بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل آمادگی برای حادثه ای که به اوج رسیده است :

روایتی از حادثه جانسوز کربلا، زبانحال زینب سلام الله علیها

خودت را مهیا کن زینب که حادثه دارد به اوج خودش نزدیک می شود.

اکنون هنگامه وداع فرار رسیده است.

اینگونه قدم برداشتن حسین و اینسان پیش آمدن او، خبر از فراقی عظیم می دهد.

خودت را مهیا کن زینب که لحظه وداع فرا می رسد.

همه تحملها که تاکنون کرده ای، تمرین بوده است، همه مقاومتها، مقدمه بوده است و همه تابها و توانها، تدارک این لحظه عظیم امتحان! نه آنچه که از صبح تاکنون بر تو گذشته است، بل آنچه از ابتدای عمر تاکنون سپری کرده ای، همه برای همین لحظه بوده است.

وقتی روح از تن پیامبر، مفارقت کرد و جای خالی نفسهای او رخ نشان داد، تو صیحه زدی، زار زار گریه کردی و خودت را به آغوش حسین انداختی و با نفسهای او آرام گرفتی. شش ساله بودی که مزه مصیبتی را می چشیدی و طعم تسلی را تجربه می کردی.

مادر از میان در و دیوار فریاد کشید که ((فضه [۱] مرا دریاب! ))

خون می چکید از میخهای پشت در و آتش ستم به آسمان شعله می کشید و دود غصب و تجاوز، تمام فضای مدینه را می انباشت.

حسین اگر نبود و تو را در آغوش نمی گرفت و چشمهای اشکبار تو را به روی سینه اش نمی گذاشت، تو قالب تهی می کردی از دیدن این فاجعه هول انگیز.

وقتی حسن، پدر را با فرق شکافته و خونین، آماده تغسیل کرد و بغض آلوده در گوش تو گفت: ((زینب جان! بیاور آن کافور بهشتی را که پدر برای این روز خود باقی گذاشته است، )) تو می دیدی که چگونه ملائک دسته دسته از آسمان به زمین می آیند و بر بال خود آرامش و سکون را حمل می کنند که مبادا طومار زمین از این فاجعه عظمی در هم بپیچد و استواری خود را از کف بدهد. تو احساس می کردی که انگار خدا به روی زمین آمده است، کنار قبر از پیش آماده پدر ایستاده است و فریاد می زند: الی، الی، فقد اشتاق الحبیب الی حبیبه. به سوی من بیاریدش، به سوی من، که اشتیاق دوست به دیدار دوست فزونی گرفته است. ))

تو دیدی که بر طبق وصیت پدر، حسن و حسین، تو انتهای جنازه را گرفته بودند و دو سوی پیشین جنازه بر دوش دیگری حمل می شد و پیکر پدر همان جایی فرود آمد که آن دوش دیگر اراده کرده بود. و دیدی که وقتی خاک روی قبر، کنار زده شد، سنگی پدید آمد که روی آن نوشته بود: ((این مقبره را نوح پیامبر کنده است برای امیر مؤ منان و وصی پیامبر آخرالزمان. ))

ملائک، یک به یک آمدند، پیش تو زانو زدند و تو را در این عزای عظمای هستی، تسلیت گفتند. اینها اما هیچ کدام به اندازه سینه حسین، برای تو تسلی نشد. وقتی سرت را بر سینه حسین گذاشتی و عقده های دلت را گشودی، احساس کردی که زمین آرام گرفت و آفرینش از تلاطم ایستاد.

آری، سینه حسین هماره مصدر آرامش بوده است و آفرینش، شکیبای