فایل پاورپوینت کامل پیامبر (ص) و زمامدار اَیلَه

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل پیامبر (ص) و زمامدار اَیلَه :

ایله[۱]

اَیله در زبان عبری به معنای درختان است. برخی منابع تاریخی آن را نام شهری میان یَنْبُع و مصر، یا روستایی میان مَدْیَن و کوه طور دانسته اند؛ ولی بنابر قول مشهور، شهری است از نواحی شام که در کنار دریای قُلْزُم (سرخ)، نزدیک خلیج عَقَبه میان مصر و شام واقع شده است و امروزه به نام «ایلات» معروف است. برخی آن را منسوب به دختر مَدْیَن بن ابراهیم (علیه السلام) دانسته اند.

در عهد عتیق چندین بار از ایلا (Ila) یا ایلت (Elath) یا ایلوت (Eloth) نام برده شده است که در ساحل شرقی دریای قُلزُم واقع بوده و اسرائیلیان هنگام خروج از مصر از این شهر گذشته اند و حضرت داود (علیه السلام) آن را مسخر کرده و در زمان حضرت سلیمان (علیه السلام) آباد شده است. در قرآن کریم، لفظ اَیله به طور صریح نیامده؛ اما در برخی آیات به ماجراهای مربوط به آن اشاراتی شده است.[۲]

موقعیت تاریخی و جغرافیایی

ایله از شهرها و بنادر باستانی فلسطین و در دوره های گوناگون تاریخی از مراکز مهم تلاقی راههای تجاری مصر، شام، عراق و عربستان بوده است. این شهر سالیانی چند تحت فرمان حاکمان یونانی مصر بود و کانون ارتباط تجاری نبطیان به شمار می رفت. در سال میلادی و پس از پایان حاکمیت نبطیان، رومیان بر آن جا مستولی شدند. نخستین ارتباط ایله با مسلمانان در سال قمری اتفاق افتاد. در این سال هنگامی که پیامبر اکرم (ص) در تبوک بود، «یوحنا بن رؤبه» اسقف ایله به شرط پرداخت جزیه و تسهیل عبور مسلمانان از شهر، پیمان صلحی را با آن حضرت امضا کرد. در دوره جنگ های صلیبی، آسیب های فراوانی به شهر ایله وارد شد. در سال قمری ( میلادی) صلاح الدین ایوبی، آن را از صلیبی ها بازپس گرفت و ضمیمه مصر کرد. ایله در سال های تا قمری (- میلادی) جزئی از سرزمین حجاز به شمار می آمد؛ اما از آن پس به اردن منضم شد و سرانجام در سال میلادی اسرائیل آن را اشغال کرد. ویرانه های این شهر باستانی در گوشه غربی خلیج عقبه و در یک کیلومتری شمال بندر عقبه ( اردن ) قرار دارد.

یادکردهای اَیله در تفاسیر

در مورد ساکنان سرزمین ایله، برخی، اصحاب سَبت و برخی دیگر نیز اصحاب اَیکه را نام برده اند. گروهی از مورخان و مفسران نیز آن ها را بخشی از قوم ثمود پنداشته اند که بر اثر همجواری با بنی اسرائیل به دین یهود گرویده اند؛ اما بیش تر مفسران نخستین و متأخر، اصحاب سبت را جزو ساکنان ایله برشمرده اند. این قوم در عصر پیامبری حضرت داود (علیه السلام) بوده و بر اساس آیه بقره خداوند به قوم موسوم به اصحاب سبت فرمان داده بود که روز شنبه را تعطیل کرده، به عبادت بپردازند؛ اما آن ها از فرمان الهی تعدی کردند. ازاین رو، خداوند چهره انسانی آنان را به صورت حیوان ( بوزینه ) دگرگون ساخت: «و لَقَد عَلِمتُمُ الَّذینَ اعتَدَوا مِنکُم فِی السَّبتِ فَقُلنا لَهُم کونوا قِرَدَهً خاسِئین». آیات – اعراف نیز به همین مضمون آمده است. بنا به روایتی از امام باقر (علیه السلام) نیز مسخ شدگان بنی اسرائیل، اهل ایله سرزمینی در ساحل دریا بودند. در آیه مائده نیز همین جریان آمده است که از امام باقر (علیه السلام) روایت شده: حضرت داود (علیه السلام) اهالی شهر ایله را نفرین کرد: «لُعِنَ الَّذینَ کَفَروا مِن بَنی اِسرءیلَ عَلی لِسانِ داوودَ…». از طرق اهل سنت نیز این روایت از مجاهد و قتاده و دیگران نقل شده است.

در تفسیر آیه کهف نیز که به داستان حضرت خضر و موسی (علیهماالسلام) می پردازد به قریه ایله اشاره ای شده است؛ هنگامی که آن ها به قریه ای رسیدند و از اهل آن غذا خواستند آن ها از مهمان کردنشان خودداری کردند… : «فَانطَلَقا حَتّی إذا أتَیا أهلَ قَریَه… ». برخی مراد از قریه را همان شهر ایله دانسته اند.

برخی، دو واژه ایله و ایکه را، هم معنا و نام یک محل شمرده اند که در نتیجه مردم ایله همان اصحاب ایکه خواهند بود. چون قریه ایله نزدیک به مدین است و در لغت عبری معنای اصلی ایله، درختان بوده و این نام به صورت های گوناگون نیز آمده است. از طرفی، ایکه را اهل تفسیر و لغت به معنای درخت یا بیشه دانسته اند (چرا که ساکنان ایکه در سرزمینی پر از باغ و درخت زندگی می کرده اند) می توان حدس زد که با ایله رابطه ای داشته باشد و اصحاب ایکه همان مردم ناحیه ایله باشند که دوران ترقی و انحطاط را پیاپی دیده اند. شایان یادآوری است که آیه و هود به روشنی می گوید که شعیب، پیامبر سرزمین یا قوم مدین (اصحاب ایکه) بوده است. سرزمین این قوم را در شبه جزیره سینا یا نزدیک آن و در حاشیه دریای قلزم دانسته اند.

نامه پیامبر به یحنه بن رؤبه زمامدار ایله[۳]

حکومت و زمامداری این شهر در عصر پیامبر اسلام با شخص به نام «یحنه بن رؤبه» بود و او را صاحب و پادشاه ایله می گفتند. هنگامی که پیامبر اکرم به قصد جنگ با هرقل سلطان روم در تبوک اقامت داشت نامه ای از تبوک به زمامدار ایله نوشت و او را سخت تهدید فرمود و او هم ناچار شد که نزد پیامبر بیاید و صلح کند. هیچ یک از نامه های پیامبر اکرم که به زمامداران و فرمانداران نوشته است، به این تندی و لحن شدید نیست، گرچه فرستادن این نامه در سال نهم هجری زمان قدرت و عظمت پیامبر اسلام انجام گرفته، ولی بعضی نامه ها در سال هفتم نوشته شده و پیامبر اسلام آن قدرت و قوت را که در سال نهم به دست آورده بود نداشت. لکن تغییر روش دعوت را نمی توان مستند به زیادی قدرت و قوّت دانست، زیرا که روح مقدس خاتم الانبیاء بزرگ تر از آن بود که وسایل مادی و تشریفات دنیایی بتواند کوچک ترین اثری در او کند، بلکه تغییر روش دعوت و نامه نگاری برای این بود که در آن هنگام رابط میان مسلمانان و دولت روم تیره بود و احتمال جنگ مهمی داده می شد، به همین دلیل پیامبر اسلام با سی هزار نفر و بنابر نقلی هفتاد هزار نفر در برابر هرقل آماده به جنگ بود و چون زمامدار ایله در مرز حجاز و شام سکونت داشت و صاحب نفوذ و قدرت بود، احتمال می رفت که در مرز حجاز موانع و مشکلاتی برای مسلمانان تازه از جنگ فارغ شده فراهم آورد و هرقل نیز او را در برابر پیامبر اسلام تقویت کند. به همین علت از نظر سیاست و اصول جنگی لازم بود که پیامبر اسلام پیش از آغاز جنگ با رومیان، خود را از طرف سرحد و مرز حجاز فارغ البال سازد و در تأمین مرز حجاز بکوشد. روی این اصل بود که نامه ای تند و تهدیدآمیز به زمامدار ایله -که در مرز حجاز و شام بود- نوشت و در مدت کمی، او را مجبور به صلح و تسلیم کرد. اینک نامپیامبر اکرم به یحنه بن رؤبه زمامدار ایله و سایر رؤسا مطابق نقل محمد بن سعد در کتاب «طبقات»:

«سِلمٌ أنتم فإنی أحمدُ إلیکمُ اللهَ الذی لا إله إلّا هو. فإنی لم أُقاتِلکم حتّی أکتُبَ لَکم. فأسلِم أو أعطِ الجِزیهَ و أَطِعِ اللهَ و رسولَه و رُسُلَ رسولهِ و أکرِمهُم و اکسُهُم کِسوَهً حسنهً غیرَ کِسوهِ العَراءِ و اکسُ زیداً کِسوهً حسنهً فمَهما رَضِیتَ رُسُلی، فإنی قد رَضِیتُ. فَقَد عُلِمَ الجِزیهُ فإن أردتُم أن یأمَنَ البَرُّ و البَحرُ فإطِعِ اللهَ و رسولَه و یُمنَع عنکم کلُّ حقٍّ کان لِلعَرَبِ و العَجَمِ إلّا حقّ ال