بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل اصحاب امام حسین، نمونه ای بارز از جامعه ولایی :

ویژگی اصلی جامعه ولایی

جامعه ای که بر محور ولی خدا شکل می گیرد، رفته رفته به سمت محبت ولی خدا حرکت می کنند و انگیزه ها و اهداف تغییر می کند. انگیزه اصلی و محوری شان در همه روابط جمعی و اجتماعی شان محبت ولی خداست و هدف هم دستیابی بیشتر به دولت اولیاء خدا و تحقق ولایت آنها در عالم است. البته چنین جامعه ای تحت ولایت ولی خدا رشد می کند و به درجات قرب می رسد.

امام حسین (علیه السلام) جمع کوچکی را که شما در عاشورا می بینید، تربیت کردند. آنها بر محور ولی خدا بودند. اگر می خواهید نمونه جامعه ای که بر محور ولی خداست را ببینبد، باید به جامعه امام حسین در روز عاشورا بنگرید. اگر چه یک جمع اندک و محدودند، ولی همه ویژگی های این چنین جامعه ای را داراست. ولی خدا غرق در محبت خدا، راضی به قضاءالله در اوج بندگی خداست و همه هم غرق در محبت امام هستند.

در روایت امام صادق (علیه السلام) آمده فرمود: تَاسُوعَاءُ یوْمٌ حُوصِرَ فِیهِ الْحُسَینُ ع وَ أَصْحَابُهُ رَضِی اللَّهُ عَنْهُمْ بِکرْبَلَاءَ[۱] تاسوعا روزی است که حلقه محاصره امام حسین تنگ شد و از هر جهت امام حسین را در محاصره قرار دادند. دشمن متوجه شد که دیگر کسی برای یاری امام حسین (علیه السلام) نمی آید. پس در تعبیر نورانی امام صادق (علیه السلام) آمده که دشمن خیلی خوشحال شد.

ابن زیاد دستور داد که هنگام رسیدن دستور من یا از امام حسین (علیه السلام) بیعت بگیرید یا جنگ را آغاز کنید. وجود مقدس سیدالشهدا (علیه السلام) در کنار خیمه ها سر را روی زانو گذاشته بودند که ناگهان همهمه دشمن آغاز شد و دشمن با سر و صدا به سوی خیمه های حضرت حرکت کردند. زینب کبری (سلام الله علیها) حضرت را صدا زدند: برادر ببینید سر و صدای دشمن می آید. چه خبر است؟ حضرت برادرشان قمر بنی هاشم (علیه السلام) را فرستادند. کسی از سوی دشمن آمده بود که یا باید تسلیم شوید یا جنگ را آغاز کنید. حضرت پیغام را آوردند.

گویا این فرصتی است که حضرت می خواهند با خدا به راز و نیاز مشغول باشند. البته انگیزه های دیگری هم هست. عده ای باید بمانند و این راه را ادامه بدهند. امام حسین (علیه السلام) در این شب عزیز آنها را برای ادامه این راه آماده کردند. عده ای باید فردا به شهادت برسند. حضور در عاشورا، یک استعداد کافی و کامل می خواهد. حضرت می خواهد آنها را آماده کند. پس حرم را محیا کردند، فرزندانشان را، اهل بیتشان را.

امام سجاد می فرماید: من درخیمه بودم. کنار خیمه ای که امام حسین تشریف داشتند. دیدم حضرت اشعاری را می خوانند که حکایت از بی وفایی دنیا و کوتاه بودن عمر خودشان می کند و عمه ام زینب هم در همین خیمه من بودند. من متوجه شدم پدر بزرگوار من قصد دارند صدای خودشان را به عمه ام برسانند و این اشعار را می خواند:یا دَهْرُ أُفٍّ لَک مِنْ خَلِیلٍ کَمْ لَک بِالْإِشْرَاقِ وَ الْأَصِیلِ[۲]عمه ام زینب متوجه شدند و سراسیمه از خیمه بیرون دویدند. پدر بزرگوارم به ایشان تسلی خاطر دادند. فرمودند: خواهرم! همه آسمانی ها می میرند. همه زمینی ها می میرند. جدم از من بهتر بود. پدرم از من بهتر بود. مادرم برادرم همه از من بهتر بودند و رفتند. ما هم باید برویم. هیچ کس باقی نمی ماند.

یکی از مهم ترین کارهای حضرت آماده کردن اصحابی است که فردا باید در کربلا به شهادت برسند. آنها افراد برگزیده و خالص بودند، ولی در عین حال باز هم امتحان سختی از آنها گرفتند و آنها را برای فردا آماده کردند؛ چون تحمل عاشورا کار سختی است. مهم نیست که کسی کشته بشود، مهم این است که چگونه کشته شود. شهادت سیدالشهدا یک شهادت استثنایی و فوق العاده است.

ستایش الهی در اوج بلا

یقُولُ لِأَصْحَابِهِ ثْنِی عَلَی اللَّهِ أَحْسَنَ الثَّنَاءِ وَ أَحْمَدُهُ عَلَی السَّرَّاءِ وَ الضَّرَّاءِ اللَّهُمَّ إِنِّی أَحْمَدُک عَلَی أَنْ أَکرَمْتَنَا بِالنُّبُوَّهِ وَ عَلَّمْتَنَا الْقُرْآنَ وَ فَقَّهْتَنَا فِی الدِّینِ وَ جَعَلْتَ لَنَا أَسْمَاعاً وَ أَبْصَاراً وَ أَفْئِدَهً فَاجْعَلْنَا مِنَ الشَّاکرِینَ[۳]خدا را تسبیح می کنم به بهترین ستایش ها و تسبیح ها و او را حمد می کنم بر سختی ها و خوشی ها بر گشایش ها و مشکلات. تو را که ما را با نبوت گرامی داشتی و ما را با قرآن آشنا کردی. علم قرآن به ما دادی. قرآن را به ما آموختی و ما را اهل تفقه در دین و فهم در دین خودت قرار دادی و برای ما گوش ها، دیده ها و قلب هایی قرار دادی.

کسی که در محور سخت ترین بلاهای عالم است، امشب این گونه خدا را حمد می کند. او در متن بلا، زیبایی های صنع خدا را می بینید و از آن زیبایی ها با اصحابش گفت وگو می کند. آنچه در متن بلا انسان را صابر می کند، درک همان زیبایی ها و جمال صنع خداست. آنچه که امشب امام حسین (علیه السلام) می خواهد اصحابش را به آن نقطه برساند که آماده فردا بشوند این است که اول گرفتاری امام حسین و بلاء امام حسین را لمس کنند و وارد این حلقه بلا شوند که عالم با این حلقه بلا به سوی خدا حرکت می کند و دوم اینکه در این حلقه بلا که وارد می شوند به زیبایی این بلای الهی واقف شوند.

این اوج قرب انسان به سوی خدای متعال است. مقامی بالاتر از رضا نیست و رضا هم درجاتی دارد. مهم ترین حد از رضا این است که انسان در متن بلا راضی باشد. گاهی ظرفیت انسان برای اسقاء بلا یک ظرفیت محدود است. گاهی ظرفیت انسان در بلا رشد می کند. برای غیر معصوم مهمترین مرتبه رشد این است که بلای معصوم را لمس کند و به آن بلا مبتلا بشود.

امشب شبی است که باید افراد امام آماده بشوند، برای این فردا. ما چهره ظاهری مصیبت ها را می بینیم. آنها را هم شبیه سازی هم می کنیم. کودک شش ماهه ای روی دست پدر هدف تیر قرار گرفته است. پدری بر بالین بدن قطعه قطعه فرزندش حاضر می شود. شبیه سازی این صحنه ها خوب است، ولی واقعیت چیزی فراتر از اینهاست. مصیبت امام حسین (علیه السلام) بلای دیگری است که خدا برای او رقم زده. اینها جلوه های ظاهری آن بلا هستند. باطن این ابتلا، بسیار سنگین تر است.

اگر انسانی با همه توان حرکت کرد و با تمام توشه به طرف خدا آمد، باز هم احساس می کند راه به سوی او بسته است؛ چون با پای زمینی که نمی شود به طرف خدا رفت. اگر انسان به اینجاها رسید، آن وقت او را با بلاهای بالاتر آشنا می کنند. آن وقت می تواند در آن ظرفیت رشد کند. آنگاه اگر توانست بر آن بلا راضی شد، آماده حرکت واقعی است.

امام حسین (علیه السلام) این جملات را خطاب به یارانشان فرمودند: فَإِنِّی لَا أَعْلَمُ أَصْحَاباً أَوْفَی وَ لَا خَیراً مِنْ أَصْحَابِی[۴]باوفاتر از شما سراغ ندارم. اینها بهترین اصحابند. در همان شب عاشورا هم بهتر از آنها کسی نیست. شب عاشورا، شب قدر آنهاست. شب قدر با ولی خدا معنا می شود. شب قدر انسان آن شبی است که به ولی خدا پیوند می خورد. شب قدر حر آن لحظه ای است که به امام حسین گره خورده است که: خَیرٌ مِنْ أَلْفِ شَهْرٍ.[۵] اینها کسانی هستند که: لَا أَعْلَمُ أَصْحَاباً أَوْفَی وَ لَا خَیراً مِنْ أَصْحَابِی وَ لَا أَهْلَ بَیتٍ أَبَرَّ وَ أَوْصَلَ مِنْ أَهْلِ بَیتِی.[۶] یاران با وفای امام به او گفتند: ای کاش ما را می کشتند، زنده می شدیم، می سوزاندند خاکسترمان را به باد می دادند. دوباره زنده می شدیم و برای بار سوم ما را قطعه قطعه می کردند. دوباره زنده می شدیم تا خدا مشکلات و ابتلائات را از شما و اهل بیتتان بر می داشت. اینها چنین انسان هایی بودند. ولی در عین حال دوباره باید آماده شوند.

یاران گرد امام حسین جمع شدند. مردی که در محاصره بدترین آدم ها قرار گرفته. حضرت ابتدا خدا را بر این بلا حمد می کند. این ستایش از یک انسان مبتلاست و بسیار پسندیده است. این همان علامت رضاست. انسان هایی به مقام رضا می رسند که وجود خدا را در همه جا می بینند. در متن بلا هم می توانند جمال کار خدا را ببینند. کسی که خدا را تسبیح می کند و زیبایی های صنع خدا را می بیند، از خدای خود راضی می شود. این تسبیح، مراتبی دارد. بزرگان فرمودند: گاهی حاصل تجلی اسماء و صفات است و گاهی حاصل تجلیات ذات است. امام حسین (علیه السلام) غرق در تجلیات الهی ا