بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل اعجاز علمی قرآن در مورد نقش باد :

نقش باد در سرسبزی زمین

۱-حمل ابرها

[سوره الأعراف (۷): آیات ۵۷ تا ۵۸]

وَ هُوَ الَّذِی یرْسِلُ الرِّیاحَ بُشْراً بَینَ یدَی رَحْمَتِهِ حَتَّی إِذا أَقَلَّتْ سَحاباً ثِقالاً سُقْناهُ لِبَلَدٍ مَیتٍ فَأَنْزَلْنا بِهِ الْماءَ فَأَخْرَجْنا بِهِ مِنْ کلِّ الثَّمَراتِ کذلِک نُخْرِجُ الْمَوْتی لَعَلَّکمْ تَذَکرُونَ (۵۷) وَ الْبَلَدُ الطَّیبُ یخْرُجُ نَباتُهُ بِإِذْنِ رَبِّهِ وَ الَّذِی خَبُثَ لا یخْرُجُ إِلاَّ نَکداً کذلِک نُصَرِّفُ الْآیاتِ لِقَوْمٍ یشْکرُونَ (۵۸)

ترجمه:

۵۷- او کسی است که بادها را پیشاپیش (باران) رحمتش می فرستد تا زمانی که ابرهای سنگین بار را (بر دوش خود) حمل کنند در این هنگام آنها را به سوی سرزمینهای مرده می فرستیم و به وسیله آن آب (حیاتبخش) نازل می کنیم و با آن از هر گونه میوه ای (از خاک تیره) بیرون می آوریم، و اینگونه (که زمینهای مرده را زنده کردیم) مردگان را (نیز در قیامت) زنده می کنیم تا متذکر شوید.

۵۸- و سرزمین پاکیزه (و شیرین) گیاهش به فرمان پروردگار می روید اما سرزمین های بد طینت (و شوره زار) جز گیاه ناچیز و بی ارزش از آن نمی روید، اینگونه، آیات را برای آنها که شکرگزارند بیان می کنیم

مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ۲۸جلد، دار الکتب الإسلامیه – ایران – تهران، چاپ: ۱۰، ۱۳۷۱ ه. ش. تفسیر نمونه ج ۶ ۲۱۳

نخست می گوید: ” او کسی است که بادها را پیشاپیش باران رحمتش همچون بشارت دهنده ای که از قدوم مسافر عزیزی خبر می دهد می فرستد” (وَ هُوَ الَّذِی یرْسِلُ الرِّیاحَ بُشْراً بَینَ یدَی رَحْمَتِهِ ).

” بادهایی که از اقیانوسها برخاسته و ابرهای سنگین بار و پر آب را با خود حمل می کند” (حَتَّی إِذا أَقَلَّتْ سَحاباً ثِقالًا).

” در این موقع آنها را به سوی سرزمینهای مرده و خشک و سوزان می رانیم” و ماموریت آبیاری این تشنگان را به عهده آنها می نهیم (سُقْناهُ لِبَلَدٍ مَیتٍ ).

” و بوسیله آن، آب حیات بخش را در همه جا فرو می فرستیم” (فَأَنْزَلْنا بِهِ الْماءَ).

” به کمک این آب انواع میوه ها را از خاک تیره بیرون می آوریم” (فَأَخْرَجْنا بِهِ مِنْ کلِّ الثَّمَراتِ ).

آری آفتاب بر اقیانوسها می تابد و بخار آب را به بالا می فرستد، بخارها متراکم می شوند و توده های سنگین ابر را تشکیل می دهند، امواج باد توده های کوه پیکر ابر را بر دوش خود حمل می کنند، و به سوی سرزمینهایی که ماموریت دارند پیش می روند، قسمتی از این بادها که در پیشاپیش توده های ابر در حرکتند و آمیخته با رطوبت ملایمی هستند، نسیم دل انگیزی ایجاد می کنند که از درون آن بوی باران حیاتبخش به مشام می رسد، اینها در حقیقت مبشران نزول باران هستند، سپس توده های عظیم ابر، دانه های باران را از خود بیرون می فرستند

نه چندان درشتند که زراعتها را بشویند و زمینها را ویران کنند، و نه چندان کوچکند که در فضا سرگردان بمانند، آرام و ملایم بر زمین می نشینند، و آهسته در آن نفوذ می کنند و محیط را برای رستاخیز بذرها و دانه ها آماده می سازند، زمینی که در خشکی می سوخت و شباهت کامل به منظره یک گورستان خاموش و خشک داشت، تبدیل به کانون فعالی از حیات و زندگی و باغهای پر گل و پر میوه می شود.

و به دنبال آن اضافه می کند: ” این چنین مردگان را از زمین بیرون می آوریم” و لباس حیات را در اندامشان می پوشانیم (کذلِک نُخْرِجُ الْمَوْتی ).

این مثال را برای آن آوردیم که نمونه معاد را در این دنیا که همه سال در برابر چشم شما تکرار می شود به شما نشان دهیم” تا متذکر گردید” (لَعَلَّکمْ تَذَکرُونَ ) «۱».

*** در آیه بعد برای اینکه گمان نشود یک نواخت بودن باران دلیل آن است که همه سرزمینها یکسان زنده شوند، و برای اینکه روشن گردد، استعدادها و آمادگیهای متفاوت سبب استفاده های مختلف از مواهب الهی می شود می گوید:

” سرزمین شیرین و پاکیزه گیاهان پربرکت و مفید و سودمند خود را به اذن پروردگارش بیرون می فرستد” (وَ الْبَلَدُ الطَّیبُ یخْرُجُ نَباتُهُ بِإِذْنِ رَبِّهِ ).

” اما زمینهای شوره زار و خبیث و زشت، چیزی جز گیاهان ناچیز و کم ارزش

نمی رویاند” (وَ الَّذِی خَبُثَ لا یخْرُجُ إِلَّا نَکداً)

همچنین فرمان رستاخیز، گر چه سبب تجدید حیات و جان گرفتن انسانها می گردد، ولی همه انسانها یکسان وارد محشر نمی شوند، آنها نیز همانند زمینهای شیرین و شوره زار با هم متفاوتند، تفاوتی که از اعمال و عقائد و نیاتشان سرچشمه می گیرد.

و در پایان آیه می فرماید: ” این چنین آیات را برای کسانی که شکرگزارند و از آن استفاده می کنند و راه هدایت را می پویند بیان می کنیم” (کذلِک نُصَرِّفُ الْآیاتِ لِقَوْمٍ یشْکرُونَ ).

مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ۲۸جلد، دار الکتب الإسلامیه – ایران – تهران، چاپ: ۱۰، ۱۳۷۱ ه. ش. تفسیر نمونه ج ۶ ۲۱۴

أَمَّنْ یهْدِیکمْ فِی ظُلُماتِ الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ وَ مَنْ یرْسِلُ الرِّیاحَ بُشْراً بَینَ یدَی رَحْمَتِهِ أَ إِلهٌ مَعَ اللَّهِ تَعالَی اللَّهُ عَمَّا یشْرِکونَ نمل ۶۳

یا کسی که شما را در تاریکیهای صحرا و دریا هدایت می کند، و کسی که بادها را بعنوان بشارت پیش از نزول رحمتش می فرستد؛ آیا معبودی با خداست؟! خداوند برتر است از آنچه برای او شریک قرار می دهند! (۶۳)

آیا این بتها بهترند یا کسی که شما را در تاریکیهای صحرا و دریا (بوسیله ستارگان) هدایت می کند”؟ (أَمَّنْ یهْدِیکمْ فِی ظُلُماتِ الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ).

” و کسی که بادها را به عنوان بشارت دهندگان پیش از نزول رحمتش می فرستد” (وَ مَنْ یرْسِلُ الرِّیاحَ بُشْراً بَینَ یدَی رَحْمَتِهِ ).

بادهایی که بیانگر نزول بارانند و همانند پیک مخصوص بشارت، پیشاپیش

آن حرکت می کنند، در حقیقت کار آنها نیز هدایت مردم است به نزول باران.

تعبیر” بشرا” (بشارت دهندگان) در مورد بادها و تعبیر به” رحمت” در مورد باران هر دو جالب است، چرا که بادها هستند که رطوبت هوا و قطعات ابر را از صفحه اقیانوسها برداشته و بر دوش خود حمل می کنند، و به نقاط خشک و تشنه می برند و از قدوم باران خبر می دهند.

همچنین باران است که نغمه حیات را در سراسر کره خاک سر می دهد و هر جا نازل شود خیر و رحمت و برکت و زندگی می آفریند

و در پایان آیه، بار دیگر، مشرکان را مخاطب ساخته می گوید: ” آیا معبود دیگری با خدا است”؟! (أَ إِلهٌ مَعَ اللَّهِ ).

سپس بی آنکه منتظر جواب آنها باشد اضافه می کند: ” خداوند برتر و بالاتر است از آنچه برای او شریک قرار می دهند” (تَعالَی اللَّهُ عَمَّا یشْرِکونَ ).

مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ۲۸جلد، دار الکتب الإسلامیه – ایران – تهران، چاپ: ۱۰، ۱۳۷۱ ه. ش. تفسیر نمونه ج ۱۵ ۵۱۸ – ۵۱۹

تفسیر نمونه ج ۱۶ ۴۶۲

[سوره الروم (۳۰): آیه ۴۶

وَ مِنْ