بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل افشاگری فرمانده گارد ریاست جمهوری صدام علیه نهضت آزادی :

این حزب سابقه جدایی از جبهه ملی ایران و پیوستن به نهضت امام خمینی(ره) تا اعدام برخی از اعضای آن به جرم توطئه علیه حکومت جمهوری اسلامی ایران را در کارنامه خود دارد.

«نهضت آزادی ایران»، حزب منحله ای که نام وی در تاریخ معاصر با رخداد های متفاوتی گره خورده است. این حزب سابقه جدایی از جبهه ملی ایران و پیوستن به نهضت امام خمینی(ره) تا اعدام برخی از اعضای آن به جرم توطئه علیه نظام جمهوری اسلامی ایران را در کارنامه خود دارد. «نهضت آزادی ایران» از جمله گروه های سیاسی سازمان یافته و فعال در دوره قبل و پس از پیروزی انقلاب اسلامی است که در ایام اقامت امام خمینی(ره) در پاریس به او ملحق شده بود.

دانش و تجربه کار تشکیلاتی باعث شد که این جریان سیاسی نخستین دولت بعد از انقلاب را تشکیل دهد اما این جریان نتوانست مدت زیادی را دوام بیاورد؛ در روز آبان یک روز پس از تسخیر سفارت آمریکا در تهران، دولت موقت به نخست وزیری مهندس مهدی بازرگان استعفا داد.

روزنامه کیهان فردای آن روز در خبری نوشت: «مهندس مهدی بازرگان نخست وزیر استعفای خود را تقدیم امام کرد. به دنبال استعفای دولت امروز اعلام شد که این استعفا دیروز در قم تقدیم امام شده است.»

نهضت آزادی به نظریه حسن همجواری و تنش زدایی از طریق دیپلماتیک معتقد است. در طول جنگ تحمیلی هم، به ویژه پس از فتح خرمشهر، این جریان سیاسی با استناد به برخی مبانی دینی و اعتقادی اسلام، مواضع و عملکرد متفاوتی با نیرو های انقلابی در خصوص تداوم جنگ و ضرورت پایان دادن به آن اتخاذ نمود.

این نهضت در سال با صدور نامه ای به اعضای شورای عالی دفاع، عملکرد این شورا را منفی دانست و به نوعی، دفاع جمهوری اسلامی ایران را بعد از فتح خرمشهر، به زیاده طلبی و کشورگشایی تشبیه کرد. در بخشی از نامه نهضت آزادی به شورای عالی دفاع آمده است: «پس از فتح خرمشهر که به نظر ما نقطه عطف تبدیل جنگ تدافعی به نبرد تعرضی برای تصرف بصره و ساقط ساختن صدام و حزب بعث و تأسیس جمهوری اسلامی در عراق و اولین گام در راه صدور انقلاب بود، ما و بسیاری از صاحب نظران را که در بیرون راندن دشمن و دفع فتنه از مرز ها با ما و دولتمردان موافق بودند اعتقاد بر این بود که شرایط مساعدی برای فتح باب مذاکره و قبول صلحی عادلانه، شرافتمندانه و خداپسندانه میان دو ملت مسلمان ایران و عراق فراهم آمده است و.. .»

نهضت آزادی در این نامه می نویسد: «شرایط عمومی کشور و مسئله جنگ به ما اجازه نمی دهد وخامت اوضاع را چنانکه احساس می کنیم، بازگو نمائیم. ولی شما از خود سؤال کنید که اگر این مبلغ هنگفت و این نیروی انسانی عظیم در خدمت آموزش و پرورش، سازندگی و خودکفائی و خودجوشی مملکت قرار می گرفت آیا وضعیت دینی، اخلاقی، سیاسی و اقتصادی ما به صورت کنونی بود؟ آیا فساد و رشوه و اعتیاد تا به این حد می رسید؟ آیا تورم و گرانی اینگونه گریبانگیر مردم می شد؟ آیا فرار مغز های مورد نیاز مملکت تا این اندازه بود؟ آیا دلمردگی و دلسردی مردم نسبت به انقلاب و اسلام تا به این درجه می رسید؟ آیا از آرمان های سه گانه انقلاب، استقلالش با وابستگی گسترده اقتصادی موجود با چنین وضعیت مشکلی روبرو می شد؟ آزادی و حقوق ملت تا به این حد به دلیل یا بهانه شرایط زیانبار جنگ پایمال می گشت؟ جمهوری اسلامی اش تا به این درجه موجب دلسردی و حتی انزجار جمع کثیری از مردم که در اوان انقلاب فوج فوج به اسلام روی می آوردند، واقع می شد؟ و بسیاری آیاهای دیگر که بدون تردید پاسخ آن ها منفی است.»

مهاجرانی در سرمقاله روزنامه اطلاعات مورخ مرداد نوشت: «چه تقارن شگفتی. بمباران گیلانغرب توسط صدام و بمباران نظام جمهوری اسلامی توسط بازرگان. صدام مستقیماً بمب های خوشه ای را بر سر مردم می ریزد و بازرگان، امید و آرمان همان مردم را نشانه می رود. یورش نظامی صدام، و تهاجم تبلیغاتی و سیاسی بازرگا