فایل پاورپوینت کامل چه کسی اختلاف در وضو را آغاز کرد؟.

فایل پاورپوینت کامل چه کسی اختلاف در وضو را آغاز کرد؟.؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل چه کسی اختلاف در وضو را آغاز کرد؟. شامل 75 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل چه کسی اختلاف در وضو را آغاز کرد؟. را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل چه کسی اختلاف در وضو را آغاز کرد؟. با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل چه کسی اختلاف در وضو را آغاز کرد؟. با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل چه کسی اختلاف در وضو را آغاز کرد؟. تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل چه کسی اختلاف در وضو را آغاز کرد؟. را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل چه کسی اختلاف در وضو را آغاز کرد؟. :

به برخی از پرسشهای گذشته باز می گردیم و می گوییم: اصولا چنین فرض می شود که هر گونه انحراف و تمایل به این سوی یا آن سوی ویا هر گونه خطا در تفکر که خطا در عمل را در پی آورد، پیش از هر چیز از لغزشها وکجرویهای عامه مردم سرچشمه می گیرد و نقشی که حاکم در این میان ایفا می کند تعدیل و یا اصلاح خطاهایی است که در اندیشه یا در عمل رخ می دهد.

از همین رواست که می بینیم هر ملتی کسی را به حکومت برمی گزیند یا حاکمیت کسی را گردن می نهد که ازاو انتظار دارد کژیها را از میان بردارد و آنان را بر راه راست بدارد و از افکار و اندیشه های آنان دفاع کند.

اما همه دلایل و نشانه ها در مساءله وضو از وضعیتی مخالف این حکایت دارد، چه این بار مخالفان حکومت از بزرگان صحابه و فقیهان اسلامند و در میان آنان هیچ کس نیست که از نظر آگاهی و فقاهت و اصرار بر اصلاح جامعه و پاسداشت اصول و ارکان دین در برابر تحریف و التقاط و ابهام، از خلیفه سوم کمتر باشد.

این گروه، همچنین نه ازعامه مردم بودند که خطای فراوان دارند و از فقاهت در دین بی بهره اند و نه از صحابیان متاءخرند که دوره ای طولانی با پیامبر(ص ) نبوده اند، بلکه درست وضعیتی برعکس داشتند و از چنان جایگاه بلند و والایی برخوردار بودند که از هر راهنمایی بر راه و از هرناظری در آنچه از پیامبر خدا(ص ) روایت می کردند بی نیازی می جستند.

در گفتارهای آینده نام و شرح حال این گروه را خواهید خواند.

نگاهی به آمار کسانی که وضوی با سه بار شستن [۱] را روایت کرده اند مدعای مارا روشن تر و بر این حقیقت تاءکید می کند که عثمان بن عفان خود دست پنهان در پس پرده اختلاف وضو بود.

کسانی که این گونه وضو را روایت کرده اند تنها به نامبردگان زیرمحدود می شوند: ۱ عثمان بن عفان ۲ عبداللّه بن عمر وبن عاص ۳ عبداللّه بن زید بن عاصم ۴ ربیع بنت معوذ ناگفته نماند که حدیث روایت شده از عبد اللّه بن زید بن عاصم در اینجا با روایتی که ابن ابی شیبه از او نقل کرده است تعارض دارد، چه در آن روایت آمده است که پیامبرخدا(ص ) سر وپای خود را دو بار مسح کرد [۲].

در مورد ربیع دختر معوذ نیز چنین اشکالی وجود دارد، چه این که ابن عباس درروایت وضوی با شستن سر و پا با او مخالفت ورزید و گفت: مردم تنها شستن رامی پذیرند در حالی که در کتاب خدا جز مسح نمی یابیم [۳].

بدین سان راویان وضو به شیوه خلیفه تنها به خود او و عبداللّه بن عمرو بن عاص محدود می شود.

البته این وضع روایتهای صحیح است و در کنار آنها چند روایت ضعیف به لحاظ سند و نیز به لحاظ نسبت وجود دارد که باید در آینده به نقد آنها پرداخت: یکی از اینها روایتی است که از علی و ابن عباس روایت می شود.

این روایت افزون بر بی اعتبار بودن سند با روایتهای صحیح دیگری در تعارض است که از این دو نقل شده و از آن حکایت دارد که این دو خود، وضوی با دو بار شستن اعضا و با مسح سر و پا راپذیرفته بودند و به کسانی هم که وضوی با سه بار شستن را به پیامبر خدا(ص ) نسبت می دادند اعتراض می کردند، آن سان که در سطور پیشین به اعتراض ابن عباس بر ربیع اشاره شد.

جالب آن که گروندگان به وضو با شیوه جدید همه دیدگاههای خود در این مساءله رابه علی بن ابی طالب، طلحه، زبیر، و دیگر صحابیان مخالف خلیفه نسبت می دهند، آن گونه که نمونه هایی از این برخورد را در صفحه های آینده خواهید دید.

ترمذی در سخن خود در باب ما جاء فی وضوء النبی کیف کان نامهای روایت کنندگان حدیث تبیین وضو از سوی پیامبر(ص ) را برشمرده و پس از نقل حدیثی ازعلی (ع ) چنین آورده است: در این باب، از عثمان، عبداللّه بن زید، ابن عباس، عبداللّه بن عمرو، ربیع، عبداللّه بن انیس، و عایشه رضوان اللّه علیهم نیز احادیثی رسیده است [۴].

پیشتر درباره شش تن از این نامبردگان نکاتی خواندید و اینک دو تن از آنان مانده اند که باید مورد بررسی قرار گیرند.

مبارکفوری در شرح خود بر سنن ترمذی پس از ارجاع احادیث باب مورد نظر به منابع خود در صحاح و سنن می گوید: درباره حدیث عبداللّه بن انیس باید نگریست که چه کسی آن را نقل کرده است.

حدیث عایشه هم، من بدان دست نیافتم [۵].

بدین سان به طور اجمال با روایت کنندگان احادیث این باب آشنا شدیم و دانستیم که راویان حدیث وضو به عثمان بن عفان و عبد اللّه بن عمروبن عاص محدود می شود.

درآینده درباره نقش عثمان در مساءله وضو و نقل حدیث نبوی ناظر به آن بیشتر خواهیدخواند.

اما آنچه مطابق قاعده و احتمال وقوعش بیشتر است این است که روایت وضو راکسانی روایت کنند که بهره فراوانتری از حدیث دارند، احادیث بیشتری از آنان نقل شده است، و از صحابیان پیشگام تر و نزدیکتر به پیامبر بوده اند نه آن که راویان تنها به عثمان وآن شمار اندک پیشگفته محدود شوند.

اگر در مساءله وضو آغاز کنندگان اختلاف در آن برخی از مردم بودند، سیر طبیعی اوضاع چنین می طلبید که راویان حدیث در میان بزرگان و فقیهان صحابی رودرروی آنان بایستند و آنچه را از پیامبر(ص ) شنیده اند یا دیده اند در برابر آنان نقل کنند.

این در حالی است که روایات این بزرگان و فقیهان صحابه نه فقط با روایت عثمان همسو نیست، بلکه با آن مخالفت دارد یا دست کم آن را تاءیید نمی کند.

این روایات در مجموع به یک دهم آنچه عثمان بتنهایی در این مساءله روایت کرده است نمی رسد! بنابراین باید مساءله ای دیگر در کار باشد! این مساءله چه می تواند باشد؟ جدول زیر نامهای صحابیانی که روایتهای فراوانی دارند و همچنین شمار روایتهای هر کدام در مساءله وضو و توصیف وضوی پیامبر(ص ) را نشان می دهد: ردیف نام صحابی شماره روایتهای وی از پیامبر(ص ) شماره روایتهای وی درباره وضو آملاحظات ۱ ابوهریره دوسی ۵۳۷۴ ۲ عبداللّه بن عمربن خطاب ۲۶۳۰ ۳ انس بن مالک ۲۲۸۶ ۴ عایشه ۱۲۱۰ وضویی به وی نسبت داده اند، اما مبارک فوری منکر آن است که این یک وضوی بیانی باشد.

۵ عبداللّه بن عباس ۱۶۶۰ او چند حدیث دارد که در برخی وضو با مسح سر و پا تصویرشده و در برخی دیگر نیز وضو با شستن سر و پا روایت شده است [۶].

۶ ابوسعید خدری ۱۱۷۰ ۷ جابربن عبداللّه انصاری ۱۵۴۰ ۸ عبداللّه بن مسعود ۸۴۸ ۹ عبداللّه بن عمروبن عاص ۷۰۰ ۱۰ علی بن ابی طالب ۵۳۷ چند حدیث از آن حضرت رسیده که در برخی وضو با مسح سر و پا و دوبار شستن اعضاست و در برخی دیگر با شستن سر وپا[۷] ۱۱ عمربن خطاب ۵۲۷ ۱۲ ام المؤمنین ام سلمه ۳۷۸ ۱۳ ابوموسی اشعری ۳۶۰ ۱۴ براء بن عازب ۳۰۵ ردیف نام صحابی شماره روایتهای وی از پیامبر(ص ) شماره روایتهای وی درباره وضو آملاحظات ۱۵ ابوذر غفاری ۲۸۱ ۱۶ سعدبن ابی وقاص ۲۷۱ ۱۷ ابوامامه باهلی ۲۵۰ ۱۸ حذیفه بن یمان ۲۰۰ ۱۹ سهل بن سعد ۱۸۸ ۲۰ عباده بن صامت ۱۸۱ ۲۱ عمران بن حصین ۱۸۰ ۲۲ ابو درداء ۱۷۹ ۲۳ ابو قتاده ۱۶۳ ۲۴ برده اسلمی ۱۶۷ ۲۵ ابی بن کعب ۱۶۴ ۲۶ معاویه بن ابی سفیان ۱۷۰ ۲۷ معاذ بن جبل ۱۵۵ ۲۸ عثمان بن عفان ۸۴۶ از او نزدیک به بیست روایت در باب وضو نقل شده است.

۲۹ جابر بن سمره انصاری ۱۴۶ ۳۰ ابوبکر [۸] ۱۴۲

نکته شایان توجه در این آمار آن است که راویان پر حدیث و خلفای سه گانه: ابوبکر، عمرو علی، همسران پیامبر(ص )، و غلامان و بستگان آن حضرت، هیچ وضویی بیانی از پیامبراکرم (ص ) نقل نکرده اند، مگر علی بن ابی طالب و عبداللّه بن عباس که از هر کدام روایاتی رسیده است.

اما عثمان که تنها صاحب ۱۴۶ حدیث از پیامبر است خود عهده دار روایت نزدیک به بیست حدیث در باب وضو است.

جالب تر آن که در صدر این فهرست کسانی از بزرگان و فقیهان صحابه قرارگرفته اند که شمار فراوانی حدیث دارند و در آن سوی مخالف خلیفه عثمان هستند.

این خود چنین احتمالی را تقویت می کند که در میان همه صحابه و فقیهان، تنها عثمان است که خود شیوه وضوی با سه بار شستن اعضا را بنیان گذاشته و گسترانده است.

باز هم شگفت آورتر آن که روایات عثمان درباره وضو حتی از روایات ابوهریره (صاحب بیشترین روایت یعنی ۵۳۷۴ مورد و همان که از هیچ خرد و کلانی فروگذارنمی کرد) [۹]، از روایات ابن عمر (صاحب ۲۶۳۰ حدیث )، از روایات جابر بن عبداللّه انصاری (صاحب ۱۵۴۰ حدیث )، از روایات عایشه (صاحب ۱۲۱۰ حدیث )، از روایات انس (صاحب ۲۲۸۶ حدیث )، از روایات ابو سعید خدری (صاحب ۱۱۷۰ حدیث )، ازروایات عبد اللّه بن مسعود (صاحب ۸۴۸ حدیث )، و از روایات عمر بن خطاب (صاحب ۵۲۷ حدیث ) افزونتر است! این پدیده هیچ معنایی جز تاءکید بر همان حقیقت پیشگفته ندارد که وضوی بنیان نهاده شده از سوی خلیفه سوم پیش از او در میان مسلمانان شناخته نبود و رواج نداشت و پس از او بود که به صورت شیوه ای مستقل و مخالف با سیره پیشین مسلمانان به پیروی ازپیامبر اکرم (ص ) درآمد.

امام علی (ع ) در دوران خلافت خویش کوشید با هر چه در توان دارد وضوی صحیح را بیان کند، خواه با نقل روایت بیان وضو، خواه با انجام وضو و خواه در نامه به کارگزاران خویش در شهرها و سرزمینها.

اما با این همه، روایتهای او درباره وضونتوانست به شمار روایتهایی برسد که عثمان در این باب از طرف خود گزین کرده است. اینک اندکی به پیش باز می گردیم و می گوییم: اگر آن برخی از مردم اختلاف دروضو را آغاز کرده و شیوه ای نو بدعت نهاده بودند، راویان پر روایت از سر دین دوستی وبه انگیزه حساسیت دینی، آن سان که پیشتر در برابر خودداری کنندگان از پرداخت زکات ایستاده بودند، اینجا نیز بر می خاستند و به بیان وضوی صحیح نبوی می پرداختند و ازاین رهگذر تکلیف برخورد با مخالفان را از دوش خلیفه برمی داشتند.

احادیث فراوانی از بزرگان صحابه درباره کیفر خودداری کنندگان از پرداخت زکات و همچنین حرمت این کار رسیده و کسانی چون علی بن ابی طالب، ابوهریره دوسی، عبداللّه بن مسعود، جابر بن عبد اللّه انصاری، ابوذر غفاری، انس بن مالک، و نامورانی ازصحابه، از جمله راویان این احادیث هستند.

حالت طبیعی برخورد با انحراف و کجروی در همه مذهبها و در سراسر تاریخ نیزهمین است که بزرگان دینی به مخالفت برخیزند.

سیره مسلمانان نیز در زمینه های مختلف دینی و بویژه در ابواب فقه و مسائل شریعت بر همین بوده و بر این پایه جای این پرسش است که چگونه در این مساءله جای پایی از آن قاعده کلی و سیر طبیعی نیست؟ آیا همین خود سبب تردید و بی اطمینانی به روایتهای خلیفه و طرفداران او نمی شود و ما را بدان نمی خواند که از سر دلسوزی وامانتداری در صدد جستن حقیقت برآییم؟ می گوییم: اگر در مساءله وضو کسی غیر از خلیفه اختلاف را آغاز کرده بود، او باهمه قدرت قانونگذاری و اجرایی که در دست داشت بسادگی می توانست به یکی از این سه راه اختلاف را از میان بردارد: یک به کارگیری شیوه برخورد قاطع و بازدارنده، چه در میان همه فرقه های مسلمانان این نکته ثابت و پذیرفته است که امام یا پیشوای جامعه حق دارد با مخالفان قاطعانه برخورد نماید، خطاکاران را نیز ادب کند [۱۰]، و آن گونه که به صلاح دین و دنیامی داند آنان را تعزیر کند.

دو یاری جویی: خلیفه می توانست همه مسلمانان را برای نابود کردن آنچه این برخی در دین بر ساخته اند به یاری طلبد و بر منبر نبوت بانگ یاری جویی سر دهد، آن سان که پیش از او ابوبکر در برخورد با مرتدان و مدعیان نبوت چنین کرد.

به دیگر سخن خلیفه می توانست در امر گواهی خواستن بر مساءله وضو به جمعی محدود بسنده نکند، چه، بر او به عنوان خلیفه لازم بود برای سرکوب کردن بدعت از فهم عرف عمومی نزدهمه مسلمانان بهره جوید.

سه دلیل خواهی و برهان طلبی: خلیفه می توانست از آن برخی دلایل مدعایشان را بخواهد تا از این رهگذر نادرستی ادعایشان ثابت شود، چه بر این فرض که ادعای آنان بدعت بود آنان نمی توانستند دلایل کافی برای خود بیابند و در نتیجه همه مردم از این آگاهی می یافتند که ادعای آنان به دین ربطی ندارد و از چهارچوب شریعت بیرون است.[۱۱]بدین سان این برخی در مقابل آنچه همه مسلمانان می گفتندفرو می ماندند و نظریه آنان به ریشخند گرفته می شد و رخت از میان برمی بست، چرا که آبنابر فرض عامه صحابه و همچنین دستگاه حاکم در برابر آن دست به دست هم داده بودند.

اما شگفت آور آن که خلیفه سوم به هیچ یک از این اقدامهای سه گانه دست نیازید، وشگفت آورتر این که راهی درست برعکس در پیش گرفت و با در پی