فایل پاورپوینت کامل پژوهشی در باره نام ها و اوصاف قرآن کریم

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل پژوهشی در باره نام ها و اوصاف قرآن کریم – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل پژوهشی در باره نام ها و اوصاف قرآن کریم شامل 34 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل پژوهشی در باره نام ها و اوصاف قرآن کریم:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل پژوهشی در باره نام ها و اوصاف قرآن کریم به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل پژوهشی در باره نام ها و اوصاف قرآن کریم به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل پژوهشی در باره نام ها و اوصاف قرآن کریم با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل پژوهشی در باره نام ها و اوصاف قرآن کریم با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل پژوهشی در باره نام ها و اوصاف قرآن کریم با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل پژوهشی در باره نام ها و اوصاف قرآن کریم را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل پژوهشی در باره نام ها و اوصاف قرآن کریم :

خداوند متعال، کتاب جاودان خود، قرآن را به نام ها و اوصاف متعددی خوانده است که هیچ یک از آنها مرادف دیگری نیست؛ بلکه هر یک جلوه ای از این کتاب را به نمایش می گذارد. هر نام یا وصفی از قرآن، در حقیقت، گواهی است بر کمال و دلیلی است بر جمالی از این کتاب آسمانی و نشانی از مرتبه ای از مراتب بی شمار آن.[۱] بازشناسی نام ها و اوصاف قرآن کریم می تواند گوشه ای از ظرفیت مخازن بی پایان آن را آشکار کند و اهداف هدایتی و تربیتی تعالیم آن را نمایان سازد و به تَبَع، بر میزان شناخت و بهره مندی از آن بیفزاید. بدین رو، از دیرباز، بسیاری از مفسّران و قرآن پژوهان، موضوع «نام ها و اوصاف قرآن» را در کنار تفسیر قرآن و علوم قرآنی کاویده اند.[۲] پژوهشگران قرآنی معاصر نیز در مقالات مستقلّ پرشماری، از نام ها و اوصاف قرآن کریم، سخن گفته اند.[۳]

نام های قرآن

بسیاری از مفسّران و قرآن پژوهان، نام های بسیاری برای قرآن برشمرده اند، هر چند در شمار آنها با یکدیگر متفق نیستند: ابو الفتوح رازی (م ۵۵۴ ق) حدود ۴۳ نام[۴] و فخرالدین رازی (م ۶۰۶ ق) ۳۲ نام[۵] برشمرده است. قاضی ابوالمعالی شیذله (م ۴۹۴ ق) ۵۵ نام برشمرده که بدرالدین زرکشی (م ۷۹۴ ق) و سیوطی (م ۹۱۱ ق) هم آنها را نقل کرده و از وجه تسمیه آنها سخن گفته اند.[۶] زرکشی از ابوالحسن علی بن احمد حرالی (م ۶۳۷ ق) یاد کرده، می گوید: «او نگاشته مستقلّی در این موضوع داشته و بیش از نود نام برای قرآن برشمرده است».[۷] ابن عربی (م ۶۵۶ ق) نیز نام های بسیاری برای قرآن بر می شمارد.[۸]

گروهی دیگر از قرآن پژوهان معتقدند که قرآن، یک تا پنج نام بیشتر ندارد و آنچه دیگران بر این افزوده اند، وصف قرآن است، نه نام آن. مثلًا کلمه «کریم» که با الهام از آیه «إِنَّهُ لَقُرْآنٌ کرِیمٌ؛[۹] آن، قرآنِ کریم است» از نام های قرآن به شمار آمده، وصف کلمه «قرآن» است و نمی توان آن را «نام» و «عَلَمِ» قرآن به حساب آورد. همچنین است کلمه «مبارک» که با استناد به آیه «وَ هذا ذِکرٌ مُبارَک أَنْزَلْناهُ؛[۱۰] این، ذکر فرخنده ای است که فرو فرستادیم»، آن را از نام های قرآن، محسوب کرده اند.[۱۱] بدین ترتیب، فرق ننهادن میان اسم و صفت، موجب شده است که گروه نخست، ده ها نام برای قرآن برشمارند.[۱۲] گویا با چنین فرق نهادنی است که طبری (م ۳۱۰ ق) تنها از چهار نام یاد می کند: «قرآن»، «کتاب»، «فرقان» و «ذکر».[۱۳] شیخ طوسی (م ۴۶۰ ق) و طبرسی (م ۵۴۸ ق) نیز همین چهار نام را می آورند.[۱۴]

آلوسی (م ۱۲۷۰ ق) تنها دو نام قرآن و فرقان را می پذیرد و بیان می کند که دیگر نام ها در حقیقت به همین دو بازمی گردند.[۱۵] محمد بن عبدالرحیم نهاوندی (م ۱۳۳۰ ق) تصریح می کند که به ظاهر، جز «قرآن»، دیگر نام ها، صفت و لقب اند.[۱۶] زرقانی (م ۱۳۶۷ ق) نیز جز پنج نام، نامی دیگر برای قرآن نمی شناسد.[۱۷] و برخی پژوهشگران معاصر جز «قرآن»، دیگر نام ها را صفت می دانند.[۱۸] اکنون نام هایی را که بیشتر منابع تفسیری و قرآنی در ذکر آنها همداستان اند، برشمرده، به اختصار، آنها را شرح می دهیم ضمن این که از صفات قرآن جز به اشارتی می گذریم. چنان که گذشت، بیشتر قرآن پژوهان، از چهار یا پنج نام یاد کرده اند:

۱.قرآن

قرآن، مشهورترین نام کتاب آسمانی حضرت محمد صلی الله علیه و آله، و بلکه نام اصلی آن است. این کلمه هفتاد بار در قرآن آمده است که مراد از چهار مورد آن (آیات ۱۷ و ۱۸ قیامت و دو بار در آیه ۷۸ اسرا) قرآن کریم نیست. درباره ریشه و معنای «قرآن» اختلاف بسیار است؛ از جمله آن که آیا مشتق است یا جامد، مصدر است یا وصف و…[۱۹] بیشتر دانشمندان فریقین متفق اند که «قرآن»، کلمه ای عربی، مشتق، مهموز از ریشه «ق ر ء»، و مصدر با معنای وصف است[۲۰] که به گونه «عَلَم منقول» تبدیل به نام کتاب آسمانی حضرت محمد صلی الله علیه و آله شده است؛ اما آنان در معنای «قرآن» با یکدیگر اختلاف دارند؛ برخی قرآن را از «قرء» به معنای خواندن (تلاوت)[۲۱] و برخی دیگر از همین ریشه به معنای گردآوردن می دانند (بدین معنا که در قرآن، حروف و آیات و سوره ها یکجا گرد آمده اند). ابن عطیه اندلسی،[۲۲] ابوالفتوح رازی[۲۳] و فخرالدین رازی[۲۴] دو دیدگاه و نام صاحبان و استدلال آنها را معرفی و گزارش کرده اند.

برخی قرآن پژوهان پس از بررسی دیگر نام ها و اوصاف، تأکید کرده اند که جز قرآن نمی توان نام دیگری برای کتاب مسلمانان قائل شد؛[۲۵] زیرا دیگر نام ها در حقیقت، وصف های قرآن اند.[۲۶] شواهدی این قول را تقویت می کنند، از جمله آن که در آیات قرآن کریم، برای اشاره به وحی، همین واژه، بیشترین کاربرد را دارد. در غالب روایات نیز از همین کلمه برای اشاره به قرآن استفاده شده است.

۲.فُرقان

فُرقان، مصدر با معنای اسم فاعل، از ریشه «ف ر ق» است. این مادّه به معنای جدایی انداختن میان دو چیز است.[۲۷] قرآن را از آن رو «فرقان» گویند که میان حق و باطل و درستی و نادرستی جدایی می افکند.[۲۸] کلمه «فرقان» برای اشاره به این ویژگی قرآن، از «فرق» بلیغ تر است؛ زیرا برای جدایی انداختن میان حق و باطل به کار می رود.[۲۹] لیکن در دو حدیثی که در متن آمد، دو وجه دیگر در تبیین این نام ذکر شده است:

وجه اوّل: قرآن از آن رو «فرقا