فایل پاورپوینت کامل از صدای سخن عشق ندیدم خوشتر

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل از صدای سخن عشق ندیدم خوشتر :

چند سالی است مراکز دینی و برخی مناطق، با خلأ شدید اساتید اخلاق و عرفان که دردهای معنوی و روحی جوانان و سالکین را به درستی شناسایی و عالمانه درمان کنند مواجه است. در شرایطی که شیادان مدعی در گوشه و کنار و جهان اسلام مشغول به فریب بعضی از توده های علاقه مند هستند بیشتر از گذشته فقد و فقدان فقیه وارسته و عارف واصل استاد آیت الله خوشوقت حس و لمس می شود و اکنون که ۶ سال از رحلت عالم ربانی حضرت آیت الله خوشوقت گذشته، جامعه دانشگاهی، حوزوی و نیز علاقـــه منــدان و ارادتمندان به ایشان فهمیده اند که در حجاب معاصرت با چه درّ و گوهری بودند و ارتحال این یگانه دوران چه ثلمه ای به عالم فقه و فقاهت بوده است، ولی چه میشود کرد که “وما کان لنفس ان تموت الا باذن الله کتاباً موجلا” و البته ایشان که مصداق روشن آیه شریفه “و من یخرج من بیته مهاجراً الی الله و رسوله ثم یدرکه الموت فقد وقع اجره علی الله” واقع شدند و در سفر مکه، عروج کردند اکنون در میهمانی صاحبِ صلواتی هستند که بسیار به آن علاقه مند بودند.

۲- ایشان سرسبد احیای روش پرسش و پاسخ در بیان معارف بودند و یکی از شیوههای تربیتیِ مشهور ایشان استفاده از مدلِ گفتگو و پرسش و پاسخ شاگردان از استاد بود، پرسش درست، استفهام و طلب فهم است و شاگردانِ ایشان این را می فهمیدند. اگر به زعم خواجه نصیرالدین طوسی همه عالم گفتگوست، پرسش و پاسخ شاگرد و استاد، رفت و آمد و گفتگویی با عقل است. این چنین است که شاگردان می آموختند که در خلوت هم با فکر خود گفتگو کنند (ناجاهم فی فکرهم و کلمهم فی ذات عقولهم) و طبعاً سخن خدا با انسان (قرآن) و سخن انسان با خدا (دعا) اصلی ترین گفتگو در عالم است. اساس عالم بر سخن است و کشف بسیاری از حقایق اجتماعی و یا اعتباری بر مبنای سوال درست است (حسن السوال نصف العلم). فجر آفرینش با سخن است و فجر دین با سخن است چرا که وحی سخن است. گفتگوی شاگرد و استاد و سوال و جواب صادقانه موسی وار و خضرگونه به انسان می آموزد که در سحر و خلوت با خود و با خدای خود صادقانه گفتگو کند.

پرسش و پاسخ صادقانه در محضر استاد به انسان دچارِ زمانه زدگی، روزمرگی و سودپرستی که با عقل خود قهر میکند و بعد دیگران را فریب میدهد، هشدار و اذکار میدهد که شرط اولِ بهره بردن از پاسخ استاد، صداقت در سوال است و پیش از آن باید با خودت صادق باشی و شرط اول صادق بودن با دیگران صداقت با خود است و صداقت با خود یعنی بفهمی سوال و سخن تو باید برای کشف حقیقت باشد تا “فی مقعد صدق” را بفهمی. صدق و صداقت متعلق اندیشه است و غذای صادقه تطبق اندیشه با حقیقت و حقیقت خواهی است. ایشان به شاگردان خود عملا می آموخت کسی که با خود صادق نیست دروغگوترین فرد عالم است و به همه خروار خروار دروغ می گوید و دروغ، اندیشه ای را رشد نمیدهد. زیباترین و دل انگیزترین صحنه های بهره مندی از محضر ایشان، سخن صادقانه و گفتگوی صمیمانه دو همدل بود.

تفسیر “فایل پاورپوینت کامل از صدای سخن عشق ندیدم خوشتر” همین محافل صادقانه و حکمت آلود و بدون شیله پیله ایشان بود. شیرین ترین خاطرات اطرافیان از ایشان، برخورد جلالی و پدرانه ایشان در مواجهه با سوالاتی بود که نه برای کشف حقیقت، بلکه مجادله گونه و لفاظانه سوالی می شد. اکنون دیگر میفهمیم که از آن سبک و مدل سوال و جواب همیشگی در محافل علمی و فکری ایشان، بیش از آنکه بهره علمی برده باشیم، صداقت و صفا و یکرنگی آموختیم و معنای سوال و جواب صادقانه را دریافتیم. در محضر این انسان منور القلب منور الفکر، سکوت طولانی و فکر در جهان بینی ذکر بود و محفل، محفل یافتن بود نه بافتن. آن محفل اتاق فکر در کنار اتاق ذکر بود.

معمولاً جلسات ایشان با سکوت ممتد و فکر عمیق و جلسه ختم صلوات آغاز می شد و افراد در بدو ورود بدون کمترین کلامی و پس از سلامی، مشغول ذکر شریف صلوات می شدند و هر فرد می بایست نثار یکی از ذوات مقدسه چهارده معصوم حداقل هزار صلوات می فرستاد. این سکوت به مصداق “علیکم بالسکوت فانها مفتاح الجنه”، “الصمت یورث العصمه و الصمت باب من ابواب الحکمه” در میانه پرسشها و پاسخها نیز اتفاق می افتاد و در زمانی که کسی حقیقتاً سوالی برای کشف مجهولی نداشت همه اهل جلسه به سکوت و تعمق و تفکر در پاسخهای استاد مشغول می شدند و این درس عملی صدق و صداقت بود.

۳- زیست مومنانه و حیات طیبه ایشان مصداق “اشهد انک عشت سعیدا و مضیت حمیدا و مت فقیدا” بود. ایشان همچون پیامبر(ص) “کان یجلس جلسه العبد و یأکل الکل العبد” بود. اگر بخواهیم اهم محورهای سیره تربیتی ایشان را لیست کنیم شاید چند اصل تربیتی و کار فرهنگی در بیانات و توصیه ها و آموزه ها و منش و روش ایشان برجسته تر باشد:

الف) ایشان اهل مشورت بود و به شاگردان، مریدان و ارادتمندان خود بسیار مشورت می داد و مشورت می گرفت “الاستشار عین الهدایه” (نهج البلاغه) “و من استبد برأیه هلک” (نهج البلاغه) یکی از سرمشق های تربیتی ایشان بود.

ب) ایشان به دقت در فهم مخاطب و کار فرهنگی بلسان قوم و بر اساس قدر عقول مردم قائل بود “من اسرع الی الناس بما یکرهون قالوا فیه ما لا یعلمون” (نهج البلاغه). توصیه هایی که پیرامون کار رسانه ای و یا فرهنگی می فرمودند معمولاً مبتنی بر این اصل بود.

ج) ایشان هدایت مردم و جوانان را از جائی شروع میکرد که مخاطب پذیرش داشت و هرگز قائل به تحکم نبود (فأتوها من قبل شهوتها) (نهج البلاغه). از آنجایی که متربّیان دوست داشتند وارد می شد و دست آنها را میگرفت و به جائی میبرد که شرع و دین دوست دارد. «و اتواالبیوت من ابوابها (قرآن کریم)»

د) ایشان بین عمل اشتباه افراد و خود افراد تفکیک میکرد و هیچگاه معاصی احتمالی و خطاهای یک عنصر علاقه مند به ایشان باعث دوری آن فرد از محفل نورانی استاد نمی شد. “ان الله یحب العبد و یبغض عمله و یحب العمل و یبغض بدنه”(نهج البلاغه). روی گشاده و خندان ایشان همیشه پناهگاه پشیمانهای از خطا و معصیت بود.

ه) ایشان از کاری که فرد انقلابی را نسبت به اصل انقلاب بدبین، سرخورده و دل زده کند پرهیز میداد و با دعوت همیشگی به تقوا، آرامش و میانه روی در کارهای رسانه ای و فرهنگی از عملی که باعث تقابل با نظام شود و یا فرد را سرخورده و مأیوس کند نهی می نمودند، البته هرگز در امر دین خدا، تساهلی مسلک و تسامحی نگر نبودند ولی مسیرهای اصلاح امور را تدریجی و با حوصله می دانستند “رأی الشیخ احب الی من جلد الغلام”(نهج البلاغه) و از جزم اندیشی های بی مبنا پرهیز می دادند “ربما اخطأ البصیر قصده و اصاب الاعمی رشده” (نهج البلاغه).

و) ایشان در اصلاح امور و فرآیندها قائل به فرمایش امیرالمومنین بودند که “لا تقل ما لا تعلم” و از فتوا دادن بدون علم نهی میکردند و نیز “لاتقل کل ما تعلم” هر آنچه که می دانید را هم نگوئید و نیز قائل به کلان نگری و واقع نگری هم بودند تا فرد از آرمانگرایی به وادی خیالبافی نیفتد.

ز) هیچگاه در نقد، فرد را استخفاف و تقلیل نمی دادند “ولا تبخسوا الناس اشیاء هم” (قرآن کریم) و البته در تجلیل و تمجید نیز رعایت اعتدال می نمودند “الثناء با اکثر من الاستحقاق ملق ” (نهج البلاغه).

ح) ایشان از روشهای غیر شرعی و توجیه وسیله با هدف به شدت پرهیز می دادند “ولکنی لا اری اصلاحکم بافساد نفسی” (نهج البلاغه) و نیز از اینکه آخرت خود را به خاطر دنیای دیگران خراب کنی نهی مینمود “لا تجعل رقبتک للناس جسرا” (گردن خود را پل عبور مردم قرار نده – حدیث عنوان بصری)

ط) اولویت کار فرهنگی و تربیتی را تهذیب نفوس جوانها می دانستند “قلب الحدث کاالعرض الخالیه”(نهج البلاغه) و چهره جذاب اخلاقی و منظومه زیبای فکری ایشان، به شدت مورد استقبال جوانان بود. ایشان قلق جوانها را میدانست و معمولاً با