فایل پاورپوینت کامل اشتغال و کار آفرینی

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل اشتغال و کار آفرینی :

خدیجه ادوای زنی ۶۵ ساله است؛ زنی که در روستای سلین از توابع بخش اورامان شهرستان سروآباد استان کردستان زندگی می‌ کند، یک زن روستایی که مثل خیلی از زنان روستایی کشورمان، سرسختانه روی پای خودش ایستاده است. مثل همه آنهایی که با وجود کمبودها، مشکلات و دوری از امکانات و… پای یک هدف می ‌ایستند و دست از تلاش برنمی‌ دارند. او حالا نه فقط برای خودش، که برای چند نفر دیگر هم فرصت کسب ‌و ‌کار به وجود آورده و نامش را در زمره زنان موفق کشورمان در عرصه کشاورزی و باغداری ثبت کرده است؛ برای او هم مثل خیلی از کشاورزان دیگر، زمین تنها سرمایه بوده؛ سرمایه ‌ای که با لطف خدا و تلاش شبانه ‌روزی خودش به ثمر نشسته است.

صدایی که خاموش شد …

«صدای خس خس گلوی مرد هر روز بیشتر می‌ شد، سرفه ‌ها امانش را می‌ بریدند و هر روز که می‌ گذشت نفس او به ‌سختی بالا می‌ آمد، تا این‌که یک روز برای همیشه خاموش شد.» این تصویر روزهای پایانی زندگی همسر خدیجه است. حالا هر وقت حرف از سرپرست خانوار بودن او می‌ شود، خدیجه یاد این تصویر می ‌افتد. یاد روزی که همسرش را بعد از یک بیماری طولانی از دست داد؛ روزی که بهت ‌زده به فرزندانش نگاه می‌ کرد و نمی‌ دانست چطور باید آنها را بزرگ کند؟! او از همان روز برای بچه‌هایش، هم پدر شد و هم مادر؛ مادری که باید سخت کار می‌ کرد تا چرخ زندگی را برای ۱۲ فرزندش بچرخاند.

به همان زندگی ساده هم قانع بودم اما…

حالا از آن تصویر ۲۵سال گذشته است و خدیجه ادوای در تمام این سال ‌ها به تنهایی بار زندگی را به دوش کشیده؛ ما با او در باغ انارش هم ‌صحبت می‌ شویم. خدیجه ‌خانم فارسی را خوب بلد نیست، به همین دلیل یکی از نوه‌ هایش می‌ شود مترجم ما تا هرچه خدیجه ادوای به زبان کردی می ‌گوید برای ما به فارسی ترجمه کند. همین‌ جا در سایه درختان انار همین باغ است که می ‌فهمیم شوهر او مدتی قبل از مرگ به بیماری سرطان مبتلا بوده، بیماری ‌ای که ناغافل سراغ او آمده بود. خدیجه درباره آن روزها می‌ گوید: همسر من یک کارگر ساده بود، اما به همین وضعیت راضی بودیم و در کنار هم احساس خوشبختی می‌ کردیم… زندگی ساده‌ای داشتیم و به داشته‌ ها و نداشته های مان قانع بودیم، همین که همگی سالم و سلامت بودیم کافی بود. اما از وقتی همسرم بیمار شد، روزهای سخت زندگی هم برای ما شروع شد. اولش که نمی‌ دانستیم چه بیماری ای گرفته، هر روز رنگش زردتر می‌ شد، بعد دکترها گفتند که سرطان کبد گرفته…چند ماه با این بیماری درگیر بود تا این‌ که از دنیا رفت… وقتی هم از دنیا رفت به خاطر نداشتن بیمه، حق و حقوقی هم از او برای

ما نماند…

من ماندم و ۱۲ بچه قد و نیم قد

خدیجه ادوای ۴۰ ساله بود که شد یک زن سرپرست خانوار؛ زنی با ۱۲فرزند. زنی که نمی‌ دانست چطور باید خرجی خودش و بچه هایش را در بیاورد. آن روزها تنها گزینه برای او، کار کردن در باغ انار بقیه اهالی روستا بود. او ساعت ‌ها کارگری می‌ کرد تا بدون کمک گرفتن از دیگران، بچه هایش را به سروسامانی برساند. حالا ۲۵ سال از آن روزها گذشته، آن موقع مهدی فرزند اولش ۱۷ ساله بود و شیدا فرزند آخرش پنج ساله، حالا همه بچه‌هایش بزرگ شده‌اند؛ سروسامان گرفته اند و سر خانه و زندگی خودشان هستند. او هنوز هم وقتی یاد آن روزها می ‌افتد، یاد سختی ‌هایی که کشیده، ناخواسته اشک می‌ریزد و می‌ گوید: روزهای سختی بود، بعضی وقت‌ ها اصلا چیزی برای درست کردن غذا در خانه نداشتم، می ‌رفتم و از فامیل چند تکه نان قرض می‌ کردم و بچه ‌ها نان خالی می‌ خورند تا سیر بشوند.

معجزه وام خود اشتغالی

حالا همه آن روزها و آن سختی‌ ها گذشته، همه چیز خاطره شده، حالا مدت‌ هاست ورق برگشته و زندگی روی خوشش را به او و خانواده ‌اش نشان داده است. برای خدیجه ادوای اما همه چیز از وام خود اشتغالی کمیته امداد شروع شده؛ وامی که مثل یک معجزه بوده و او توانسته با گرفتن این وام، برای خودش کسب و کار راه بیندازد. روستای سلین محل زندگی خدیجه ادوای است؛ روستایی پلکانی و سرسبز در دل منطقه اورامان، در کنار رودخانه زیبای سیروان. خیلی‌ها این روستا را به باغ‌ های انارش می‌ شناسند و شغل مردمش هم همین باغداری است. حالا خدیجه ادوای هم یکی از این باغداران است. گرچه او یک زندگی پر فراز و نشیب را برای رسیدن به این جا و این نقطه از سر گذرانده. این زن کارآفرین درباره وامی که گرفته می ‌گوید: «بعد از ۲۰ سال کار برای مردم، به این فکر افتادم که برای خودم کار کنم، همیشه دلم می ‌خواست برای خودم یک باغ داشته باشم، اما باغداری سرمایه می ‌خواست و من واقعا پس‌اندازی نداشتم. در همه این سال‌ ها هرچه کار کرده بودم، خرج بچه ها شده بود و چیزی در دست نداشتم. اما شنیده بودم که کمیته امداد به زنان سرپرست خانوار