّل نمایند و در عین حال که در صحنه کاوش و تحقیق و بحث و استدلال در فضای علمی تلاش می کنند، در عرصه زندگی اجتماعی و تعامل با توجه به مصالح تمام امت اسلامی با سماحت یکدیگر را درک و به عناصر مهم تشکیل دهند وحدت توجه و در راه تحقق آن بکوشند. مراد از وحدت یکی کردن مذاهب، شیعی کردن سنّیان و یا سنّی کردن شیعیان نیست. منظور حصر مذاهب به یک مذهب و یا حتی گرفتن مشترکاتی که بین همه طوایف و فرقه های اسلامی وجود دارد و طرد متفرقات آنها نیست. بلکه مراد از وحدت، برداشتن موانع مصنوعی و پیشگیری از اموری است که باعث جدایی، کینه و دشمنی میان مسلمانان می گردد. از یک طرف دست دشمنان اسلامی بر آنان دراز و از طرف دیگر در درون خود گرفتار و از حرکت و پیشرفت و رفع فقر، و جهل و حلّ مشکلات جامعه بازمانده و به خود مشغول می گردند، عقل دینی و خرد جمعی می گوید حفظ آرمان های اصلی مهم تر از نزاع های بخشی نگر است.

۱-۲. مفهوم اخوت اسلامی

اخوت اسلامی بدین معنا و مفهوم است که همه ی عالمان مذاهب اسلامی باید با تلاش و کوشش و اخلاص، در راه تحقق وحدت بین صفوف مسلمین بکوشند. همه باید در برابر حرکت های ضد اسلامی و موضع گیری بنگاه های استکباری و تدبیر های صلیبی و نیرنگ های صهیونیستی در بلاد اسلامی که شب و روز برای برافروختن آتش نزاع و تفرقه بین مسلمانان اهتمام می ورزند بیدار باشند و با وحدت و همسویی و همدلی نگذارند که به اهداف ناروای خود برسند. چه بهتر آنکه مسلمانان با همکاری و اتحاد و تلاش فراوان به هدف مشترکی که بین آنان وجود دارد، دست یابند و حکومتی واحد براساس کتاب خدا و سنت رسول (ص) او تشکیل دهند و شکوه و فرهنگ و نیرومندی و عزت اسلام را بدان بازگردانند (ر. ک: ابراهیم جناتی، ۱۳۸۱، ص ۳۹۵). آنچه بر سر مسلمانان آمده و می آید به علت دوری از یکدیگر بوده است. حوادث صدر اسلام اگرچه باعث دیدگاه های متفاوت بین مسلمانان نسبت به صحابه گردید، ولی ما امروزه مسئول در برابر آن حوادث نمی باشیم و باید افکار و اندیشه ها را متوجه آینده نمائیم. زیرا دشمن از راه های مختلف و گوناگون و با انگیزه های جدید، اختلافات را بین مسلمانان برای هم زمان ها دامن می زند. متأسفانه به رغم همه اصرارها بر وحدت، نغمه های شوم اختلاف و دودستگی و جدایی ها، بر زبان دشمنان آگاه و دوستان نادان جاری می باشد در حالی که کفر جهانی کلی تضادهای داخلی خویش را حل کرده و در برابر اسلام و مسلمانان در یک صف قرار گرفته اند. آیا سزاوار است که مسلمانان به علت اختلاف سلیقه ها و برداشت های مختلف از برخی ادل شرعی، با هم در مسائل اجتماعی و سیاسی اختلاف نموده و در برابر یکدیگر صف آرایی کنند، حال آنکه در تمام اصول عقاید و عمد مبانی و منابع اصلی استنباط احکام الهی و در بیشتر فروع، دارای باور و نگرشی یکسان می باشند. شگفت آور این است که امت پیامبر(ص) سرنوشت بلاد خود را به دست مستکبرین جهان خوار بدهند، تا درآمد حاصل از منابع سرشار سرزمین های اسلامی را که باید در خدمت ابلاغ معارف دین و ارزش های اسلام به جهانیان باشد، در راه هایی بکارگیرند که جز پراکندن دروغ، ایجاد تردید و بدبینی و سرانجام افتراق و نزاع در میان امت اسلام، نقش دیگری ندارد. شگفت آورتر این که برخی همراه و هم صدا با تبلیغات روحانی نماهای درباری، بذر بغض و کینه و نزاع را بین امت اسلامی می کارند و نسبت به هر اندیشه و عمل وحدت گرایانه، با سوء ظن و بدبینی می نگرند (ر. ک: ابراهیم جناتی، ۱۳۸۱، ص ۴۱۴).

۲. دلایل نیاز به وحدت اسلامی

مسلمانان امروزه بیش از هر زمان دیگر نیاز به وحدت دارند. زیرا در شرایطی قرار دارند که بسیار خطرناک تر از شرایط زمان صحابه و تابعین و تابعان تابعین می باشند به دلیل:

۱- اتحاد و اتفاق هم دشمنان اسلام و هجوم آنها بر مسلمانان در هم ابعاد اقتصادی، فرهنگی، سیاسی و. ..؛

۲- سیاست دشمنان اسلام در این زمان پیچیده تر از سیاست آنها در گذشته است. چون سیاست آنها در زمان ما قائم بر تعهّد، اتفاق، محبت و راستی نمی باشد بلکه قائم بر نیرو برای استیلاء بر ثروت ها و ذخایر مسلمانان است. سیاست آنان بر منطق درست و ثابتی قرار ندارد، بلکه مطابق مصالح و خوی تجاوزگری آنها تغییر می پذیرد و بر هیچ قانونی استوار نیست.

استکبار به گونه مستقیم و غیر مستقیم تمام همتش را بر راه اندازی توطئه ها و دسیسه ها و پوشاندن حقایق و بوجود آوردن نگرانی و آشوب در مناطق اسلامی که در برابر سیاست او خاضع نمی شوند، بکار گرفته و می گیرد و بدین جهت بیشتر بلاد اسلامی را آتش فتنه فرا گرفته و استقرار و آرامش را از مسلمانان سلب کرده است. آنان دارای هیچ گونه رأفت و رحمی نبوده و هیچ گاه مصالح ملت ها را در نظر نداشته اند.

۳- استکبار برای حقوق انسان ها (مخصوصاً مسلمانان) هیچ گونه اعتبار قائل نیستند. در مجالس قانونگذاری و اعلامیه حقوق بشر مدعی طرفداری از بشر می باشند، امّا پیش از آنکه مرکّب قلم آنها خشک شود، سعی و تلاش می کنند دولت ها را در قالب کشورهایشان در معرض خطر و زیان قرار داده و صدها هزار انسان را از دیار خویش آواره و همنشین گرسنگی و بیماری نموده و از آزادی ها محروم گردانند و باز هم با کمال پر رویی از آزادی بشر و اعلامی حقوق بشر دم می زنند.

۴- آنان اگرچه مدّعی طرفداری از عدم برتری نژادی و دینی می باشند ولی در عمل، گوش های آنها در برابر مردم تحت ستم فلسطین، افغانستان و. . کر می شود، گویی آنان را انسان نمی دانند.

۵- آنان اگرچه مدّعی حرمت کشتار و نابودی بشر هستند ولی مخالفین خود را به ویژه مسلمانان را به سخت ترین کیفرها تهدید می کنند، گویی خون مسلمانان برای آنان هیچ گونه حرمتی ندارد (ر. ک: ابراهیم جناتی، ۱۳۸۱، ص ۴۱۶).

۳. واکاوی راهکارهای ایجاد وحدت میان تشیع و اهل سنت

برای ایجاد وحدت اسلامی راهکارهای متعددی وجود دارد که به بعضی از آنها در این تحقیق اشاره می کنم. به امید اینکه موجبات رفع این اختلاف فراهم شود:

۳-۱. ایجاد گفتمان

اولین و مهم ترین راهکار جهت وحدت بین شیعه و سنّی، گفتمان علمی است، بدین معنا که نظریه پردازان و عالمان دینی فرقه های اسلامی در کنار هم قرار گرفته، گفتگوهای علمی انجام دهند. در این گفتگوها بر مسائل مشترک تأکید شده و عالمان اسلامی از مبانی یکدیگر آشنا شوند. زیرا خیلی از مسائل اختلافی بین مسلمانان ناشی از آن است که فرقه های اسلامی از بعضی اصول و مبانی یکدیگر آشنایی کامل ندارند. عدم آشنایی آنها از اصول یکدیگر موجب شده که مسلمانان برداشت های نادرستی از هم داشته و نسبت به یکدیگر بدبین شوند. حتی حکم تکفیر یکدیگر را صادر نموده و زمینه های برخوردهای فیزیکی فراهم گردد. بیشترین تعصبات مذهبی و قومی نیز ریشه در عدم آگاهی از مبانی گروه های اسلامی دارد. عدم آشنایی مذاهب از عقاید یکدیگر موجب می شود دشمنان اسلام و آنها که از تفرقه میان فرقه های اسلامی سود می برند موارد اختلاف برانگیز را پررنگ تر کرده و مواردی را که موجب اتحاد بین مسلمانان می شود، نادیده گیرند.

۳-۲. توجه به نقاط مشترک

مطمئناً مسائل مورد اتفاق میان این دو مذهب بسیار فراتر از موارد اختلاف می باشد، اما غالباً مسائل مورد اختلاف مورد توجه قرار گرفته و مسائل و اعتقادات مشترک نادیده نگاشته می شود. که یکی از عوامل ایجاد اختلاف هر چه بیشتر مسلمانان از نقاط مشترک شان است. هم چنین توجه به دشمن مشترکی که اصل اسلام و کشورهای اسلامی و مردم جهان اسلام را نشانه رفته اند، یکی از عوامل مهم اتفاق نظر و وحدت میان کشورهای اسلامی می تواند باشد.

۳-۳. تدوین آثار و برگزاری همایش های علمی

یکی از شیوه های کاربردی در ایجاد وحدت اسلامی، تدوین آثار علمی در قالب کتاب، مجله، روزنامه، برگزاری نشست های علمی و تبادل افکار و نظریات است. در آثار علمی باید به عوامل وحدت و عوامل اختلاف پرداخته شود و مشکلات جهان اسلام بررسی گردد. تدوین فقه مقارن و عقاید تطبیقی و مقایسه ای نیز باید از محورهای مهم آثار علمی باشند، کتاب هایی مانند «الفصول المهمه» تألیف علامه شرف الدین و انتشار مجله ای مانند «رساله التقریب» نقش بنیادی در زمینه سازی وحدت اسلامی داشتند. از سوی دیگر با تدوین سریال ها و نمایش نامه ها نیز می توان جهت ایجاد وحدت اسلامی زمینه سازی نمود. بهتر است این دست از آثار به زبان های مختلف ترجمه شوند و در اختیار مسلمانان قرار گیرند.

۳-۴. صدور فتواهای همگرایی

بی تردید صدور فتوای مجتهدان فرقه های اسلامی نقش بنیادی در وحدت بین شیعه وسنی دارد. همان گونه که نقش اساسی در اختلافِ شیعه و سنی دارد. اگر مجتهدان فتاوایی مانند جواز شرکت نمودن مسلمانان (شیعه و سنی) در مراسم عبادی همدیگر را صادر نمایند، زمینه های همسویی مسلمانان را فراهم می کند، شیخ محمود شلتوت، رییس دانشگاه الأزهر مصر در زمان جمال عبدالناصر یکی از کسانی است که در فتوای معروف خود، مذهب جعفری و فقه شیعه را به عنوان یک مذهب رسمی و فقهی تأئید کرد. فتوای معروف او در زمان خود در نزدیک شدن اهل سنت به شیعه تأثیر بسزایی داشت (ر. ک: ابراهیم جناتی، ۱۳۸۱، صص ۳۱۰ – ۳۱۱).

۳-۵. آشنایی با معارف اسلامی

یکی از عوامل مهم اختلاف، فاصله گیری از معارف و آموزه هایی دینی است. شخصیت هایی مانند امام راحل و علامه شرف الدین بر این باور بودند جهت «ایجاد وحدت اسلامی» آشنایی کامل مسلمانان با معارف اسلامی لازم است. نکته ی قابل دقت آن است که یکی از مواد قانون اساسی «جماعه التقریب بین المذاهب الإسلامیه» که در قاهره تشکیل شده، آن بود که مسلمانان با معارف اسلامی آشنایی پیدا کنند.

۳-۶. شناسایی عوامل اختلاف

برای ایجاد وحدت اسلامی، باید عوامل اختلاف همانند تعصبات قومی، قدرت گرایی و پیروی از هواهای نفسانی، شناسایی و با آنها مبارزه گردد. دشمنان خارجی نیز همواره نقش اساسی در ایجاد اختلاف داشته اند. استعمارگران با شعار «تقرفه بینداز و حکومت کن» بین مسلمانان اختلاف ایجاد کرده اند. داده های تاریخی نشان از آن دارد که استعمارگران در حوادث ناگواری که در جهان اسلام بوجود آمدند، نقش اساس داشتند. آنان با ایجاد اختلاف، جنگ های داخلی را بوجود آوردند. حتی می توان عامل اساسی و ریشه ای ایجاد و پیدایش بعضی از فرقه ها میان اهل سنت و شیعه را استعمارگران دانست. و دست های مرموز آنها را پیدا کرد.

بر این اساس برای ایجاد وحدت اسلامی بین شیعه و سنی، شناخت عوامل داخلی و خارجی اختلاف ضرورت دارد. مرحوم آیت الله بروجردی در آخرین لحظات عمر خویش یکی از راه های ایجاد وحدت اسلامی را، رفع عوامل اختلاف دانسته و گفته اند: «من برای ایجاد حسن تفاهم میان مسلمانان آرزوهای بسیار داشتم و در صدد بودم در نامه ای به شیخ شلتوت بنویسم و به ایشان یادآور شوم که موجبات رفع اختلاف را فراهم سازند» (خمینی، ۱۳۶۸، ص۷۳).

۳-۷. اتخاذ سیاست های مشترک

اتخاذ سیاست های مشترک توسط کشورهای اسلامی می تواند در روابط بین المللی و سیاست های اقتصادی و تشکیل بازارهای مشترک اقتصادی شکل گیرد. هم چنین می توان در صحنه های سیاسی در برابر دشمنان، سیاست های راهبردی اتخاذ و به حمایت از مظلومان جهان اسلام پرداخت. به امید آن روز.

۳-۸. زمینه سازی جهت بالا رفتن اتّحاد مسلمانان

یکی از راه کارهای ایجاد وحدت بین شیعه و سنی، زمینه سازی جهت بالا رفتن اتحاد مسلمانان می باشد. در این رابطه می توان انگیزه ها و زمینه های متعددی را مطرح کرد که از آن جمله عبارتند از:

۱- کم رنگ کردن مرزهای جغرافیایی ساختدست استعمارگران اروپایی با از بین بردن ترس دولت های مسلمان از همدیگر و تبدیل سوء ظن ها به حسن ظن ها

۲- تشکیل قدرتی حقیقی و فراگیر برای تأمین امنیت همه سرزمین های اسلامی در برابر نقشه های شوم بیگانگان بویژه صهیونیست های غاصب

۳- همکاری گسترده در به کارگیری نیروهای متخصص و کارشناسان و اساتید علوم و فنون جدید به جای کارشناسان بیگانه به منظور همیاری در توسعه و پیشرفت متقابل

۴- ارتقای فرهنگی با مباحثه های گسترده و صمیمانه برای حفاظت از فرهنگ اسلامی مشترک و ارزش های دینی در برابر تهاجم فرهنگی غرب، حفظ نسل امروز و فردای ملل مسلمان از بی هویتی و افتادن در دام تبلیغات دشمنان اسلام و توسعه «دار التقریب» برای رفع تضادهای فرقَ مذهبی

۵- ایجاد شرکت های فراملّی با هدف جذب سرمایه های معطل و سرمایه گذاری در کشورهای اسلامی با رعایت مناسبات و شرایط مناطق و سدّ عملی فرار این سرمایه ها به بازارها، بانک ها و مراکز صنعتی اروپایی و آمریکایی

۶- برنامه ریزی دولت ها برای حذف واگرایی ها و فرقه سازی و یا فرقه گرایی های مذهبی، جلوگیری از ایجاد بدبینی فرق اسلامی نسبت به یکدیگر، حفظ احترام اهل مذاهب مختلف، همسویی و همفکری علماء و دانشمندان اسلامی بر گسترش ارزش های مشترک اسلامی، حفظ منزلت اسلام با رفتار و گفتار مبنی بر اندیشه و عقلانیت و پژوهش ها و تحقیقات مشترک اسلامی برای ارائه الگوهایی مشترک و حقیقی از اسلام به پژوهش گران جهان امروز

۷- هماهنگ کردن دیدگاه کلّی دربار اساس ساختار حکومت اسلامی و نقش آن در زندگی سیاسی – اجتماعی به طوری که همچون عرص دموکراسی در جهان معاصر، هیچ تناقضی میان شکل های مطرح شده برای حکومت پیش نیاید.

۸) توافقات سیاسی مشترک کارگزاران و ارائه دیدگاه های عمومی در موضع گیری ها و مسائل سیاسی – امنیتی جهان (حقیقت، ۱۳۸۵، ص ۲۲۳).

۳-۹. هدف گذاری جهت ایجاد وحدت

وحدت اسلامی هدفی است که قرآن بر آن تأکید دارد و هر مسلمانی باید در پی تحقق آن باشد. اگر در گذشته از یکدیگر متفرق و پراکنده بودیم، اینک براساس آرمان هایی درصدد تدارک و جبران مافات برآئیم و در سایه قرآن واحد و قبله واحد مجتمع شویم، به همین دلیل می توان اهداف وحدت بخشی را در مسائل زیر خلاصه کرد:

۱- نخستین هدف برای وحدت بخشی، کاستن تنش ها، اختلافات و از بین بردن کینه ها و پیشگیری از جنگ ها و کشتارهای مذهبی است. این هدف با مشخص کردن مبرم ترین مسائل دینی و تعیین اولویت ها میّسر می گردد.

۲- جلوگیری از گسترش جریان های افراطی مذهبی، تشدید تعصب های کور و غیرمنطقی که معمولاً در سایه اختلافات مذهبی شکل می گیرد و هر چه این اختلاف ها افزوده می شود، زمینه رواج غلّو، خرافات، افزون می شود. به جای تعمق در دین و معنویت، حرکات ظاهری و شعاری افزایش پیدا می کند و سطح دین از عمق به لایه های رو بنایی و سطحی تنزل پیدا می کند، مراسم و رفتارهای ظاهرگرایانه فراوان می شود اما از حقیقت دین هیچ خبری نیست، در صورتی که آگاهی از اهمیت وحدت و رویکرد به آن به دین منطقی و مستدل و با پشتوانه اعتقاد آگاهانه را فراهم می سازد.

۳- حفظ هویت اسلامی در جهان با وحدت بخشی به جهان اسلام شکل می گیرد، حتی هویت شیعی با وحدت بیشتر می گردد، بویژه اگر این هویت همراه با عمران و آبادانی و توسعه اقتصادی و سیاسی و سماحت همراه باشد.

۴- تقویت بین جامعه اسلامی، عزت و شکوه صدر اسلام هنگامی باز می گردد که مسلمانان در یک صف قرار گیرند و امکانات و ثروت و قدرت و شکوه آنان رونقی برای اخلاق و معنویت شود.

۵- جلوگیری از تشویق افکار غیرمسلمانان و پیشگیری از گریز از دین در جامعه اسلامی، زیرا هرگاه نزاع های فرقه ای و مذهبی اوج بگیرد، در داخل جوامع مسلمان سرخوردگی، تنفر و گریز از دین شکل می گیرد و اسلام به عنوان دین خشونت معرفی می گردد و طرفداران جنگ تمدن ها و آنانی که از جنگ های صلیبی سخن می گویند، برآمد جنگ های مذهبی را ریشه در آموزه های دینی اسلام معرفی می نمایند و اگر مسلمانان در فلسطین و در جاهای دیگر به حق از خود دفاع می کنند به حساب خشونت طلبی اسلام جا می زنند. این است که روشن کردن اهداف وحدت و نشان دادن عوامل مؤثر بخش، این فایده را خواهد داشت که روشن کند منظور از وحدت، استحاله و از بین بردن مذهبی به نفع مذهبی دیگر نیست، نزاع و اختلاف نکردن و سعه صدر داشتن و کاستن تنش ها و تکفیرها و ایجاد دوستی و محبت درمیان ملل اسلامی است (ایازی، ۱۳۸۰، ص ۱۸۷).

۳-۱۰. تقویت عناصر وحدت

یکی از راه های ایجاد وحدت بین شیعه و سنی در جامعه اسلامی، تقویت عناصر وحدت می باشد. در اینجا عوامل و عناصر مؤثر در تحقق پیدا کردن وحدت اسلامی را به گونه ای خلاصه و فشرده یادآور می شوم که عبارتند از:

۱- آشنا نمودن مردم به اینکه وحدت یک وظیفه شرعی و واجب الهی است برای همه مردم.

۲- آشنا ساختن مردم به اینکه هم مسلمانان دارای نظری واحد در اصول دین می باشند. اما در برخی از فروع نظری اگرچه دارای نظرات مختلفی می باشند ولی این مانعی ندارد، زیرا در اسلام براساس «إنّ للمجتهد المصیب أجران و للمخطی، أجرٌ واحدٌ» تجویز شده است. و لذا باید هر یک دیگری را معذور بدارد و باعث صف آرایی در برابر یکدیگر نشود.

این اختلافات نظری ضرری ندارند چون همه دارای هدف واحدند و آن رسیدن به واقع و حکم الهی است. پس نظر واحد مسلمانان در اصول دین به تنهایی می تواند ضامن وحدت امّت اسلامی از کران تا کران گردد.

۳- آشنا ساختن مسلمانان به مبانی و منابع اسلامی که در آنها بر وحدت تأکید بسیار شده است.

۴- تلاش وسعی همه جانب عالمان برای ارائه نقاط مشترک بیشتر و کاستن از اختلاف نظرات در مسائل نظری، از راه بحث ها، مناظره ها و احتجاج های علمی در جوّی سالم و صمیمی و به دور از تعصب و خودرأیی.

۵- پیروی از شیو سلف صالح، زیرا آنان در حفظ وحدت کوشا بودند. و تاریخ زمان صحابه این را گواه است. البته آنان در شیوه های فقهی با هم اختلاف داشتند. مثلاً برخی دارای شیوه ی اخباری گری، برخی دارای شیو اصولی افراطی، برخی دارای روش اصولی معتدل و برخی دیگر دارای شیوه ی اصولی احتیاطی بودند و این اختلاف باعث اختلاف آراء و نظرات آنان در تمام استنباط از ادله در بسیاری از مسائل نظری در فروع شد. ولی آنان با این وصف، هماهنگی و رفت و آمد و ارتباط با یکدیگر را حفظ می کردند و از ایجاد دشمنی، کینه، بغض و دودستگی سخت پرهیز می کردند و هیچ گاه اختلاف آنان در برخی از آراء سبب جدایی ایشان از یکدیگر نمی شد.

۶- توجه عالمان اسلامی به قضایای کشوری که در آن زندگی می کنند و به قضایای دیگر کشورهای اسلامی و توجه به مسائل سیاسی جهان و حرکت های ضد اسلامی و موضع گیری های بنگاه های استکباری و صهیونیستی و نیز توجه به عُمّال و مزدوران آنها در بلاد اسلامی، که برای بهم زدن صفوف مسلمین از هیچ وسیله ای روی گردان نبوده و نخواهند بود.

۷- احیای فرهنگ وحدت گرایی و نفی غرب زدگی در جوامع اسلامی و مقابله با پیرایه های تفرقه انگیزی که به نام آداب و رسوم دینی و مذهبی از سوی مغرضان و ناآگاهان در طول زمان در فرهنگ سنتی جامعه اسلامی ریشه دوانده است.

۸- آگاهی بخشیدن به آحاد امت اسلامی برای دریافت تصویری روشن از ابعاد تمدن گذشته اسلام و علل سقوط و انحطاط مسلمانان در سده های اخیر و نیز بیان فواید و ثمرات وحدت و بیان پیامدهای تفرقه و اختلاف و ارائه حوادث تاریخی که در آنها مردم بر اثر اختلاف به هلاکت رسیدند.

۹- ملتزم شدن هر مسلمان به ارزشهای معنوی مانند تقوی اخلاص، اصلاح بین برادران اعتصام به حبل الله، اهتمام به امور یکدیگر، دوری از سوء ظن و غیبت و استهزاء و…

۱۰- رعایت اخلاق اسلامی در برابر همه مسلمان ها، سعه صدر و بردباری در برابر اختلاف سلیقه ها، رعایت ادب اسلامی در برخوردها، پیشی گرفتن در سلام و امثال اینها.

۱۱- تلاش منادیان وحدت و هم کارگزاران آن که وحدت را شعار خویش قرار داده اند، برای یکسان سازی قول و فعل خودشان. جای تأسف است که ما ببینیم مسلمانان در کشورهای مختلف جهان اسلام، در آتش اختلاف و تفرقه بسوزند و دشمنان اسلام بر این پراکندگی آنان بخندند (ابراهیم جناتی، ۱۳۸۱، ص ۲۵۱).

۳-۱۱. برداشتن موانع تحقق وحدت

اگر موانع تحقق وحدت برداشته شوند، آنگاه وحدت اسلامی در جامع اسلامی ظاهر خواهد شد. موانع تحقق وحدت عبارتند از:

۱- دوری از اصل خردمندی: اگر این اصل مدّ نظر باشد و پیامدهای تفرقه را درک کنند، هیچ گاه مسلمانان از هماهنگی و همسویی و همدلی دست برنمی دارند.

۲- عدم درک واجب الهی بودن وحدت: اینکه خداوند وحدت را بر مسلمانان از هر قوم و نژادی که باشند واجب قرار داده است.

۳- جهل پیروان مذاهب از یکدیگر: سومین مانع جهل و بی اطلاعی مسلمانان از یکدیگر است. هرگاه پیروان مذاهب اسلامی از ماهیت مذاهب دیگر، آن چنان که پیشوایان آنان بیان کرده اند آگاهی داشته باشند، بی تردید تأثیر به سزایی در تحقق وحدت خواهد داشت.

۴- تسلط دشمنان اسلام بر بلاد اسلامی: زمانی که دیدند هماهنگی بین مسلمانان منافع آنها را به خطر می اندازد، موانع گوناگونی را بر سر راه تحقق وحدت پدید آوردند از جمله قضیه شیعه و سنی را به گونه های مختلفی توسط عوامل مزدور خود مطرح کرده اند و از این راه توانسته اند به مقاصدشان نایل شوند. بنابراین بر اهل سنت و تشیع است که این راه را بر آنها مسدود نمایند.

۵- سیاست های گوناگون در جهان اسلام: سیاست های مختلف در جهان اسلام هر یک از آنها به انگیزه از میدان بدر کردن رقیب و تثبیت حاکمیت خویش به تفرقه افکنی و پاشیدن بذر نفاق در بین مسلمانان پرداخته و برخی با بهره گیری از دیگر زمینه های اختلاف مثل قوم گرایی و نژادپرستی، تفرقه بین مسلمانان دامن زده و می زنند.

۶- احادیث جعلی و ساختگی: این احادیث جعلی (اسرائیلیات) با نفوذو مداخل ادیان دیگر در مسائل دینی مسلمین و نیز از طرف غلاه و نواصب، به انگیزه لکه دار کردن چهر اسلام و ایجاد اختلاف، به مصادر حدیثی راه یافته اند.

۷- تسلط استعمار بر سرزمین های اسلامی: از آغاز، یکی از سیاست های مهم استعمارگران ایجاد تفرقه میان مسلمانان بوده که با دامن زدن به اختلافات فرقه ای، قومی، زبانی و غیره انجام گرفته است. متأسفانه با وجود فریاد آگاهان و منادیان وحدت، هنوز هم این حربه های دشمن بر پیکر امت اسلامی، ضرباتی وارد می نماید.

۸- قدرت طلبی: این مانع، چه در چهر استعماری، چه در چهر استبداد، چه در چهر دینی و چه در چهر مذهبی می تواند وجود داشته باشد.

۹- خود برتربینی: با اینکه در اسلام برتری به تقوی و دانش است نه به چیز دیگر

۱۰- حق دانستن باورهای خود: آن است که پیرو هر مذهبی باورهای خود را صددرصد حق و باورهای دیگران را صددرصد باطل می داند.

۱۱- دروغ بستن به دیگران: عالمان دنیاپرست یا براساس دروغ ها و تهمت ها (مثلاً چون فلان طایفه معتقد به الوهیت علی (ع) هستند و…) و یا براساس ادّله خود ساخته، فتوا بر کفر پیروان مذهبی صادر می کنند با اینکه نمی توان گویند «لا اله الاّ الله و محمّد رسول الله» را تکفیر کرد (مطابق نظر همه پیشوایان مذاهب) (ر. ک: ابراهیم جناتی، ۱۳۸۱، ص ۴۰۸).

۳-۱۲. وحدت اسلامی را از واجبات بدانیم

بارها گفته اند که مسلمانان، اسلام را به عبادات و مناسک ظاهری محدود کرده و از اصول و مسائل مهم تر غافل مانده اند. طبق تعالیم قرآن و روایات، وحدت اسلامی یکی از این واجبات است. درباره ی وحدت در قرآن آمده است: «به حقیقت مؤمنان با هم برادرند. پس بین برادرانتان صلح و آشتی برقرار کنید و تقوای الهی داشته باشید؛ که مورد رحمت قرار گیرید» (حجرات/ ۱۰). در جای دیگر توصیه به چنگ زدن به ریسمان الهی و نهی از تفرقه و اختلاف می کند (آل عمران / ۱۰۳). با وجود این تصریحات قرآنی، جای تردید باقی نمی ماند که حفظ وحدت از واجبات اسلام است.

۳-۱۳. به حج، به عنوان عامل وحدت بخش، بیش تر توجه کنیم.

در موسم حج، به این فرصت عظیم برای تقویت وحدت مسلمانان بیش