فایل پاورپوینت کامل التقاط و تحجر، دو آفت انقلاب اسلامی

با فایل فایل پاورپوینت کامل التقاط و تحجر، دو آفت انقلاب اسلامی یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل التقاط و تحجر، دو آفت انقلاب اسلامی شامل 45 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل التقاط و تحجر، دو آفت انقلاب اسلامی را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل التقاط و تحجر، دو آفت انقلاب اسلامی با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل التقاط و تحجر، دو آفت انقلاب اسلامی بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل التقاط و تحجر، دو آفت انقلاب اسلامی با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل التقاط و تحجر، دو آفت انقلاب اسلامی وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل التقاط و تحجر، دو آفت انقلاب اسلامی با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل التقاط و تحجر، دو آفت انقلاب اسلامی مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل التقاط و تحجر، دو آفت انقلاب اسلامی :

آزادی یکی از اهداف و آرمانهای امت مسلمان ایران در دوران مبارزات خود با استبداد به شمار می رفت و یکی از ارکان سه گانه شعار معروف «استقلال، آزادی و جمهوری اسلامی» بود؛ اما فضای باز سیاسی در اوایل پیروزی انقلاب اسلامی به اندازه ای بود که در فاصله ای اندک، ده ها حزب و گروه سیاسی اعلام موجودیت کردند و با فعالیتهای فرهنگی و اجتماعی به نشر و گسترش افکار و ایده های خود پرداختند، در همین ایام چندین نشریه فرصت انتشار یافت؛ امّا به جای تنویر اندیشه ها، ایجاد روح امید در مردم و اطلاع رسانی درست و مفید و ترویج ارزشهای اسلامی و بومی، هر کدام به لحاظ وابستگی به پایگاه های داخلی و خارجی و شیفتگی به کسب قدرت و پیروی از اوهام و تخیّلات بیهوده، تمام توان خود را برای انحراف افکار عمومی، تبلیغ بر ضد دیانت و احکام اسلامی، اهانت به نیرو های متدین و علمای متعهّد شیعه، تضعیف نهادهای انقلابی مطرح کردن اتهامات واهی درباره نظام نوپای اسلامی، به کار گرفتند.

این گونه توطئه ها در آن بره حساس و سرنوشت ساز آسیبهایی به وجود آورد؛ ولی با هوشیاری رهبر کبیر انقلاب و همّت مردم مسلمان و انقلابی، حیات آنان خاتمه یافت. عده ای به لانه های خویش خزیدند و گروهی با فراری ذلیلانه طرح براندازی نظام اسلامی را در خارج کشور پی گرفتند.

در عصر دولت اصلاحات ملی گرایان، روشنفکران غرب زده و برخی عناصری که رژیم استبدادی را پشتیبانی فرهنگی و فکری می کردند همچون قارچهای سمّی آشکار شدند و از طریق صدها نشریه به همراه کتابهایی تأمّل برانگیز و سخنرانیهای گوناگون در تریبونهای عمومی، شبیخون فرهنگی را آغاز کردند، تفاله های استبداد و وابستگان گروهکها و فرقه های منحرف جهت براندازی نظام، علیه ارزشها و مبانی فکری نظام اسلامی مشغول کار شدند.

یورش به مقدسات، رواج ابتذال و تخریب هنجارهای جامعه باعث برافروخته شدن احساسات مذهبی مردم شد، علما و مراجع تقلید و در رأس همه، مقام معظم رهبری چون سدّی استوار در برابر این سیلاب مخرّب ایستادند و سرانجام قو قضائیه برخی از این نشریات را توقیف کرد. رفته رفته عناصری که به ظاهر با یکدیگر در فکر و مرام اختلاف داشتند به هم پیوستند و برای ضربه زدن، غائله هیجدهم تیر ۱۳۷۸ را به وجود آوردند، حرکتی که آمریکا برای حمایت از آن بیانیه صادر کرده بود؛ اما در بیست و سوم تیر یعنی تنها پنج روز بعد از این آشوب، مردم به صحنه آمدند و نقشه آنان را ناکام کردند و دشمن را مأیوس ساختند.

حرکت مزبور یک نوع افراط گری و بهره گیری فریبکارانه از واژه های ظاهر پسند همچون ملی گرایی، دموکراسی، آزادی و حق انتخاب مردم بود؛ در حالی که آنان دنبال منافع حزبی و گروهی خود بودند و در عین حال آب به آسیاب دشمن هم می ریختند. آنها با این روش خود مشکلات فراوانی برای مردم به وجود آوردند و در مسیر توسعه و ترقی کشور و نیز اجرای عدالت اختلال ایجاد کردند. این مسأله استکبار را امیدوار ساخت و حمایت آنها را جذب کرد. پشتیبانی استکبار از آنان، بر همسویی منافع زورگویان بین المللی با گروه های مذکور صحّه نهاد؛ در حالی که امام خمینی(ره) فرموده اند: «آن روزی که آمریکا از ما تعریف کند باید عزا گرفت.»[۱]

در مقابل این یورش فرهنگی، رفتار تفریط گونه دیگری هم وجود دارد که آفتهای آن نیز می تواند برای بوستان انقلاب اسلامی خطرآفرین باشد. این مشکل، همان سطحی گرایی، قشری گرایی و واپس گرایی است. افرادی یا گروه هایی در جامعه هستند که به برداشتهای محدود و ناقص بشری صبغه تقدّس و جاودانگی بخشیده اند و عادات فکری و عاطفی و هیجانهای زودگذر خویش را بر حکمت، منطق، حقیقت و معرفت ترجیح داده اند.

تحجّر و جمود، بزرگ ترین مانع استقرار نظامی است که باید نمونه ای عالی و سازنده برای جهان اسلام و حتی بشریّت باشد و بر منطقی نیرومندتر و قانع کننده تر از منطق مکتبها و نحله های رقیبان تکیه کند. احتمال دارد برخی از این اشخاص، نیّت خیری هم داشته باشند و احساس تکلیف شرعی، آنان را به اقدامی وادارد؛ ولی رفتارشان با تفکر اسلام ناب محمّدی(ص) و اندیشه ای که امام و انقلاب اسلامی مروّج آن است هم خوانی ندارد؛ نگرانی حضرت امام خمینی(ره) از این جریان و تأثیر منفی آن بر روند انقلاب و کارشکنی فکری و ذهنی آنان بر سر راه پیشرفت و تعالی جامعه اسلامی امری حیاتی و تعیین کننده برای آیند انقلاب اسلامی است. شخصیتهایی چون شهید دکتر مفتح، آیت الله مطهری، شهیددکتر بهشتی و شهید دکتر محمدجواد باهنر که پرورش یافتگان مکتب امام خمینی(ره) و از بازوان پرتوان نهضت اسلامی بودند، ضمن این که با استبداد رژیم پهلوی، اندیشه های الحادی و التقاطی و اعوان و انصار استکبار می جنگیدند. از دست این مقدّس مآبها هم دل پرخونی داشتند و درباره آنان هشدار می دادند.

آیت الله محی الدین حائری شیرازی خاطرنشان می فرماید که رشد این وضع به تمایلات نفسانی آدمی باز می گردد؛ زیرا گرایشهای فردی، گروهی و ملّی فرد را در یکی از مراحل سیر و سلوک از حرکت و پویایی باز می دارد و در منزلگاه ویرانگر تحجّر توقف می کند.

ولی می افزاید اینها افرادی انعطاف ناپذیرند، می خواهند در تمامی ابعاد و جنبه ها رویّه خود را حفظ کنند و به کار ببندند، غافل از آنکه همین وضع موجب گمراهی و خودخواهی آنان می شود. راه درست، همان حد وسط است و «صراط مستقیم» که شبانه روز در سوره حمد تکرار می شود. شیطان گاهی آدمی را از راه افراط فریب می دهد و در مواقعی از طریق تفریط.[۲]

مقام معظم رهبری، حضرت آیت الله خامنه ای(حفظه الله) فرموده اند:

«کج فهمیها و نفهمیها، از دو طرف خطر ایجاد می کند: یکی از ناحی هدایتهای غلط و بد دلانه و متکی بر تفکرات ناسالم و مشوب به اغراض و دیگری تحجّرها، کُندفهمیها، دیرفهمیها، در لحظه لازم در جایگاه لازم قرار نگرفتنها، اینها خیلی ضربه می زند….»[۳]

این از جمله دردهای بزرگ عالم اسلام است که تحجّر و کوته بینی و دنیاطلبی جمعی همواره در خدمت غرض ورزی و حسابگریهای خباثت آلود جمعی دیگر قرار گیرد و قلمها و زبانهایی که باید در خدمت اسلام و در جهت تبیین حقایق آن به کار می افتاد ابزاری در دست دشمنان هوشیار و توطئه گر اسلام، گردد و این همان مصیبتی است که امام راحل بارها به تلخی از آن سخن گفته و نالیده اند و جای آن است که هوشمندان امت، عامه مردم را با آن آشنا ساخته مرز میان علمای صادق و دین به دنیا فروشان مزدور را برای آنان مشخص سازند.[۴]

یکی دیگر از نمونه های انجماد فکری و ارتجاع در اندیشه، این است که افراد یا گروه هایی شخصیتهای برجسته و فراجناحی و تأثیرگذار را در عرصه های بین المللی، منتسب به تشکیلات خویش تلقی می کنند و بخشی از دیدگاه ها و بیاناتشان را برگزیده، برای رسیدن به مطامع خویش مطرح می سازند و از سکویی که با تخیلات و اوهام خویش ساخته اند، تهاجم به مقدسات و ارزشهایی را که آن بزرگ