فایل پاورپوینت کامل امام حسن (ع) و سه خلیفه نخستین

فایل پاورپوینت کامل امام حسن (ع) و سه خلیفه نخستین؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل امام حسن (ع) و سه خلیفه نخستین شامل 62 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل امام حسن (ع) و سه خلیفه نخستین را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل امام حسن (ع) و سه خلیفه نخستین با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل امام حسن (ع) و سه خلیفه نخستین با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل امام حسن (ع) و سه خلیفه نخستین تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل امام حسن (ع) و سه خلیفه نخستین را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل امام حسن (ع) و سه خلیفه نخستین :

خلافت ابوبکر

با رحلت پیامبر در ۱۱ هجری ابوبکر به خلافت رسید، در این هنگام حسن بن علی (ع) بیش از هشت سال نداشتند او هم چون پدرش در سقیفه حضور نداشت. اما آن طوری که در منابع آمده است هنگام بیعت با ابوبکر شبانه همراه پدر خود، علی بن ابی طالب (ع) و حضرت زهرا و برادرش حسین (ع) بر در خانه های انصار و مهاجر میرفتند تا مردم را از غصب خلافت توسط ابوبکر آگاه کنند و از آن ها یاری و کمک میخواستند.[۱]

خاندان علی (ع) پس از وفات پیامبر (ص ) دوران سختی را گذراندند. زیرا که ابوبکر آن ها را از هر جهت در مضیقه قرار داده بود، او فدک را که تأمین کننده وضعیت مالی اهل بیت پیامبر (ص ) بود از آن ها گرفت و به زودی هم حسن بن علی (ع) مادر خود را از دست داد و همراه برادر و خواهران خود شاهد مشکلات و تنهایی پدر بود. علی (ع) در این زمان از کارهای حکومتی خودداری کرد و بیشتر به کشاورزی می پرداخت ، احتمالاً حسن بن علی (ع) در کنار پدر هم آموزش میدید و هم به عنوان پسر بزرگ در کارها و کشاورزی به کمک پدر بر میخاست و هم چون پدرخود در نماز جماعت شرکت میکرد. اگر روایتی که در کتاب انساب الاشراف بلاذری آمده درست باشد، اما حسن (ع) که شاهد ضایع شدن حق پدر و مادرش بود روزی او نتوانست تحمل کند و در حالی که ابوبکر خطبه میخواند نزد او آمده و خواست از منبری که باید در اختیار علی (ع) باشد، پایین بیاید.[۲] عکس العمل ابوبکر را در مورد پاسخ او متفاوت نوشته اند برخی عنوان کرده اند که ابوبکر تأیید کرد و گفت که این منبر پدر توست.[۳] البته در عمل، ابوبکر هم چنان به روش خود ادامه داد تا این که هنگام مرگ چنین اظهار داشت که کاش من این کار {حکومت را}به عهده نمی گرفتم و عمَر را بر خویش مقدم میداشتم.[۴]

خلافت عمر بن خطاب

پس از ابوبکر، در دوران خلافت عمر ( ۲۳-۱۳ ه ) حسن بن علی (ع) دوران نوجوانی خود را سپری میکرد.

عمر در سال پانزدهم هجری برای مسلمانان مقرری معین کرد و دیوان هایی را ترتیب داد و همچنین مقرری را به ترتیب سابقه در اسلام و یاری کردن پیامبر (ص) در جنگ ها قرار داد، از این رو نویسندگان را به خدمت در دیوان گماشت و به آن ها دستور داد که طبقات را مرتب و عطایا را ثبت و ضبط کنند و به دبیران گفت که ابتدا از عباس که عموی پیغمبر (ص) است شروع کنند و سپس بنی هاشم و آن گاه طبقه به طبقه همه مسلمانان را قرار داد.[۵] قابل ذکر است که عمر، حسن (ع) و حسین (ع) را در شمار اهل بدر در بهره های بیت المال به حساب آورد که میزان آن پنج هزار درهم بود، این مبلغ به نسبت بالاترین مقدار عطا در این تقسیم بندی بود.[۶] در طول خلافت عمر شرکت حضرت علی (ع) و حسن و حسین (علیهما السلام) در جنگ ها و مبارزات در هیچ یک از منابع شیعه و سنی مطلبی نیامده است و احتمالاً هنوز حسنین در جنگ ها شرکت نمیکردند.

عمر در پایان خلافت خود که یک شورای شش نفره ای را تعیین کرده بود که از میان آن ها خلیفه بعدی انتخاب شود او حسن بن علی (ع) و عبدالله بن عباس جزء ناظرین شورای شش نفره قرارداد، به علت این که آنان از نزدیکان رسول خدا (ص ) بودند و اظهار داشت که امیدوارم به واسطه حضور آن ها برکت به شما روی آورد، البته آن ها بهره ای از خلافت ندارند و من فرزند خود عبدالله را نیز میفرستم تا با شما [حسن بن علی و عبدالله بن عباس] به مشورت بپردازد.[۷] درباره این که حسن بن علی (ع) در برابر این شورا و یا فرمان عمر عکس العملی نشان داده باشد، مطلبی در دست نیست شاید به این خاطر است که خلیفه دوم راه های اعتراض را برای آن ها بسته بود و جزای اعتراض کنندگان مرگ بود.

حسن بن علی (ع) درخلافت عثمان بن عفان

آغاز خلافت عثمان ( ۳۵-۲۳) حسن (ع) به سن بیست سالگی رسیده بود و این آغاز نیرومندی، قدرت و جوانی بود. مشهور است که حسن و حسین (علیهما السلام) در زمان خلافت عثمان وارد میدان جنگ و جهاد شدند، زیرا که در منابع آمده است که عثمان در سال بیست و پنجم هجری به عبدالله بن سعد بن ابی سرح فرمان داد که به تصرف افریقیه بپردازد. او نیز سپاهی را به سرداری عقبه بن نافع بن عبدالقیس و عبدالله بن نافع بن الحارث به افریقیه فرستاد ولی این لشکر موفق به فتح آن جا نشدند و با مردم آن منطقه در برابر پرداخت جزیه و خراج صلح کردند. بعد از این عبدالله بن ابی سرح، از عثمان کمک خواست. عثمان لشکری عظیم از مدینه که در آن صحابه پیامبر از جمله ابن عباس، حسن (ع)، حسین (ع)، پسر جعفر طیار بودند را به نزد عبدالله (ابن سرح) فرستاد، که او هم با این سپاه در سال ۲۶ هجری روانه افریقیه شد و آن ها توانستند این منطقه را فتح کنند.[۸] در زمینه حضور حسن بن علی (ع) در جنگ افریقیه نمیتوان نظر قطعی داد زیرا در کتاب های فتوح مانند فتوح البلدان بلاذری و یا کتاب فتوح مصر و المغرب ابن عبدالحکم و یا این که در منابع سده های نخست مانند تاریخ طبری و یعقوبی مطلبی نیامده است.

از دیگر فتوحاتی که در زمان عثمان صورت گرفت و مشهور است حسن (ع) در آن حضور داشتند، در سال سی هجری بود که ارتش مسلمانان به فرماندهی سعید بن عاص به نبرد طبرستان رفت.[۹] سعید در این سال با جمعی از اصحاب رسول خدا (ص) که شامل حسن و حسین (علیهما السلام) و ابن عباس بود و با سپاهی عظیم به مازندران رفت و بعد از آن جا به جرجان رفتند که مردم این منطقه با پرداخت دویست هزار دینار با او صلح کردند. آنگاه سپاه اسلام به طبرستان رفت و با مردم آن جا نبرد کرد و به پیروزی دست یافتند و آنگاه سپاهیان به طمیسه که مجاور گرگان بود، راهی شدند مردم این منطقه با لشکریان جنگ کردند که سرانجام پیروزی با سپاهیان اسلام بود.[۱۰] احتمال حضور امام حسن (ع) در این نبرد وجود دارد. عثمان نسبت به خویشاوندانش محبتی فراوان داشت و مصالح مسلمانان و ثروت بیت المال را فدای خواسته ها و منافع آن ها میکرد و همین خطای بزرگ بود که منشاء انحرافات او گردید.

عثمان ، حکم بن ابی العاص را که رسول خدا از مدینه تبعید کرده بود و خلفای پیشین هم در تبعید او و پسرش مروان هم چنان ادامه داده بودند باز گرداند.[۱۱] این امر با انتقاد شدید نزدیکان و یاران پیامبر (ص) صورت گرفت ولی عثمان اعتنایی به آن ها نکرد. عثمان فدک را که سهم فرزندان فاطمه و علی (ع) بود را به مروان داد.[۱۲] او ابوذر غفاری صحابه پیامبر را تبعید کرد و مردم را از بدرقه کردن او بازداشت ولی امام علی (ع) و حسن و حسین (علیهما السلام) او را بدرقه کردند و همچنین آن ها ابوذر را دعوت به صبر و بردباری کردند.[۱۳]کردار ناروای عثمان به سرعت در سرزمین های اسلامی انعکاس یافت و گروههای ناراضی متوجه مدینه شدند که هدف آن ها اصلاح جامعه اسلامی و باز گردانیدن سنت پیامبر (ص ) بود،[۱۴] این گروهها که از شهرهایی مانند کوفه، بصره، مصر به مدینه آمده بودند.[۱۵] در ماه شوال بدین عنوان که به حج میروند، راهی مدینه شدند. مردم بصره در سه منزلی مدینه در ذوخشب گرد آمدند. اینان هوادار طلحه بودند. مردمی که از کوفه آمده بودند در اعوص فرود آمدند و اینان هوادار زبیر بودند و مردمی که از مصر آمده بودند، در ذوالمروه فرود آمدند، اینان هوادار علی (ع) بودند. سپس چند تن به مدینه داخل شدند و با علی و طلحه و زبیر و زنان پیامبر دیدار کردند و به آنان گفتند که ما میخواهیم به حج برویم و نیز خواستار عزل چند تن از عمال عثمان شدند. آن ها بدین عنوان اجازه خواستند که بر عثمان داخل شوند، که به آنها اجازه داده نشد، و به ناچار نزد یاران خود بازگشتند و با یکدیگر به مشورت پرداختند و نتیجه آن شد که از هر گروه یعنی گروه های کوفه، مصر و بصره کس نزد آن که به هواداری او برخاسته است، برود و گفتگو کند.[۱۶] مصریان نزد علی (ع) آمدند. امام هم پسر خود حسن (ع) را به نزد شورشیان فرستاد، و حسن (ع) به شورشیان گفت: « سپاه ذوالمره و ذوخشب و اعوص ملعون هستند. رسول خدا (ص ) آنان را لعنت کرده و صالحان امت از این آگاه هستند.» بصریان نیز نزد طلحه و کوفیان، نزد زبیر آمدند، آنان نیز چنین گفتند. شورشیان باز گشتند و لشکریان خود را از این مکان ها دور نمودند تا مردم مدینه پراکنده شدند، به ناگاه صدای تکبیر از اطراف مدینه برخاست شورشیان حمله کردند و عثمان را محاصره کردند.[۱۷] عثمان به شهرها نامه نوشت و از مردم یاری طلبید [۱۸] در هنگام محاصره خانه عثمان، حضرت علی (ع) چند بار در محل حاضر شد و مردم را از این کار بازداشتند[۱۹] و سپس دو پسر خود حسن و حسین (علیهما السلام) را برای محافظت از خانه عثمان فرستاد.[۲۰] البته مشخص است که حضرت علی (ع)، حسن و حسین (علیهما السلام) هم با سیاست و روشی که عثمان در خلافت خود در پیش گرفته بود، مخالف بودند[۲۱] و دلیل این که حضرت علی و فرزندان ایشان به حفاظت از عثمان پرداختند این بود که حضرت نمیخواست در جامعه مسلمین خلیفه کشی رواج پیدا کند و دیگر این که مانع هتک حرمت و قتل عمد عثمان شوند و سعی کردندکه به خانواده عثمان آب و غذا برسانند.[۲۲] دینوری آورده است که در موقع محاصره عثمان، حسن (ع) به حضرت علی (ع) گفت که تو به مکه برو تا به قتل عثمان متهم نشوی ولی علی (ع) فرمود ما باید در مدینه بمانیم و عثمان را در برابر محاصره کنندگان یاری بدهیم و اگر عثمان ما را به جنگیدن فرمان داد، بجنگیم تا این که در مقابل عثمان بمیریم[۲۳] و به نظر میرسد که این مطلب دینوری خلاف واقع باشد زیرا حضرت علی (ع) گاه به درخواست عثمان از مدینه خارج به ینبع میرفتند و زمانی که درگیری شدت میگرفت به خواست عثمان به شهر بر میگشتند.[۲۴]

عثمان از طرف مردم ۴۰ روز در محاصره بود[۲۵] و در این مدت حسن بن علی (ع) که از خانه عثمان محافظت میکردند بر اثر تیری که به طرف عثمان پرتاب شد زخمی شدند و سر قنبر غلام علی (ع) هم شکست. ابن قتیبه دینوری نوشته است: محمد بن ابی بکر از این که حسن