فایل پاورپوینت کامل وضو در روزگار پیامبر(ص ) و خلیفگان.

با فایل فایل پاورپوینت کامل وضو در روزگار پیامبر(ص ) و خلیفگان. یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل وضو در روزگار پیامبر(ص ) و خلیفگان. شامل 65 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل وضو در روزگار پیامبر(ص ) و خلیفگان. را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل وضو در روزگار پیامبر(ص ) و خلیفگان. با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل وضو در روزگار پیامبر(ص ) و خلیفگان. بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل وضو در روزگار پیامبر(ص ) و خلیفگان. با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل وضو در روزگار پیامبر(ص ) و خلیفگان. وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل وضو در روزگار پیامبر(ص ) و خلیفگان. با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل وضو در روزگار پیامبر(ص ) و خلیفگان. مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل وضو در روزگار پیامبر(ص ) و خلیفگان. :

فایل پاورپوینت کامل وضو در روزگار پیامبر(ص ) و خلیفگان.

آیا درباره وضو دو تشریع وجود دارد؟ آغاز اختلاف در وضو اختلاف چگونه آغاز شد؟ اختلاف کی آغاز شد؟ آغازگر که بود؟ از طرفهای اختلاف چه جایگاهی دارند؟ آیا طرفهای اختلاف نقاط اشتراکی هم دارند؟ نقاط اختلاف در مساءله وضو چیست؟ برخی می پرسند که چرا با آن که منابع استنباط حکم شرعی یعنی کتاب، سنت و اجماع از دیدگاه مذهبهای فقهی اسلامی یکی است، این مذاهب در احکام فقهی با یکدیگر اختلاف نظر دارند.

آیا این اختلاف می تواند به تفاوت نظر مذهبها در تعریف این ادله و منابع شرعی وچگونگی دلالت آنها و یا به تردید در حجیت قیاس، استحسان، استصلاح، عرف وهمانند آن بازگردد، یا اینکه سرچشمه اش تفاوت و گوناگونی دیدگاههای مذاهب درباره نتایج اصل عملی و دلیل لفظی است؟ و یا خاستگاهش گرایشهای فردی و فشارهای سیاسی است؟ بی گمان همه آنچه یاد شد در پدید آمدن این اختلاف تاءثیر نهاده و هریک از اینها پاره ای از علت است، نه همه آن، ماهم در پی فراهم آوردن پاسخی برای هر یک از این پرسشهانیستیم.

آنچه برایمان اهمیت دارد و همه دست اندرکاران را بدان می خوانیم این است که فقه را بر پایه شیوه های نوین بررسند و تحقیق و پژوهش خویش را در دایره نقد و بررسی متون دینی و اندازه دلالت آنها محدود نکنند و از جستن ریشه های مساءله و یافتن اوضاع و شرایطی که هر متنی را در بر می گیرد دور نمانند، چه، بررسی فقه و احکام آن همراه بادر نظر گرفتن همه اوضاع و شرایط تاریخی، سیاسی، و اجتماعی، یگانه راه برای یک پژوهش علمی است که از رهگذر آن می توان به شناخت حقیقت رسید.

البته در این میان، جدی بودن در جست و جو و پاس داشتن امانتداری علمی، می طلبد که همه دیدگاهها و نظریه هایی که در مذهبهای گوناگون وجود دارد بررسی شود، تا نگاه خویش را از زاویه ای بسته فراتر بریم و بیرون از این چهارچوب بسته افقی گسترده تر را بنگریم، چه، نگاه بسته و نبود آزاداندیشی درهای تفاهم و پیوند اندیشه هارا می بندد و درنتیجه ما را از چیدن میوه شیرین ارتباط و گفت و گو با دیگران بی بهره می کند.

اینک یکی از مسائل مهم عبادی را فراروی داریم و می خواهیم آن را بروشنی موردبررسی قرار دهیم تا از رهگذر آن، گستره و ماهیت اختلاف در مصداقی معین آشکارشود و شاید هم، نشانه های صورت اختلاف در ان مساءله پدیدار گردد.

این مساءله مهم عبادی چیزی نیست جز چگونگی وضوی پیامبر(ص ).

چگونه درباره مساءله ای چنین با اهمیت در میان مسلمانان اختلاف پدید آمد؟ چرا در امری چونان وضو اختلاف شد، امری که پیامبر در مدت بیست و سه سال هر روزه چندین بار در برابر دیدگان مسلمانان انجام می داد؟ وضو، یعنی همان عملی که پیامبر(ص ) بر آن تاءکید ورزید و آن را شرط درستی نمازی که خود ستون استوار دین است دانست و فرمود: لا صلاه الا بطهور [۱]والوضوء شطر الایمان [۲].

وضو مساءله ای است عبادی که پیامبر(ص ) در برابر دیدگان مسلمانان آن را انجام می داده ومسلمانان پس از فراگیری عملی از آن حضرت و پس از بیان گفتاری از سوی ایشان از اوپیروی کرده اند و از این روی، این مساءله ای پنهان و یا قانونگذاریی موقت و ویژه دورانی معین و محدود نبوده است تا نشانه های آن از دیده پنهان و چگونگی اش پوشیده بماند وسرانجام کار به جایی برسد که در آن اختلاف شود.

اگر چنین بود، انگیزه های اختلاف در آن چیست؟ و حقیقت آنچه پیامبر(ص ) در این باره بیان داشته چه بوده است؟ در پاسخ به این پرسشها می گوییم: ناگزیر می بایست مساءله را در چهارچوب شیوه های نوین علمی و به صورتی دقیق بررسید و همه آنچه را در این زمینه رسیده است بر ترازوی نقد و سنجش نهاد.

این کاری است که ما در پژوهش خود در پی آنیم تا از این رهگذر پرده از چهره مساءله هایی پیچیده که در زمینه این عبادت رخ نموده و پذیرفتن ونپذیرفتن هایی را برانگیخته است برگیریم.

مسلمانان در پی اختلاف نظر صحابه در نقل و بیان وضوی پیامبر(ص ) اختلاف کردند و راه دو شیوه و بلکه دو مکتب متفاوت عمده را در پیش گرفتند[۳]

هر یک ازاین دو مکتب در پرتو آنچه از سلف به ما رسیده برای خود در میان صحابه و تابعین پیروان و طرفدارانی داشته که از دیدگاه خود دفاع می کرده و برای به کرسی نشاندن آن دلیل و برهان می آورده اند.

البته پیش از فرورفتن در متن بحث و پیش از نقد و بررسی ادله هر گروه و اندازه حجیت این ادله ناگزیر می بایست مقدمه ای فراروی نهیم و در آن از تاریخ اختلاف درباره وضو و عوامل و انگیزه های این اختلاف سخن گوییم.

این مقدمه را با سخنی درباره وضوی مسلمانان در نخستین دوره حیات اسلام می آغازیم.

وضو در دوران پیامبر(ص ).

جای هیچ گونه تردیدی نیست که مسلمانان در آغازین دوره اسلام درست همانند پیامبر خدا(ص ) وضو می گرفتند، و در این زمینه هیچ اختلاف شایان ذکری هم میان آنان روی نداده، چرا که اگر چنین اختلافی رخ می داد دلایلی حاکی از آن به مانیز می رسید و در کتب حدیث و سیره و تاریخ نقل می شد.

این نبود اختلاف بدان بازمی گردد که پیامبر(ص ) به عنوان یک قانونگذار در میان مردم و در پی آموزش و راهنمایی امت خویش که تازه با اسلام آشنا می شد بود و خود می فرمود: نماز بگزارید، چونان که می بینید من نماز می گزارم یا مناسک خود را از من فرا بگیرید.

بر این پایه، بعید است در میان مردمان اختلافی در این باره به وجود آمده باشد، بویژه آن که همه به یک شخص رجوع می کردند و احکام خویش از او می گرفتند و از خداوند نیز چنین فرمان داشتند که اگر در چیزی نزاع کردید آن را به خدا و پیامبر(ص ) برگردانید [۴].

افزون بر این، آنان خود کردار پیامبر(ص ) را که سنت و از میان برنده هر ابهام و اشتباه است می دیدند.

از دیگر سوی این حقیقت هم پنهان نیست که اختلاف در بسیاری از مسائل رهاورددوره های پس از وفات پیامبر اکرم (ص ) بوده است.

دکتر محمد سلا م مدکور می گوید: در دوران پیامبر(ص ) و در زمانی که او خود میان مردم می زیست و برای آن قانون می گذارد و به او رجوع می کردند هیچ راهی برای اختلاف نظر میان صحابه وجود نداشت.

اما پس از درگذشت آن حضرت زمینه ها و عوامل گوناگونی پدید آمد که به اختلاف نظر ودر پیش گرفتن رویکردهای گوناگون انجامید.

شاید هم سیاست در این زمینه بی تاثیرنبود [۵].

البته ممکن است گفته شود که علت اختلاف در مساءله وضو وجود دو تشریع در این باره است، و پیامبر(ص ) وضو را به دو شیوه و از باب تخییر انجام می داد، بی آن که خود به چنین تخییری اشاره کند! به دیگر سخن، او گاه چنان وضو می گرفت که عثمان [۶]، عبداللّه بن زید بن عاصم[۷]، ربیع بنت معوذ[۸]وعبداللّه بن عمرو بن عاص [۹]روایت کرده اند، و گاه چونان که علی بن ابی طالب (ع ) [۱۰]، رفاعه بن رافع [۱۱]، اوس بن ابی اوس [۱۲]و عباد بن تمیم بن عاصم [۱۳]نقل کرده اند.

اگر چنین چیزی ثابت شود هر دو گونه وضو درست است و مکلف در این که کدام را بپذیرد و کدام را رها کند مخیر خواهد بود و مساءله وضو وضعی همانند دیگر احکام تخییری خواهد یافت.

اما این احتمال بسیار دور است، زیرا می دانیم مشروعیت هر حکم شرعی، خواه تعیینی باشد و خواه تخییری، از کتاب و سنت گرفته می شود، برای نمونه، کفاره سوگندشکنی واجبی تخییری است که قرآن بدان تصریح کرده است.

پس کفاره آن خوراک دادن ده بینوا به خوراکی میانه است که به فرزندان و کسان خود می دهید یا پوشاندن آنهاو یا آزاد کردن بنده ای.

در پرتو این آیه برای ما آشکار می شود که حکم شرع درکفاره سوگند شکنی وجوب تخییری میان یکی از آن سه مورد پیش گفته است.

نمونه دیگر کفاره روزه خوردن در ماه رمضان است که حدیث اعرابی [۱۴]و روایت ابوهریره [۱۵]بر آن دلالت دارد.

در دیگر احکام تخییری هم چنین دلایلی در دست است.

اما در مساءله وضو نه چنین دلیلی قرآنی وجود دارد.

نه تصریحی در سنت نبوی شده است و نه از صحابیی نقل شده که پیامبر(ص ) به این دو شیوه از باب تخییر عمل می کرد.

هیچ روایتی، حتی یک روایت و هر چند از روایتهای ضعیف، در هیچ کدام ازروایات اهل سنت و شیعه وجود ندارد که بگوید پیامبر(ص ) از باب تخییر این دو شیوه رامرعی داشته است.

بلکه آنچه هست تاکید بر صدور یکی از این دو شیوه از آن حضرت بوده است، و البته در این باره اختلاف هم کرده اند، برخی بدان گراییده اند که پیامبر(ص )پای خود را می شست و برخی بدان که پیامبر(ص ) پای خود را مسح می کرد.

هر یک از این دو گروه هم برای اثبات دیدگاه خود به قرآن و سنت استناد جسته اند.

اگر پژوهشگری گفته های دانشمندان اسلام را در این باره بررسی کند درخواهدیافت که وضو از دیدگاه همه آنان واجبی است تعیینی، نه تخییری.

اغلب مذاهب چهارگانه اهل سنت می گویند در وضو باید پاها را شست و جز این صحیح نیست، و دربرابر، شیعه می گوید فقط باید مسح کرد.

هر یک از این دو گروه هم افزون بر تکیه به آیات قرآن، دیدگاه خود را به شیوه عمل پیامبر(ص ) نسبت می دهند و می گویند: همین تنها شیوه ای است که در روایت صحیح هر کدام روایت صحیح از دیدگاه خود رسیده است.

اما کسانی که به[۱۶] جمع [۱۷]و تخییر [۱۸]گراییده اند سخنشان بر این مبنا نیست که پیامبر(ص ) میان این دو شیوه جمع یا تخییر کرده است، بلکه از آن روی چنین دیدگاهی رابرگزیده اند که می گویند این کار به احتیاط نزدیکتر است، و همین احتیاط نیز راه رهایی است، چه، از دیدگاه این گروه، در قرآن مسح و در سنت شستن ذکر شده و از همین روی باید برای رعایت احتیاط هر دو کار را انجام داد.

فقط از باب احتیاط و نه از این روی که پیامبر(ص ) هر دو کار را انجام می داده و چنین چیزی از او روایت شده است.

معتقدان به تخییر نیز چنین وضعی دارند.

آنان از این روی به چنین دیدگاهی رسیده اند که می گویند: دو روایت حاکی از این دو شیوه همسنگ یکدیگرند و از این روی مکلف هر کدام را انجام دهد معذور خواهد بود.

به دیگر سخن، نزد این گروه هیچ یک از دو روایت بر دیگری ترجیح ندارد تا پذیرفتن آن انحصارا لازم باشد.

بر این پایه، عقیده به تخییر، تنها دیدگاه گروهی اندک از فقیهان پیشین است و نمی توان به استناد آن اجماع مرکب میان مسلمانان بر یکی از دو شیوه شستن یا مسح را شکست.

بلکه چونان که در دیگر گفتارهای کتاب خواهد آمد ادله ای وجود دارد که یکی از دوروایت را ترجیح می دهد و بدین ترتیب ثابت می شود که تخییر هیچ معنایی ندارد.

دوران ابوبکر (۱۱ ۱۳ ه. ق )

تاریخ، پدید آمدن اختلافی را در مساءله وضو در این دوران نقل نکرده است، از آن روی که مردم هنوز، با دوران پیامبر(ص ) فاصله ای نگرفته بودند، و افزون بر این اگر چنین اختلافی وجود داشت نقل می شد.

بلکه تحقیق آن است که در این دوران چنین اختل