فایل پاورپوینت کامل اختلاف فقهی میان زیدیه و امامیه

با فایل فایل پاورپوینت کامل اختلاف فقهی میان زیدیه و امامیه یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل اختلاف فقهی میان زیدیه و امامیه شامل 30 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل اختلاف فقهی میان زیدیه و امامیه را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل اختلاف فقهی میان زیدیه و امامیه با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل اختلاف فقهی میان زیدیه و امامیه بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل اختلاف فقهی میان زیدیه و امامیه با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل اختلاف فقهی میان زیدیه و امامیه وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل اختلاف فقهی میان زیدیه و امامیه با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل اختلاف فقهی میان زیدیه و امامیه مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل اختلاف فقهی میان زیدیه و امامیه :

فایل پاورپوینت کامل اختلاف فقهی میان زیدیه و امامیه

عامل فایل پاورپوینت کامل اختلاف فقهی میان زیدیه و امامیه، تاءیید و تقویت شورش زیدبن علی از سوی برخی فقیهان است. در کتابهای تاریخ آمده است که ابوحنیفه نعمان بن ثابت قیامهای علوی همانند قیام زید بن علی (ع ) در کوفه، قیام محمد نفس زکیه در مدینه و قیام برادر وی ابراهیم در بصره را تاءیید می کرد و مردم را به قیام بر ضد حکمرانان فاسدفرامی خواند.

چنین مواضعی، به طور طبیعی، در روحیه انقلابیون اثر می گذاشت و حالتی ازهمدلی و همنوایی با امام ابوحنیفه نزد آنان ایجاد می کرد. افزون بر این، فقه ابوحنیفه باراءی سازگاری داشت و بر پایه قیاس شکل می گرفت، و ابوحنیفه، خود، در احتجاج بامخالفان وجوهی گونه گون از راءی ترسیم می کرد، چندان که اعجاب و شگفتی بسیاری ازمردم را برمی انگیخت. همچنین امام ابوحنیفه در کوفه می زیست و چون می دید بیشتر مردمان این شهر ازنظر فکری، علوی هستند می بایست خود را در کنار سلاح استدلال و راءی که در اختیاردارد به سلاح حدیث و روایت نیز مسلح کند. از همین روی به مدینه رفت تا از محضرامام باقر و امام صادق (ع ) توشه حدیث برگیرد و پس از بازگشت به کوفه پایگاه اجتماعی خویش را از آنچه هست قویتر کند. رونلدسن خاورشناس می گوید: شیعیان ابوحنیفه را به واسطه پیوند دوستانه ای که با امام صادق (ع ) داشت بزرگ می داشتند واحترام می گذاردند. این خوشایندی نسبت به ابوحنیفه بویژه هنگامی فزونی یافت که وی درمورد عباسیان گفت: اگر بخواهند مسجدی بسازند و از او بخواهند که آجرها را بشمرد همین کار را نیز نخواهد کرد، چرا که آنان فاسقند و فاسق نمی تواند عهده دار امامت شود ((۱)). اما از آن سوی، امام باقر و امام صادق (ع ) بر شیعیان خود از ابوحنیفه بیم داشتند و آنان رابدین اشارت می دادند که احتیاط در پیش گیرند و از آرای او حذر کنند، چرا که آرای او بااصول و مبانی مکتب فقهی شیعه که مکتب تعبد و سنت است مخالف و با راءی و قیاس موافق و سازگار است.

در حالی که دین خدا البته یعنی احکام و فقه را نتوان به عقل قیاس کرد. ناگفته نماند که پذیرش راءی و قیاس و اعتبار دادن به آن هیچ بدان معنا نیست که صاحب این دیدگاه از تاثیر پذیرفتگان حکومت و از وابستگان نظام حاکم یا از پیروان سیاست اموی است. بلکه گاه راءی و نظر فقیه با دیدگاه نظام حاکم توافق دارد و گاه توافق ندارد. در مساءله وضو نزد ابوحنیفه نیز همین حقیقت رخ می نماید و اعتقاد وی به وضوی شیوه عثمان بدان معنا نیست که او به خواسته حکومت گردن نهاده، یا از فضای حاکم اثرپذیرفته است، بلکه او از این روی چنین دیدگاهی را برگزیده که این دیدگاه با اصول ومبانی فقه او سازگاری و همنواختی دارد. بر این پایه، همگنی میان دیدگاه فقهی ابوحنیفه و دیدگاههای نظام حاکم در روزگاراو هیچ به معنای همسانی شیوه و سیاست او با حکومت نیست، بویژه آن که درباره ابوحنیفه زبانزد است که او در کوفه تنها کسی بود که بر خلیفه عثمان بن عفان رحمت می طلبید ((۲)). اینک آنچه را گفتیم توضیحی دیگر می دهیم و به سخنی دیگر بیان می داریم: تا دوران قیام زیدبن علی (ع ) مدتی نزدیک به یک قرن از عمر وضوی عثمانی گذشته بود و دور می نمود که این شیوه وضو نتوانسته باشد اثر خود را در حدیث و درمواضع تابعین بر جای گذارد، بویژه آن که حکومت برای پایه قرار دادن فقه عثمان وگستراندن آرای او تلاش می کرد و در کنار آن، مکتب عثمان در وضو با راءی و استحسان سازگارتر بود.

همین دیدگاه از سویی دیگر در برخی از اصول خویش با اندیشه امام ابوحنیفه اشتراک داشت، و بر این پایه، گراییدن ابوحنیفه به وضوی با سه بار شستن اعضاو نیز شستن اعضای مسح تنها از اعتقاد او به درستی احادیث حاکی از این وضو وهمنواختی این شیوه وضو با اصول و مبانی فقه او سرچشمه می گیرد، نه از اثرپذیری او ازگرایشهای حاکم در آن روزگار، چه، ابوحنیفه در مکه نزد عطاء بن ابی ریاح و در مدینه نزد نافع وابسته ابن عمر حدیث آموخته و از عاصم بن ابی نجود، عطیه عوفی، عبدالرحمن بن هرمز وابسته ربیعه بن حارث، زیادبن علاقه، هشام بن عروه و کسانی دیگر از این دست علم آموخته بود و اینان نیز همه در اندیشه و آراء یکی بودند. بنابراین، زیدیه تنها به دلیل رابطه ای که با ابوحنیفه داشتند و به دلیل مواضعی که ابوحنیفه در مورد آنان داشت از فقه حنفی اثر پذیرفته، بدان گراییدند و آن فقهی را که امام زید به نقل از پدران خود از رسول خدا(ص ) برای آنان ترسیم کرده بود وانهادند. این خود به دو عامل باز می گشت: ۱ نبودن عالمان زیدی در کوفه، پس از کشته شدن امام زید، و مشغول شدن طالبیان به رویارویی با ستمگران، که خود زمینه جذب فکری آنان از سوی ابوحنیفه را که به لحاظ سیاسی و سرزمینی به آنان نزدیک بود فراهم می