فایل پاورپوینت کامل اختناق سپید، نقد و نوآوری و گفتمان مجدد

فایل پاورپوینت کامل اختناق سپید، نقد و نوآوری و گفتمان مجدد؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل اختناق سپید، نقد و نوآوری و گفتمان مجدد شامل 71 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل اختناق سپید، نقد و نوآوری و گفتمان مجدد را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل اختناق سپید، نقد و نوآوری و گفتمان مجدد با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل اختناق سپید، نقد و نوآوری و گفتمان مجدد با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل اختناق سپید، نقد و نوآوری و گفتمان مجدد تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل اختناق سپید، نقد و نوآوری و گفتمان مجدد را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل اختناق سپید، نقد و نوآوری و گفتمان مجدد :

گفت وگو با علی اکبر رشاد

زمانه، ش ۷ و ۸

چکیده:

در این گفت وگو نهضت علمی دارای دو ویژگی «نقد» و «نوآوری » معرفی شده است . همچنین با نگاهی تاریخی به نهضت های علمی صد ساله اخیر و آفات آنها، اختناق سپید به عنوان یک مانع بزرگ بر سر راه جریان مجدد، به عنوان حامل جنبش علمی جدید، معرفی گردیده است .

ویژگی ها و شاخصه های یک نهضت علمی چیست؟

نهضت علمی دارای دو رکن عمده است: نقد و نوآوری . نقد بدون نوآوری، منفی بافی است و نوآوری بدون نقد، تکاپویی است در معرض زوال و انزوا; زیرا فکر نو بدون بازگویی نواقص و نقایص فکر کهن، زمینه پذیرش پیدا نمی کند و چه بسا با مزاحمت اندیشه های مندرس، دچار وقفه و زوال می شود .

نقد و نوآوری با مجموعه ای از لوازم و مختصاتش باید اتفاق بیفتد . شجاعت مهاجمانه و مواجهه فعال با افکار و آراء و آثار رقیبان علمی فکری، شرط نخست نقد سازنده است . همچنین نقد باید از پایگاه علمی و فکری مشخص، تعریف شده و شفافی صورت گیرد; یعنی نقاد می بایست با مبانی مشخص و از پایگاه فکری معینی به ارزیابی و رد و قبول فکر مقابل بپردازد . ویژگی سوم یک نقد فعال و سازنده، التزام به ادب نقد است و از جمله آداب نقد رعایت انصاف است . منفی بافی، برخورد شعاری، انفعالی، آوازه گری، مواجهه حربه انگارانه با اندیشه رقیب، و یا پریشان گویی، آنارشیسم و افراط و تفریط، از جمله آسیب هایی است که می تواند یک نقد فعال سازنده را به یک برخورد انتقادی غیرسازنده تبدیل کند .

نوآوری نیز که بال دیگر نهضت علمی است، باید از مختصات و ویژگی های مشخصی برخوردار باشد . نوآوری، مراتب و وجوه گوناگونی دارد .

نوآوری و ابداعی که رکن نهضت علمی محسوب می شود، مراتب عالی نوآوری است . مصداق حقیقی نوآوری، نظریه پردازی به معنای دقیق و درست کلمه، طراحی و تاسیس دانش و یا دانش های جدید و بالاتر و کارآتر از همه، تاسیس یک دستگاه معرفتی است . آنچه در یک نهضت علمی کارساز است، این است که بنیادهای معرفت و حکمت مورد بازنگری و دگرگونی قرار بگیرد و بدین سان مرزهای معرفت گسترش پیدا کند . البته این نباید به قیمت انقطاع تاریخی و علمی تمام شود .

اصولا بخشی از نوآوری این است که داشته ها و ذخائر علمی پیشینیان را بازنگری کنیم و دیگر بار به زبان زمان عرضه کنیم و یا با یافته های جدید تلفیق و از آنها در جای خود، بهره برداری کنیم .

نهضت علمی پدیده ای خودجوش است یا حرکتی سازمان یافته و هدایت شونده؟

نهضت علمی چندان قابل تحدید به حدود نیست و ما نمی توانیم تمام مختصات آن را تعیین و ارائه بدهیم; زیرا تحول و جنبش علمی فکری انواع گوناگونی دارد و هر نوع می تواند تحت تاثیر عوامل شناخته و ناشناخته بی شماری رخ دهد و از ضرب انواع بی شمار نوآوری بر عوامل موثر متکثر آن، عدد بسیار شگفت آوری به دست می آید، ازاین رو نمی توان چندان درباره شاخصه ها و پایه های نهضت تبیین مشخص و قاطعی ارائه کرد . به همین جهت بود که من هم تنها با اشاره به دو رکن نقد و نوآوری، تعریف بسیار عام و کلی ای از ویژگی های اساسی انقلاب علمی – فکری بیان کردم . مسلم این است که یک جنبش علمی بر دو رکن نقد و نوآوری مبتنی است .

نمی خواهم به طور کلی و علی الاطلاق، منکر امکان هدایت و تاثیرگذاری بر یک جنبش علمی شوم، ولی آنچنان نیست که یک حرکت علمی به صورت فرمایشی و از پیش تنظیم شده اتفاق بیفتد .

از شاخص های دیگر یک جنبش و نهضت علمی، فراگیر شدن آن است .

آیا در صد ساله اخیر، نهضت و جنبش علمی – فکری مشخصی سراغ دارید که جایگاه ویژه ای در تاریخ معاصر پیدا کرده باشد؟

طی سده اخیر، جنبش های فکری با گرایش های نسبتا متنوع و متفاوتی در دنیای اسلام اتفاق افتاده است، اما جنبش علمی به معنای دقیق آن کمتر امکان وقوع یافته است . اتفاقاتی که طی حدود صد سال اخیر در ایران، مصر، شبه قاره و عراق رخ داده بیشتر دارای ماهیت سیاسی – فکری بوده اند تا علمی – فکری .

با هجرت مرحوم حاج شیخ عبدالکریم حائری به قم و بازتاسیس حوزه علمیه قم مقطعی جدید در تاریخ علم و مطالعات دینی، اجتهاد و نظام آموزشی دینی و حوزوی آغاز شد . او خود در ردیف مجتهدان و فقیهان نام آور و برجسته تاریخ شیعه بود و هرچند ممکن است مطالب ابداعی فوق العاده ای از شخص ایشان در دست نباشد، اما شاگردانی پرورش داد که بارزترین آنها حضرت امام خمینی رحمه الله است .

ایشان در حوزه فقه و اندیشه سیاسی و یا شاید بتوان گفت فقه و اندیشه های اجتماعی، علی الاطلاق به نقد و نوآوری پرداختند . با ورود علامه طباطبایی به قم در زمینه فلسفه و تفسیر نیز نوآوری های رخ داد و با پیوند خوردن تلاش ها و تعالیم این دو بزرگوار، جنبش و تحرکی ایجاد شد و شاگردان مشترک آنها، از جمله مرحوم استاد مطهری (که کارهای جدیدی در حوزه کلام و تا حدی فلسفه آغاز کرد) فعالیت هایی کردند که مکمل حرکت آنها بود و در مجموع استعداد و توان یک دوره علمی تازه فراهم آمد .

حرکت امام رحمه الله یک جنبش سیاسی – اجتماعی قلمداد می شود، اما شما برای امام جایگاه بارزی در نهضت علمی معاصر ایران ترسیم کردید . با توجه به ویژگی هایی که شما از یک جنبش علمی ارائه کردید، آیا می توان گفت که امام رحمه الله یک جنبش علمی گسترده ای ایجاد کردند؟ البته ایشان با طرح و بسط نظریه ولایت فقیه، اندیشه سیاسی جدیدی را پایه ریزی کردند که می توان آن را از مصادیق جنبش علمی یا دست کم به عنوان نهضت در یک حوزه خاص علمی قلمداد کرد .

من از مجموع حرکت های فکری ابداعی ایران معاصر روی هم رفته یک جنبش علمی تعبیر می کنم; مرحوم علامه طباطبایی موفق شد در فلسفه و فهم قرآن مکتب جدیدی تاسیس کند که ما از فلسفه او به مکتب نوصدرایی تعبیر می کنیم و کارکردش شکست مارکسیسم بود; یعنی با حرکت او و شاگردانش، ماتریالیسم دیالکتیک به لحاظ نظری در ایران شکست خورد . در تفسیر هم، المیزان نقطه عطفی در تفسیرنگاری شد، در علم کلام استاد شهید مطهری بنیان گذار کلام جدید ایرانی – شیعی شد و عملا یورش پروتستان لیبرال وارداتی با آنچه که ایشان شروع کرد و فضلای جوان دیگری امروز پی می گیرند، زمین گیر شده است .

حضرت امام رحمه الله در حوزه فقه، مخصوصا فقه سیاسی و فقه اجتماعی نیز حرکت جدیدی را آغاز کردند . با احیا و بسط و تبیین و تشریح نظریه ولایت فقیه، عملا فقه سیاسی اجتماعی جدیدی تاسیس شد . هر چند ایشان نتوانستند به خاطر اشتغالات سیاسی چندان کار علمی گسترده ای انجام دهند، اما یک تحول علمی را پی ریزی کرده و عملا نقش مؤسس را ایفا کردند . در قلمرو معرفت شناسی و منطق معرفت و منطق فهم دین نیز طی دهه اخیر خوشبختانه در شرف یک تحول و در معرض یک سلسله نوآوری هایی هستیم که امید می رود در یک فاصله زمانی کوتاهی در این بخش، اتفاقات جدیدی بیفتد . مجموع این اجزاء، نقد و نوآوری هایی که تا کنون در حوزه های فلسفه، فلسفه دین، کلام، تفسیر فقه و اندیشه های سیاسی اجتماعی و منطق معرفت رخ داده است، می تواند سرآغاز یک جنبش علمی قلمداد شود .

بر اساس نظر جناب عالی ما الان در بستر یک جنبش علمی زنده و فعال قرار داریم که توسط حضرت امام رحمه الله و مرحوم علامه طباطبایی رحمه الله و شهید استاد مطهری بنیان گذاری شده و از سوی شاگردانشان ادامه دارد . با توجه به اینکه در حال حاضر بسیاری از اهل فکر به این نتیجه رسیده اند که باید یک جنبش علمی و فکری بزرگ ایجاد شود، آیا باید گفت که آن جنبش دچار رکود و بی رونقی یا آفت شده و یا برعکس جنبشی زنده است و دچار هیچ رکود و افولی نیز نیست، اما از سویی شناخته شده نیست و از سوی دیگر انتظارات و نیازهای جدیدی به وجود آمده که این جنبش را در مقابل یک بازبینی و بازسازی قرار داده است؟

آنچه عرض شد از حدود دهه بیست در ایران شروع شد و همواره از یک سلسله آفات رنج برده و همچنان این آفات رو به تزاید است . اولین آفتی که این جنبش علمی – فکری با آن مواجه بود، افت وخیزها و انقطاع های مکرری بود که تحت تاثیر شرایط سیاسی – اجتماعی کشور بر آن تحمیل شد . آفت و کاستی دیگر این جنبش علمی، فقدان خودآگاهی در سلسله جنبانان آن است . همه عناصر موثر و احیانا مؤسس و دست کم سهیم در این جنبش، از خودآگاهی کافی برخوردار نبوده اند و این فقدان خودآگاهی و عدم توجه به رسالت و جایگاهی که آنها در تاریخ ایران، جهان اسلام و عرصه دانش و بینش دارند، یک سلسله مشکلاتی را فراهم کرده است; از جمله اینکه کار آنچنان که در خور است جدی گرفته نشود یا اینکه پاره ای از کارهای شروع شده استمرار پیدا نکند، و اینکه مجموعه عناصر موثر با هم ارتباط پیدا نکنند . آفت دیگری که این جریان مبتلا بدان است، عدم انسجام معرفتی دستگاه واره میان نظرات و نظریه های تشکیل دهنده است . و این از پیامدهای عدم خودآگاهی است .

عدم خودآگاهی تاریخی موجب آفت دیگری هم شده و آن نداشتن ارزیابی از دستاوردهاست . در متن خود این جنبش نقادی نیست و حتی عاملان این حرکت، از یافته های خود و دستاوردهای حرکت برآورد منسجمی ندارند .

آفت دیگر این جنبش، روزمرگی و انفعال در قبال جریان سنتی و متحجر، انفعال و روزمرگی در قبال جریان متجدد و وارداتی است .

دیگر آفت این حرکت آن است که عدم ارزیابی، نداشتن برآورد، فقدان اعتماد به نفس و نیز عدم درک رسالت تاریخی نوعا موجب حزم و احتیاط مفرط می شود و نوعی خودسانسوری، جرات شالوده شکنی به خصوص در قبال گفتمان سنتی را از این جریان بازستانده و همین موجب کندی حرکت او می شود .

آفت دیگری که گاه این جنبش در ورطه آن در غلطیده، آن است که به خاطر مسؤولیتی که عناصر متعلق بدان در قبال دفاع از حقیقت دین و به ویژه طی دو دهه اخیر در مورد انقلاب و دستاوردهای آن و از جمله حکومت اسلامی در خود احساس می کنند، گاه دچار توجیه گری شده اند، و توجیه وضع موجود به وجهه علمی این جنبش لطمه می زند و این احساس گاه او را دچار خودسانسوری می کند .

جناب عالی در سال های اخیر جریان ها و جهت گیری های علمی فکری کشور را به سه گروه دسته بندی کرده اید: جریان های فکری علمی که دچار جمود و تحجرند، جریان هایی که دچار خودباختگی و تقلیدند و جریان سومی که جز این دو جریان است . لطفا کمی درباره جریان سوم و رابطه اش با نهضت علمی – فکری جاری توضیح بفرمایید؟

بنده با یک نگاه جامعه شناختی به جریان های علمی و فکری، مجموعه آنها را در چارچوب سه طیف ارزیابی و تبیین کرده ام . اینکه عرض می کنم «طیف » به این جهت است که هر سه جریان را بسیط و یک دست نمی بینم، اما در مجموع و با تکیه بر مختصات عمومی عناصر تشکیل دهنده هر طیف، هر مجموعه را می شود یک طیف و یک جریان قلمداد کرد .

ما در ایران یک جریان غرب باور و مقلد فرآورده ها و فکرهای غربی می شناسیم که در فضای تفکرات شایع و مسلط غربی تنفس می کند که به جریان متجدد معروف است . جریان دومی که ریشه و پیشینه طولانی در جها