بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل احسان و نیکوکاری در شعر فارسی :

توجه به فرهنگ نیکوکاری از دیرباز در آثار ادیبان و بزرگان شعر و ادب فارسی بسیار به چشم می خورد. حافظ، سعدی، فردوسی و. .. همواره در اشعار خود مردم را به نوع دوستی و دستگیری از نیازمندان فرا می خواندند.

توجه به احسان و نیکوکاری در شعر کهن فارسی در ادبیات شاعران بزرگ تا به امروز ادامه داشته و بی شک توجه به آن می تواند در گسترش فرهنگ نیکوکاری و نیک اندیشی بسیار موثر واقع شود.

ترویج روحیه نیکوکاری در شعر با بیانی ساده، گویا و هنرمندانه از توانایی های یک شاعر محسوب می شود که می تواند محبت و نیکی را در جامعه گسترش دهد.

مفهوم نیکوکاری در اشعار چند شاعر بزرگ فارسی.

سعدی شیرازی، با تیزبینی خود، شعرهای زیبا و دل نشینی در فضیلت احسان و نیکوکاری سروده است.

اگر بد کنی، چشم نیکی مدار

که هرگز نیارد گز، انگور بار

نپندارم ای در خزانِ، کِشته جو

که گندم ستانی به وقت درو

بدین مضمون که اگر نیکی کردید، به خودتان نیکی میکنید و اگر بدی کردید، به خودتان بدی کرده اید.

همچنین در این معنی که نعمت و مال ماندنی نیست این شعر زیبا را سروده است:

کسی کوی دولت ز دنیا ببُرد

که با خود نصیبی به عقبا ببرد

درون فروماندگان شاد کن

ز روز فروماندگی یاد کن

نه خواهنده ای بر در دیگران

به شکرانه، خواهنده از در مران

یا شعر دیگری با این مضمون که آدمی باید هنگام توانگری، به فریاد دیگران برسد تا به روز درماندگی، فریادرسی داشته باشد:

تو هرگز رسیدی به فریاد کس

که می خواهی امروز فریادرس؟

که بر جان ریشت نهد مرهمی؟

که دل ها ز ریشت نبالد همی

سعدی همچنین درباره نوع دوستی، نیکی و احسان به یتیمان چه زیبا سروده است:

چو بینی یتیمی سر افکنده پیش

مده بوسه بر روی فرزند خویش

یتیم ار بگرید، که نازش خرد؟

و گر خشم گیرد، که بارش برد؟

به رحمت بکن آبش از دیده، پاک

به شفقت بیفشانش از چهره، خاک

اگر سایه ای خود برفت از سرش

تو در سایه خویشتن، پَروَرش

فردوسی، شاعر حماسه سرای ایرانی، نیز در این باب اشعار نغزی سروده است:

نباشد همی نیک و بد پایدار

همان به که نیکی بود یادگار

دراز است دست فلک بر بدی

همه نیکویی کن اگر بخ