فایل ورد کامل پاورپوینت تربیت دینی; هدایت یا تلقین؟

یه فرصت خاص برای کسایی که به دنبال کیفیت هستن!

مجموعه‌ای کاربردی با یه سورپرایز جذاب

اگر دنبال یه فایل کاربردی و قابل اعتماد هستی، فایل فایل ورد کامل پاورپوینت تربیت دینی; هدایت یا تلقین؟ رو از دست نده! همراهش یه پاورپوینت طراحی‌شده به‌عنوان هدیه دریافت می‌کنی که کاملاً آماده ارائه‌ست!

فایل فایل ورد کامل پاورپوینت تربیت دینی; هدایت یا تلقین؟ شامل 87 اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی فایل ورد کامل پاورپوینت تربیت دینی; هدایت یا تلقین؟،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن فایل ورد کامل پاورپوینت تربیت دینی; هدایت یا تلقین؟ :

Normal
۰

false
false
false

EN-US
X-NONE
AR-SA

MicrosoftInternetExplorer4

/* Style Definitions */
table.MsoNormalTable
{mso-style-name:”Table Normal”;
mso-tstyle-rowband-size:0;
mso-tstyle-colband-size:0;
mso-style-noshow:yes;
mso-style-priority:99;
mso-style-qformat:yes;
mso-style-parent:””;
mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt;
mso-para-margin:0in;
mso-para-margin-bottom:.0001pt;
mso-pagination:widow-orphan;
font-size:11.0pt;
font-family:”Calibri”,”sans-serif”;
mso-ascii-font-family:Calibri;
mso-ascii-theme-font:minor-latin;
mso-fareast-font-family:”Times New Roman”;
mso-fareast-theme-font:minor-fareast;
mso-hansi-font-family:Calibri;
mso-hansi-theme-font:minor-latin;
mso-bidi-font-family:Arial;
mso-bidi-theme-font:minor-bidi;}

شیوه تلقینی، شیوه
مقایسه ای

تا نیمه قرن بیستم شیوه معمول در تعلیم و تربیت آن بود – و اکنون غالبا
این است – که مکتب خاصی را تبلیغ و در نظر و عمل از آن دفاع کنند. اصولا «تربیت
دینی » عبارت بود از: بیان مبانی، تبیین اصول و ترویج احکام یک دین خاص. هر مربی
کوشش می کرد تا شاگردان خود را به دین معینی پایبند سازد. «هدف های عمده و تقریبا
انحصاری برنامه های تربیت دینی دو چیز بوده است

:

۱.

متقاعد کردن فراگیران نسبت به این که دین خاصی
یگانه دین صحیح است

.

۲.

تربیت فراگیران در قالب آیین و رویه های آن
دین

.» ^(۱)

از دهه ۱۹۶۰ این سؤال مطرح شد که آیا نباید در روش مذکور تغییری صورت
گیرد. پیشنهاد عملی این بود که ادیان مختلف را به شاگرد عرضه کنیم و فرصت انتخاب
را هم به خود وی واگذار کنیم. بدین صورت، او در اثر انتخابی روشن گر ایمانی را
یافته و با آن زندگی خواهد کرد. مجلس شورای سوئد در سال ۱۹۶۹ برنامه درسی «مقایسه ای »
را تصویب کرد. به موجب این قانون، آموزش باید بی طرف باشد و بدون هرگونه تبلیغی،
فقط اطلاعات واقعی از اعتقادات دینی و فلسفه های ضد دین را در اختیار بگذارد و ضمن
آن که رشد شخصی و میزان جدیت آنان را بالا می برد، به آنان برای درک ارزش اخلاقی
شخصی و شناخت دین و احترام به آن کمک کند

. ^(۲)

علاوه بر
سوئد، کشورهای انگلستان، استرالیا و آلمان هم شیوه «مقایسه ای » را برگزیدند و روش
«تلقین » را ترک کردند

.

البته همان گونه که اشاره شد، امروزه اکثر قریب به اتفاق کشورهای دنیا
همان شیوه رایج را اعمال می کنند، ولی چون مربیان بعضی از کشورهای جهان، به ویژه
برخی از روشنفکران جهان سوم، نسبت به مبانی فکری این شیوه جدید تمایل و گرایش
دارند، به نظر می رسد که طرح بحث و نقد و بررسی آن در مجامع و مجلات علمی
موشکافی های عالمانه ای را زمینه سازی کرده و بالمآل، به انتخاب آگاهانه یک شیوه
آموزشی مطلوب کمک خواهد کرد. از این گذشته، اتخاذ موضع اصولی در این بحث لوازمی
دارد که بازتاب های آن در مسایل و موضوعات اجتماعی نزدیک به آن خود را نشان
می دهد. در نوشتار حاضر، این مساله به صورتی گذرا طرح گردیده و چند بعد آن مورد
بررسی قرار گرفته است

.

تعریف و عناصر
تلقین

اولین سؤال این است که عناصر تشکیل دهنده تلقین کدام اند و وجه تمایز
این موضوع از تعلیم و تربیت آزاد چیست؟ حقیقت آن است که اندیشمندان هنوز معیار
دقیقی برای تعریف و تشخیص تلقین ارائه نکرده اند، هر چند سعی بر آن است که این
واژه را تحدید کنند. در این زمینه، فلاسفه تحلیلی بر سر این که در مفهوم آن از
چهار معیار (هدف، نتایج، محتوا و شیوه ها) کدام را مد نظر قرار دهند و بر کدام
اساس واژه مذکور را تعریف کنند، با هم اختلاف دارند. به عبارت دیگر، در قدم اول،
با این سؤال مواجه اند که تلقین چه وقت روی می دهد; تلقین آن است که هدف از آموزش،
یادگیری بدون دلیل باشد یا هنگامی که نتیجه و محصول آموزش ذهن های بسته است تلقین
صورت گرفته یا اساسا یادگیری محتواها و مسایلی مثل دین، اخلاق و سیاست همان تلقین
است یا بگوییم این مساله بستگی به شیوه های غیر عقلانی دارد و سرانجام این که
بگوییم مجموعه ای از این ها منجر به تلقین می شود

. ^(۳)

تی سن

(Thiessen)

پس از آن که این معیارها را
ذکر می کند، توضیح می دهد که چون فلاسفه نتوانسته اند مفهوم دقیقی از تلقین ارائه
کنند، این واژه گنگ و ابهام آمیز است. به همین دلیل، اتهام مربوط به تلقین در
تربیت دینی هم کلامی نامفهوم می شود و نیاز به ایضاح دارد پس تا وقتی مراد خود را
آشکار نساخته اند، انتظار پاسخ نداشته باشند

. ^(۴)

چنین به نظر می رسد که به رغم اشکال تی سن می توان بر سر معیارها چانه
زد و بحث را در همین مورد ادامه داد; زیرا هدف آن است که از میان شیوه های آموزشی،
نمونه های ناصحیح را، که با معیارهای عقل پسند تنافی دارد، شناسایی کرده، از آن ها
اجتناب کنیم و فقط شیوه ای را اتخاذ نماییم که قابل دفاع است. بر این اساس، در
ابتدای مقال می پذیریم که هر جا هدف آموزش، انتقال آموزه هایی بی دلیل باشد یا هر
آموزشی که منجر به بسته شدن ذهن فراگیر شود و یا هر گاه از شیوه های غیر عقلانی
بهره جویند فرایند آموزش قابل دفاع نیست. به عبارت دیگر، در بدو نظر به جز مورد
سوم، هر یک از عناصر دیگر به تنهایی کافی است تا فرایند آموزش را زیر سؤال ببرد.
اما مورد سوم یعنی آموزش محتوای یک دین خاص بحث مستقلی را می طلبد

.

Normal
۰

false
false
false

EN-US
X-NONE
AR-SA

MicrosoftInternetExplorer4

/* Style Definitions */
table.MsoNormalTable
{mso-style-name:”Table Normal”;
mso-tstyle-rowband-size:0;
mso-tstyle-colband-size:0;
mso-style-noshow:yes;
mso-style-priority:99;
mso-style-qformat:yes;
mso-style-parent:””;
mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt;
mso-para-margin:0in;
mso-para-margin-bottom:.0001pt;
mso-pagination:widow-orphan;
font-size:11.0pt;
font-family:”Calibri”,”sans-serif”;
mso-ascii-font-family:Calibri;
mso-ascii-theme-font:minor-latin;
mso-fareast-font-family:”Times New Roman”;
mso-fareast-theme-font:minor-fareast;
mso-hansi-font-family:Calibri;
mso-hansi-theme-font:minor-latin;
mso-bidi-font-family:Arial;
mso-bidi-theme-font:minor-bidi;}

شیوه تلقینی، شیوه
مقایسه ای

تا نیمه قرن بیستم شیوه معمول در تعلیم و تربیت آن بود – و اکنون غالبا
این است – که مکتب خاصی را تبلیغ و در نظر و عمل از آن دفاع کنند. اصولا «تربیت
دینی » عبارت بود از: بیان مبانی، تبیین اصول و ترویج احکام یک دین خاص. هر مربی
کوشش می کرد تا شاگردان خود را به دین معینی پایبند سازد. «هدف های عمده و تقریبا
انحصاری برنامه های تربیت دینی دو چیز بوده است

:

۱.

متقاعد کردن فراگیران نسبت به این که دین خاصی
یگانه دین صحیح است

.

۲.

تربیت فراگیران در قالب آیین و رویه های آن
دین

.» ^(۱)

از دهه ۱۹۶۰ این سؤال مطرح شد که آیا نباید در روش مذکور تغییری صورت
گیرد. پیشنهاد عملی این بود که ادیان مختلف را به شاگرد عرضه کنیم و فرصت انتخاب
را هم به خود وی واگذار کنیم. بدین صورت، او در اثر انتخابی روشن گر ایمانی را
یافته و با آن زندگی خواهد کرد. مجلس شورای سوئد در سال ۱۹۶۹ برنامه درسی «مقایسه ای »
را تصویب کرد. به موجب این قانون، آموزش باید بی طرف باشد و بدون هرگونه تبلیغی،
فقط اطلاعات واقعی از اعتقادات دینی و فلسفه های ضد دین را در اختیار بگذارد و ضمن
آن که رشد شخصی و میزان جدیت آنان را بالا می برد، به آنان برای درک ارزش اخلاقی
شخصی و شناخت دین و احترام به آن کمک کند

. ^(۲)

علاوه بر
سوئد، کشورهای انگلستان، استرالیا و آلمان هم شیوه «مقایسه ای » را برگزیدند و روش
«تلقین » را ترک کردند

.

البته همان گونه که اشاره شد، امروزه اکثر قریب به اتفاق کشورهای دنیا
همان شیوه رایج را اعمال می کنند، ولی چون مربیان بعضی از کشورهای جهان، به ویژه
برخی از روشنفکران جهان سوم، نسبت به مبانی فکری این شیوه جدید تمایل و گرایش
دارند، به نظر می رسد که طرح بحث و نقد و بررسی آن در مجامع و مجلات علمی
موشکافی های عالمانه ای را زمینه سازی کرده و بالمآل، به انتخاب آگاهانه یک شیوه
آموزشی مطلوب کمک خواهد کرد. از این گذشته، اتخاذ موضع اصولی در این بحث لوازمی
دارد که بازتاب های آن در مسایل و موضوعات اجتماعی نزدیک به آن خود را نشان
می دهد. در نوشتار حاضر، این مساله به صورتی گذرا طرح گردیده و چند بعد آن مورد
بررسی قرار گرفته است

.

تعریف و عناصر
تلقین

اولین سؤال این است که عناصر تشکیل دهنده تلقین کدام اند و وجه تمایز
این موضوع از تعلیم و تربیت آزاد چیست؟ حقیقت آن است که اندیشمندان هنوز معیار
دقیقی برای تعریف و تشخیص تلقین ارائه نکرده اند، هر چند سعی بر آن است که این
واژه را تحدید کنند. در این زمینه، فلاسفه تحلیلی بر سر این که در مفهوم آن از
چهار معیار (هدف، نتایج، محتوا و شیوه ها) کدام را مد نظر قرار دهند و بر کدام
اساس واژه مذکور را تعریف کنند، با هم اختلاف دارند. به عبارت دیگر، در قدم اول،
با این سؤال مواجه اند که تلقین چه وقت روی می دهد; تلقین آن است که هدف از آموزش،
یادگیری بدون دلیل باشد یا هنگامی که نتیجه و محصول آموزش ذهن های بسته است تلقین
صورت گرفته یا اساسا یادگیری محتواها و مسایلی مثل دین، اخلاق و سیاست همان تلقین
است یا بگوییم این مساله بستگی به شیوه های غیر عقلانی دارد و سرانجام این که
بگوییم مجموعه ای از این ها منجر به تلقین می شود

. ^(۳)

تی سن

(Thiessen)

پس از آن که این معیارها را
ذکر می کند، توضیح می دهد که چون فلاسفه نتوانسته اند مفهوم دقیقی از تلقین ارائه
کنند، این واژه گنگ و ابهام آمیز است. به همین دلیل، اتهام مربوط به تلقین در
تربیت دینی هم کلامی نامفهوم می شود و نیاز به ایضاح دارد پس تا وقتی مراد خود را
آشکار نساخته اند، انتظار پاسخ نداشته باشند

. ^(۴)

چنین به نظر می رسد که به رغم اشکال تی سن می توان بر سر معیارها چانه
زد و بحث را در همین مورد ادامه داد; زیرا هدف آن است که از میان شیوه های آموزشی،
نمونه های ناصحیح را، که با معیارهای عقل پسند تنافی دارد، شناسایی کرده، از آن ها
اجتناب کنیم و فقط شیوه ای را اتخاذ نماییم که قابل دفاع است. بر این اساس، در
ابتدای مقال می پذیریم که هر جا هدف آموزش، انتقال آموزه هایی بی دلیل باشد یا هر
آموزشی که منجر به بسته شدن ذهن فراگیر شود و یا هر گاه از شیوه های غیر عقلانی
بهره جویند فرایند آموزش قابل دفاع نیست. به عبارت دیگر، در بدو نظر به جز مورد
سوم، هر یک از عناصر دیگر به تنهایی کافی است تا فرایند آموزش را زیر سؤال ببرد.
اما مورد سوم یعنی آموزش محتوای یک دین خاص بحث مستقلی را می طلبد

.

ارزشیابی عنصر سوم

 اشتراک گذاری در شبکه های اجتماعی، به دوستانتان معرفی کنید.