فایل پاورپوینت کامل اعجاز علمی قرآن در پدیده ابر

با فایل فایل پاورپوینت کامل اعجاز علمی قرآن در پدیده ابر یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل اعجاز علمی قرآن در پدیده ابر شامل 116 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل اعجاز علمی قرآن در پدیده ابر را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل اعجاز علمی قرآن در پدیده ابر با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل اعجاز علمی قرآن در پدیده ابر بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل اعجاز علمی قرآن در پدیده ابر با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل اعجاز علمی قرآن در پدیده ابر وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل اعجاز علمی قرآن در پدیده ابر با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل اعجاز علمی قرآن در پدیده ابر مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل اعجاز علمی قرآن در پدیده ابر :

مقدمه

قرآن کریم معجزه جاوید پیامبر اعظم(ص) در راستای هدایت انسان ها در لابلای معارف الهی و انسان ساز خویش به ذکر پدیده های طبیعی از جمله هواشناسی همراه با اشارات علمی پرداخته که با توجه به شرایط جغرافیایی و تاریخی و به لحاظ میزان اندوخته های علمی بشر در خور تأمل می باشد و در عصر حاضر نیز این گزارش ها در علم هواشناسی از جایگاه ویژه ای برخوردار است. پدیده های طبیعی از قبیل باد، ابر، باران و لقاح از عوامل اصلی چرخه هستی و حیات همه جانداران است. در قرآن مجید هم چگونگی تشکیل ابر، باران، تگرگ، لقاح و… مورد اشاره قرار گرفته است. این امر با توجه به عدم آگاهی دقیق و کامل بشر در عصر نزول و عدم انس انسان با این قبیل پدیده ها که متأثر از شرایط خاص جغرافیایی جزیره العرب بوده است، ویژگی خاصی را به بیانات قرآن می بخشد. در این نوشتار تلاش شده است که مطالب علمی برخی از آیات در زمینه هواشناسی مورد پژوهش قرار گرفته و اعجازهای آن اثبات و مطرح گردد.

پیشینه

بحث از پدیده های هواشناسی از قبیل باد، باران و ابر در برخی آیات قرآن کریم و نیز روایات متعددی از امامان معصوم(ع) از زوایای مختلفی مورد توجه و اشاره قرار گرفته است؛ لذا مفسران در آثار خود و با تناسب بحث غالباً سربسته و گزیده به تفسیر و توضیح این آیات پرداخته اند. در این میان تفسیر نمونه و همچنین المیزان فی تفسیر القرآن و تفاسیر دیگر مانند الجواهر فی تفسیر القرآن الکریم با ورود به مباحث علمی، نوعی از تفسیر علمی را ارائه نموده و در برخی از موارد به شرح علمی آیات پرداخته اند. افزون بر تفاسیر، کتابی که به صورت تخصصی و تقریباً برای اولین بار به بررسی دو پدیده باد و باران در قرآن کریم با رویکرد علمی پرداخته، کتاب «باد و باران» از مهدی بازرگان می باشد. وی در این کتاب بیشتر مباحثی از علم هواشناسی را مطرح نموده و برخی از این مطالب علمی را با بعضی از آیات مربوط تطبیق داده و از این طریق به شرح آیاتی پرداخته که در آنها از باد و باران و دیگر پدیده های مرتبط با این دو پدیده طبیعی سخن رفته است. کتاب «الاعجاز القرآنی فی ضوء الاکتشافات العلمی الحدیث» از وحید شعبان التفتنازی. «الرکام المزنی و الظواهر الجویه فی القرآن الکریم» از صلاح الدین عارف جنید. «من علوم الارض القرآنیه» از عدنان شریف و «الاعجاز العلمی فی القرآن» و «الاعجاز العلمی النبوی» از لبیب بیضون از دیگر آثاری است که در آنها از پدیده های طبیعی قرآن کریم با بهره گیری و استفاده از علوم جدید سخن رفته و آیات مربوط به علوم هواشناسی را مورد بحث و پژوهش قرار داده اند.

مفهوم شناسی

۱.هواشناسی (Meteorlogy)

علم بررسی جو زمین را هواشناسی می گویند. در این علم درباره فشار جو، دما، باد و بارندگی ابر و بسیاری از پدیده های جو بحث می شود. اطلاعات حاصل از این مطالعه، در قالب پیش بینی های گوناگون جوی با کمک «نقشه های هواشناسی» (synoptic charts) و غیره ارائه می گردد» (ذوالفقاری، فرهنگ آب و هواشناسی، ۱۳۷).

۲.ابر

ابر توده ای از قطرات ریز آب یا ذرات یخ متشکل بر گرد ذرات ریز (غبار و غیره) موجود در هوا است که با ارتفاع معتنابهی در جو معلق اند. قطر قطراتی که ابر را تشکیل می دهند، ذرات خیلی ریز آب به قطر ۰۲/ تا ۰۶/۰ میلیمتر است که گاهی یخ بسته است و دارای بار الکتریسیته منفی هستند (ذوالفقاری، فرهنگ هواشناسی، ۵۰). چون قطرات آب ذرات یخ را به خوبی منعکس می کند، توده ابر به صورت شیء حاجب ماورایی به نظر می رسد. آب یا یخ موجود در ابر فقط قسمت کوچکی از فضایی را که به صورت ابر دیده می شود، اشغال می کند (مصاحب، دائره المعارف فارسی، ۱/۶).

۳.تگرگ

دانه های یخچه که از آسمان می بارند. قطره های یخ بسته باران که از آسمان فرو می ریزند (معین، فرهنگ معین، ۱/۱۱۲۹). دانه های سخت یخ که در آغاز طوفان تندری در هوای گرم می بارد. شکل آنها گوناگون و بیشتر گرد و درشتی آنها معمولاً از دانه نخود تا فندوق تغییر می کند. قطر دانه های تگرگ به ندرت به ۵ سانتیمتر و حتی ۸ سانتیمتر می رسد (دانه های تگرگ با دورهای ۴۰ سانتیمتر نیز دیده شده است). ساختمان دانه های تگرگ شبیه پیاز است؛ اگر یک دانه تگرگ را بشکنیم، پوسته های متوالی که متناوباً از یخ شفاف و کدر تشکیل شده است، دیده می شود (مصاحب، دایره المعارف فارسی، ۱/۶۶۱).

۴.اعجاز علمی قرآن

یکی از ابعاد اعجاز قرآن، اعجاز علمی آن است. آیت الله معرفت در تعریف اعجاز علمی می نویسد: اعجاز علمی اشاره ای است گذرا به برخی از اسرار طبیعت که به گونه تراوشی از لابه لای تعابیر قرآنی ـ احیاناً ـ مشهود می شود و با مرور زمان و پیشرفت دانش و قطعیت یافتن برخی نظریه های علمی، دانشمندان به این حقایق پی می برند (معرفت، علوم قرآنی، ۲۲۷). با بیانی مفصل تر، «اعجاز قرآن به مطالب و اسرار علمی گفته می شود که در قرآن بیان شده و در عصر نزول قرآن و قبل از آن برای بشر معلوم نبوده و با وسایل عادی که در اختیار بشر در عصر نزول قرآن بوده نیز قابل اکتساب نبوده است و با گذشت سال ها و پیشرفت تدریجی علوم، این مطالب و اسرار علمی که در برخی از آیات ذکر شده است، آشکار می شود. در راستای شناخت اعجاز علمی توجه به این قید مهم است که اگر مطلب یا مطالبی در قرآن ذکر شده که قبلاً در کتاب های آسمانی گذشته به آنها اشاره شده و یا در مراکز علمی یونان و ایران در لابه لای کتاب های علمی و آراء دانشمندان آنها آمده باشد و یا مطلبی باشد که طبیعتاً و به صورت غریزی قابل فهم بوده باشد، این امور معجزه علمی به شمار نمی رود؛ برای مثال، مراحل خلقت انسان در مجموع می تواند دلیل اعجاز علمی قرآن باشد (ر.ک: رضایی اصفهانی، پژوهشی در اعجاز علمی قرآن، ۱/۸۰-۸۵ و ۲/۵۶۴). آمدن این گونه مطالب در قرآن کریم در چهارده قرن که بشر به لحاظ علمی پیشرفتی نداشت و در نتیجه قادر به ارائه چنین اطلاعات علمی نبود، می تواند به عنوان اعجاز علمی قرآن به شمار رود.

۵.اعجاز قرآن در هواشناسی

منظور از اعجاز علمی قرآن در هواشناسی، مطالبی در قرآن است که حاوی یکسری نکات هواشناسی است، اما مردم تا آن زمان اطلاعی از این اسرار و مطالب نداشتند و طی گذشت زمان و سالیان بعد با توجه به پیشرفت علوم در زمینه های گوناگون و خصوصاً علم هواشناسی پی به این نکات، مطالب، اسرار و رازهای هستی برده اند. از سوی دیگر، بیان این مطالب از سوی قرآن کریم، با توجه به محیط خشک آب و هوایی و نزول این کتاب آسمانی در آن مکان و منطقه، قابل تأمل، شگفت انگیز و حیرت آور است.

موارد اعجاز قرآن در هواشناسی

۱.نقش بادها در لقاح و بارورکنندگی ابرها

بادها درحفظ قوام طبیعت نقش عمده ای ایفا می کنند و فواید و آثار بی شماری را به کره زمین عرضه می دارند. آنها در عمل تلقیح ابرها هم نقش مهم و به سزایی دارند. البته بادها گیاهان و درختان را هم بارور می سازند و در گرده افشانی آنها نقش مهمی را ایفا می کنند. در قرآن کریم از ارسال بادها با عبارت و ویژگی «لواقح» یاد شده است:«وَ أَرْسَلْنَا الرِّیاحَ لَواقِحَ فَأَنْزَلْنا مِنَ السَّماءِ ماءً فَأَسْقَیناکمُوهُ وَ ما أَنْتُمْ لَهُ بِخازِنینَ» (حجر/۲۲)؛ «و باد [ها] را بارور کننده(ی ابرها و گیاهان) فرستادیم؛ و از آسمان آبی فرو فرستادیم و شما را با آن سیراب ساختیم؛ در حالی که شما ذخیره ساز آن نیستید».

اینکه لواقح مربوط به گیاهان است و یا ابرها، مفسران و نویسندگان دیدگاه های مختلفی دارند. در این میان علم هم به خوبی زوایا و چگونگی مسأله لقاح را بیان نموده است.

لواقح از ماده لقح و جمع لاقحه است و اصل کلمه «لقح» به معنای بارداری است. وقتی گفته می شود «لحَقت النَاقَه» یعنی شتر باردار شد. لواقح نیز جمع لاقحه به معنی باردارکننده است؛ یعنی شئ در بردارنده ماده ای است که برای تولد مولودی لازم است و به کار می رود (مصطفوی، التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ۱۰/۲۲۰؛ اصفهانی، راغب المفردات فی غریب القرآن، ۱/۷۴۴). دیدگاه های مفسران و نویسندگان در پیرامون مسأله لقاح در آیه پیش گفته مختلف است. برخی آن را متعلق به گیاهان و بعضی مربوط به ابرها وگروهی هم آن را مطلق و شامل هر دو دانسته اند که در ادامه به آنها می پردازیم:

الف) لقاح گیاهان: علامه طباطبایی در تفسیر آیه مورد بحث می نویسد: امروز در مباحث گیاه شناسی مسلم شده که مسأله نر و مادگی در تمام گیاهان وجود دارد و بادها در وزش خود ذراتی از گرده گل و گیاه نر را به ماده منتقل می کنند و آن را بارور می سازند. قرآن کریم در آیه مورد بحث از همین حقیقت پرده برداری می کند.

ایشان در ادامه، قسمت اول آیه یعنی جمله «وَ أَرْسَلْنَا الرِّیاحَ لَواقِحَ» را به مسأله نر و مادگی و تلقیح گیاهان نسبت داده است که آن را یک حقیقت علمی می داند که قرآن به آن اشاره داشته است (طباطبایی، المیزان فی تفسیر القرآن، ۱۲/۱۴۶). در تفاسیر روایی نیز لقاح در مربوط به لقاح گیاهان دانسته شده است (قمی، تفسیر قمی، ۱/۳۷۵).

ب) لقاح ابرها: طبرسی در تفسیر لقاح کنندگی بادها می گوید: بادها را لقاح کننده فرستادیم یعنی ما بادها را به جریان می آوریم تا ابرها را باران زا کنند و لقاح و آبستن ابرها هم به وسیله باران است (طبرسی، مجمع البیان، ۶/۵۱۴). لواقح جمع لاقح به معنای بارور کننده است و در اینجا اشاره به بادهایی است که قطعات ابر را به هم پیوند می دهد و آنها را آماده باران می سازد. بعد از کلمه «لواقح»، «فَأَنْزَلْنا» با «فاء» تفریع آمده است که این امر نشان می دهد تلقیح کردن بادها مقدمه ای برای نزول باران است (مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۱/۶۱). با توجه به قسمت دوم آیه «فَأَنْزَلْنا مِنَ السَّماءِ ماءً» دیدگاه اول که در مورد باروری درختان باشد، بعید به نظر می رسد؛ زیرا اگر این باروری منظور می بود، می بایست ذیل آیه را نیز متناسب با صدر آن می آورد و می فرمود و درختان را میوه دار کردیم. پس به احتمال قوی این باروری در ارتباط با آمدن باران است (مصباح یزدی، معارف قرآن، ۲۵۹). احمد امین می گوید: منظور از آیه همان تأثیری است که باد در اتحاد الکتریسیته مثبت و منفی در دو قطعه ابر یا ذرات بخار آب ایجاد می کند و باعث آمیزش و لقاح در آنها می شود. در آیه شریفه پس از مسأله تلقیح، نزول باران را نیز مطرح می کند. پس نزول باران از آسمان بر تلقیح متوقف است. بنابراین، آیه از اکتشافات قرن بیستم و معجزه جاودانی است (امین، التکامل فی الاسلام، ۶/۷۳).

مهندس بازرگان همین معنای لقاح ابرها را برای آیه می پذیرد و می نویسد: آیه بر لقاح ابرها و بارور شدن آنها دلالت دارد که در نتیجه آن، باران می بارد. ایشان وجود بخار آب در هوا و تشکیل ابر و تقطیر آن را برای نزول باران کافی ندانسته و عامل سومی را هم لازم می داند که همان بارور شدن و عمل لقاح است. وی در ادامه می نویسد: این کار هم به وسیله ذرات ریز معلق در هوا صورت می گیرد که به کمک جریان های هوا و بادها آورده شده است. از این ذرات قطرات باران شکل می گیرد. ایشان بادها را هم در ایجاد الکتریسته که منجر به تشکیل قطرات باران می شود نیز مؤثر می داند (بازرگان، باد و باران، ۵۹-۱۲۶). ذراتی که معلق در هوا بوده و به وسیله جریان هوا (باد) انتقال پیدا می کنند، به نام هسته های تراکم نامیده می شود. ذرات تراکم عبارت است از: هسته های خنثی (گرد و غبار از منشأهای مختلف) خاکسترهای آتشفشانی، گرد و غبار ناشی از انفجارات طبیعی و مصنوعی گرده گیاهان، ذرات رطوبی نمک های دریایی و ذرات الکترونی. عناصر اخیر با ذرات خنثی ترکیب یافته و یون های درشتی را به وجود می آورند. یون های درشت در ایجاد تراکم و در نتیجه بارندگی نقش اساسی بازی می کنند (ذوالفقاری، فرهنگ آب و هواشناسی، ۵۵). در بین ذرات، نمک بهترین هسته تراکم و در عین حال فراوان ترین آنهاست (کاویانی و علیجانی، مبانی هواشناسی، ۲۱۷).

ج) لقاح ابر و گیاهان: دسته سوم از مفسران معتقدند بادها علاوه بر تلقیح درختان، وظیفه تلقیح ابرها را نیز بر عهده دارند (ر.ک: طبری، جامع البیان، ۱۴/۱۴؛ ابن کثیر دمشقی، تفسیر القرآن العظیم، ۴/۴۵۵). برخی پژوهشگران معاصر همچون دکتر رضایی اصفهانی نیز لقاح ابرها و گیاهان را حداقل چیزی می دانند که در این آیه می توان از کلمه لواقح در رابطه با بادها بیان داشت؛ برای مثال، وی درباره کلمه «لواقح» چهار احتمال را مطرح کرده و می نویسند: کلمه لواقح در آیه «وَ أَرْسَلْنَا الرِّیاحَ لَواقِحَ» می تواند به چهار معنا تصور شود:

الف) و بادها را زایا و آبستنی (حامل ابر) فرستادیم؛

ب) و بادها را زایا و آبستنی (گرده گیاهان) فرستادیم؛

ج) و بادها را زایا کننده و آبستن کننده (ابرها) فرستادیم؛

د) و بادها را زایا کننده و آبستن کننده (گیاهان) فرستادیم.

ایشان از طرفی از میان چهار احتمال بالا احتمال «الف» و «ب» را به قرینه جمله «فَأَنْزَلْنا مِنَ السَّماءِ ماءً» که به عنوان تفریع و نتیجه گیری ذکر شد، مراد آیه دانسته است. اما از طرف دیگر هم درباره صدر آیه می نویسند: «می توان گفت که صدر آیه یک مطلب کلی را می گوید (لقاح بادها) اعم از لقاح ابرها یا گیاهان و در دنباله آیه یکی از نتایج این لقاح را تذکر می دهد». در این باره به برخی آیات مشابه از قرآن استناد می نماید؛ مانند آیه «وَ هُوَ الَّذی أَنْزَلَ مِنَ السَّماءِ ماءً فَأَخْرَجْنا بِهِ نَباتَ کلِّ شَیءٍ… » (انعام/۹۹) و آیه «و… فَأَنْزَلْنا بِهِ الْماءَ فَأَخْرَجْنا بِهِ مِنْ کلِّ الثَّمَراتِ… » که در هر دو پس از فاء در «فَأَخْرَجْنا» یکی از ثمرات باران یعنی روئیدن گیاهان مورد اشاره قرار گرفته، ولی ثمرات باران در این مورد منحصر نیست. با توجه به چنین دلیلی ایشان معنای آیه را منحصر در لقاح ابرها و لقاح گیاهان ندانسته است. وی نه تنها معتقدند معنای آیه اعم است، بلکه بر این باورند کلمه لقاح را می توان چیزی فراتر از لقاح ابرها و گیاهان دانست و این دو را تنها دو مصداق برای لقاح باد به شمار آورد؛ لذا ممکن است در آینده با پیشرفت علمی بشر تأثیرات ابرها در موارد دیگری نیز ثابت شود (ر.ک: رضایی اصفهانی، پژوهشی در اعجاز علمی قرآن، ۲/۲۹۳-۲۹۲).

نکات علمی

از آنجا که پیش از این در قسمت لقاح ابرها مطالب علمی مرتبط با این موضوع به صورت کامل بیان شد و مورد بررسی قرار گرفت، اکنون خلاصه این نکات را از نظر می گذرانیم. تشکیل باران با لقاح در ابرها به وسیله ذرات صورت می گیرد. ذرات در واقع محملی برای قطرات آب هستند. فشار بخار آب در هوا بیشتر از فشار آن در سطح ذرات است و در نتیجه بخار آب به طرف بدنه ذره کشیده می شود و بر اثر تماس، به صورت مایع بر روی آن جمع می شود. بادها در روند و فرایند عمل لقاح در ابرها تأثیرات عمده ای دارند.

ذرات معلق که به وسیله جریان های هوا انتقال می یابند، در ابرها نطفه های جذب و آماس کننده ای تشکیل می دهند تا بدین وسیله قطرات باران شکل گیرند و نقشی اساسی را در ایجاد هسته های تراکم ایفا می کنند. در میان ذرات، نمک بیشترین و بهترین هسته های تراکم را شکل می دهند. در طبیعت عمل لقاح علاوه بر ابرها در گیاهان هم صورت می پذیرد.

بررسی دیدگاه ها

در نقد دیدگاه دسته اول که لقاح توسط بادها را منحصر در گیاهان می دانستند، می توان گفت: با توجه به سیاق آیه که در آن بحث از نزول باران از آسمان است، این دیدگاه چندان مقبول به نظر نمی رسد، چنانچه در آیه بلافاصله پس از عبارت «وَاَرْسَلْنَا الرِّیاحَ لَواقِحَ» با به کار بردن فاء و برای نتیجه گیری می فرماید: «فَأَنْزَلْنا مِنَ السَّماءِ ماءً». همچنین قابل ذکر است که اگر فاء در اینجا از نوع عاطفه باشد، تناسب کمتری با ظاهر آیه خواهد داشت.

دیدگاه دسته دوم که «وَاَرْسَلْنَا الرِّیاحَ لَواقِحَ» را با توجه به نکاتی که ذکر کرده اند، مربوط به لقاح ابرها توسط بادها دانسته اند نیز اگر چه مطابق سیاق آیه و ظاهر آن است، ولی آنچه دسته سوم به عنوان دلیل و قرینه دیدگاه خود ذکر نموده اند، نیز قابل تأمل است. درباره دو دسته اخیر یعنی دیدگاه دوم و سوم می توان گفت، اگر چه آیه شریفه درباره لقاح ابرها توسط بادها و نزول باران در اثر آن سخن می گوید، اما همان طور که در دیدگاه سوم مطرح شده، لواقح به عنوان صفتی برای بادها آمده و این، خود، بیانگر این حقیقت درباره بادها می تواند باشد که یکی از عرصه های تلقیح توسط بادها علاوه بر لقاح گیاهان، لقاح ابرها است. این مطلب، اگر چنانچه در آیه شریفه به عنوان یکی از مصادق آن ذکر شده، اما انحصار در آن چندان مطلوب نخواهد بود. این نکته با توجه به آنچه علم به طور قطع و یقین به آن دست یافته، مورد تأیید است. به علاوه، ممکن است در آینده به سبب پیشرفت علم، مصادیق دیگری از لقاح و تأثیرات توسط بادها پیش روی انسان گشوده شود.

آیه ۲۲ سوره حجر هم به لقاح و تأثیر بادها در انجام این عمل که شامل لقاح ابرها و گیاهان نیز می شود، اشاره دارد و به گفته بعضی از مفسران معاصر، لقاح ابرها می تواند نوعی اعجاز علمی قرآن به شمار آید. (رضایی اصفهانی، پژوهشی در اعجاز علمی قرآن، ۲/۲۳۹)؛ زیرا بشر قرن ها اطلاعی از کیفیت دقیق نزول باران از ابرها نداشته و با پیشرفت هایی که در علم صورت گرفت و در نتیجه رشته های جدیدی از قبیل هواشناسی که تأسیس شد، به این مسأله تلقیح پی برده و حتی بحث از باران مصنوعی (ر.ک: ذوالفقاری، فرهنگ آب و هواشناسی، ۵۱) که لقاح ابرها به وسیله انسان صورت می گیرد نیز مطرح کرده است. در حالی که قرآن مجید قرن ها پیش این موضوع را مطرح نموده بود.

۲.تگرگ و ابرهای کوه دار

تگرگ از پدیده های شگفت انگیز طبیعت می باشد که قرآن مجید هم از آن یاد کرده است: «وَ ینَزِّلُ مِنَ السَّماءِ مِنْ جِبالٍ فیها مِنْ بَرَدٍ» (نور/۴۳)؛ «و از آسمان، از کوه ها(ی ابر) که در آن است، تگرگی فرو می فرستد». از آنجایی که تشکیل تگرگ به شرایط خاص آب و هوایی بستگی دارد، در قسمتی از آیه به وی