فایل پاورپوینت کامل کشته اشک چشم

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل کشته اشک چشم :

فایل پاورپوینت کامل کشته اشک چشم

هر چند گریه بر حضرت اباعبداللَّه علیه السلام اختصاص به وقت معینی ندارد، لکن موسم آن محرم و صفر به ویژه عُشر عاشورا است. هر چه به عاشورا نزدیکتر می شویم بیشتر باید گریه کرد چنانچه در روایات از حالات اهل بیت علیهم السلام چنین برمی آید. این بحث راجع به فضیلت گریه بر حسین و آثار مترتّبه بر آن است.

اصلًا حسین علیه السلام ملقّب به «قتیل العبره» است، یعنی کشته شده اشک چشم. سبب جاری شدن این چشمه رحمت است. کمتر کسی است که حالات حضرتش را بخواند یا بشنود و محزون نشود هر عقیده و مذهبی داشته باشد. البته هر چه دلش پاکتر باشد دل شکسته تر می شود. آثاری که بر گریه بر حسین مترتّب است بسیار و مجملی از آن را ذکر می کنم. آثار عظیمه اش در شداید و مواقع سختی که انسان در پیش دارد ظاهر می شود.

فریادرسی حسین (ع) هنگام نزع

اولین موقف سخت، هنگام جان دادن است که علاوه بر امراض جسمانی که گاهی تمام بدن درد می کند و به روح فشار می آورد، انسان وقتی متوجه می شود که می خواهد برود از آنچه تاکنون دلبسته باید مفارقت کند، از مال و اولاد باید جدا شود. اجمالًا سخت ترین ساعات زندگی حالت احتضار است که حضرت زین العابدین علیه السلام می فرماید:

«ابْکی لِخُرُوجِ نَفْسی »[۱] گریه می کنم در موقع جان دادنم. بلی کسی چه می داند که چطور جان می دهد، آیا حواسش متوجه پروردگار و با ایمان به او از دنیا می رود یا متوجه امور متفرّقه است؟ خلاصه خیلی موقف سختی است، موجب اضطراب است.

چاره این سختی، گریه بر حسین است. روایات در این زمینه زیاد است فقط یکی را برای نمونه عرض کنم.

در کتاب «نفس المهموم» به سند متّصل ذکر نموده از جناب مسمع که از اهالی عراق است که گفت: «رسیدم خدمت حضرت صادق علیه السلام در مدینه. فرمود ای مسمع تو از اهل عراق هستی و به کربلا نزدیکی، آیا به زیارت قبر حسین علیه السلام می روی؟ عرض کردم آقا من مشهورم و گرفتار مخالفین هستم می ترسم مرا ببینند و جانم در خطر باشد. فرمود حالا که نمی توانی به زیارت قبر حسین علیه السلام بروی، آیا از مصیبت هایش یاد می کنی؟ عرض کردم آری، فرمود آیا گریان می شوی، عرض کردم بلی، گاه می شود به قدری گریان و نالان می شوم که از غذا خوردن باز می مانم و گاهی خوراک را برمی گردانم (یعنی وقتی آب خنکی به دستش می آید، به یاد لب تشنه حسین نمی خورد).

اینجا حضرت چندین بشارت می دهد می فرماید: حالا که این طوری، پس از کسانی هستی که در فرح ما (آل محمّد صلی الله علیه و آله و سلم) فرحناک و در حزن ما محزونی. پس بدان که موقع جان دادن به آمدن آبای ما یعنی پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلم و علی علیه السلام و آلش چشمت روشن می گردد و در هنگام آمدن عزرائیل به بالینت که سخت محتاج هستی و ملک الموت از مادر به تو مهربانتر است».[۲]

نتیجه گریه بر حسین (ع) در قبر

منزل دوم قبر است جایی که اصلًا شخص انس و سابقه قبلی ندارد خیلی وحشتناک و هول آور است، به طوری است که در کتاب «من لایحضره الفقیه» روایتی است که می فرماید وقتی که می خواهید جنازه ای را وارد قبر کنید او را ناگهان داخلش نکنید. اگر مرد است مستحبّ است که در فاصله هفت ذراعی پائین قبر گذاشته شود و اگر زن است، به مقدار هفت ذراع طرف قبله بگذارند تا سه مرتبه بلند کنند و بگذارند «فَانَّ لِلْقَبْرِ اهْوالًا!!» به درستی که برای قبر ترسهایی است. خیلی سخت است به قسمی است که حضرت سجّاد می فرماید:

«… ابْکی لِظُلْمَهِ قَبْری، ابْکی لِضیقِ لَحَدی، ابْکی لِسُؤالِ مُنْکرٍ وَنَکیرٍ ایای. ..».[۳]

شیخ شوشتری از روایات این طور استفاده کرده که اگر کسی مؤمنی را شادکند هنگامی که اورا دفن کردند، صورت نوریه ای همراهش درقبرجای گیرد وگوید من همان سروری هستم که در دل فلان مؤمن وارد کردی. پس اگرکسی مؤمن غمناکی راشادکرد، اسباب شادی اش درقبر فراهم می گردد.

سپس شیخ می فرماید: اگر کسی مؤمن کامل الایمانی را شاد کند، چطور است اگر آن شخص پیغمبر و امام باشد چطور است؟

آن وقت می فرماید: کسی که بر حسین گریه کند پیغمبر را شاد کرده، امیرالمؤمنین را شاد کرده، زهرا را شاد کرده، خوش به سعادت چنین شخصی در قبر.

فریادرسی در برزخ از عزادار حسین (ع)

موقف سوّم برزخ است یعنی از قبر تا قیامت، پس از آنکه روح به بدن مثالی تعلّق گرفت، اگر از نیکوکاران باشد مظهرش وادی السلام در جوار امیرالمؤمنین است و اگر از اشقیاء است محلّ ظهورش در بیابان برهوت است. اگر کاملًا پاک از دنیا رفته باشد که در برزخ راحت است در روح و ریحان و لذّت است و اگر ملوث به گناه یا حقّ الناس و مظالم باشد، مانند میخی که در دیوار کوبیده می شود، در فشار است.

آیاکسی می تواند ادعاکند که حتماً پاک از این دنیا خواهد رفت و هیچ گونه حقی از مردم بر عهده اش نخواهد ماند؟ آیا در عمرش آبروی کسی را نریخته؟ غیبت کسی را نکرده؟ وبالجمله راه چاره چیست؟

درهمین حدیث شریف حضرت صادق علیه السلام می فرماید: