فایل پاورپوینت کامل امر به معروف و نهی از منکر و امنیت جامعه

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل امر به معروف و نهی از منکر و امنیت جامعه :

وجود مبارک امام یازدهم مانند ائمه دیگر، گرچه توفیق تشکیل حوزه علمیه به صورت رسمی نداشتند؛ اما با سیره علمی و عملی خود، قرآن را خوب تفسیر کردند و مردم را به قرآن دعوت کردند؛ یعنی رفتار آنها گفتار آنها در نامه ها در مسائل شخصی جز تفسیر قرآن چیز دیگری نبود. وجود مبارک امام عسکری وقتی جریان «قربهً الی الله» را تبیین می کند که انسان می تواند به خدا نزدیک بشود و اگر نزدیک شد، جزء مقرّبان خواهد بود و اگر جزء مقرّبان بود بسیاری از اسرار عالَم برای آنها روشن می شود که إِنَّ کتابَ الْأَبْرارِ لَفی عِلِّیینَ وَ ما أَدْراک ما عِلِّیونَ کتابٌ مَرْقُومٌ یشْهَدُهُ الْمُقَرَّبُونَ؛[۱]این «قُرب الی الله» آثار فراوانی دارد که انسان به مقام مقرّبین می رسد. وقتی مقرّب شد، نه تنها وضع خودش را می بیند، از اوضاع دیگران هم باخبر است. قرآن کریم مردم را به سه دسته تقسیم کرد: آنها که بیراهه اند؛ البته دَرَکاتی هم دارند، ولی بیراهه اند؛ آنهایی که در راه هستند، بعضی ها به آن قلّه نهایی رسیده و می رسند، بعضی ها نزدیک آن قلّه اند. آنها که قلّه را فتح می کنند، جزء مقربان هستند، آنها که نزدیک فتح قلّه اند جزء ابرار هستند. از ابرار به عنوان اصحاب میمنه یاد می کند، «اصحاب میمنه»، نه یعنی دست راستی! «یمن»؛ یعنی برکت، «مَیمَنه» یعنی برکت داشتن.[۲] اصولاً اصحاب میمنه جز با برکت، با چیز دیگری مأنوس نیستند. در روایات ما هست که مؤمن «کِلْتَا یدَیهِ یمِین»؛[۳]یعنی مؤمن هم با دست راست کار خیر انجام می دهد، هم با دست چپ. از امام کاظم(سلام الله علیه) رسیده است که خدا دست ندارد؛ اما دستِ بی دستی او یمین است. اینکه در شب های جمعه عرض می کنیم او «بَاسِطَ الْیدَینِ بِالْعَطِیهِ»؛[۴] است؛ یعنی به افراد، خِیر می دهد؛ اما با دو دست خِیر می دهد و منّتی در کار نیست، با احترام خِیر می دهد. اگر بخواهد کسی را به مقامی برساند، بدون اینکه او را وامدار کسی بکند، کسی بتواند بر او منّت بنهد یا خود ذات اقدس الهی بخواهد او را وامدار کند، این «بَاسِطَ الْیدَینِ بِالْعَطِیهِ» است، با دو دستِ باز، خیر را می دهد، چون به زبان خود ما سخن فرمود. ما اگر خواستیم به کسی احترام بکنیم اگر کتابی را خواستیم به دیگری بدهیم، با دو دست می دهیم. خدا با دو دست عطا می کند. فرمود اگر خواستید ببینید ذات اقدس الهی به افراد چه می دهد؟ او با دو دست باز، خیر و عزت و جلال و شکوه را مرحمت می کند. وجود مبارک امام حسن عسگری فرمود: وقتی آدم جزء مقرّبان شد طبق آیه: إِنَّ الأبْرَارَ که اصحاب میمنه هستند که بالاتر از دیگران اند، کتابی دارند که کتاب آنها فی عِلِّیینَ است وَ ما أَدْراک ما عِلِّیونَ . .. یشْهَدُهُ الْمُقَرَّبُونَ؛ مقرّبون کسانی اند که از راز و رمز اَبرار باخبر هستند؛ منتها اصحاب سِرّ هستند، راز را به کسی بازگو نمی کنند. آنچه را که دیگران انجام می دهند و در نامه اعمال آنها ثبت است، مقرّبان می دانند.[۵] اگر مقرّبان می دانند، برترین مرتبه قُرب از آنِ اهل بیت(علیهم الصلاه و علیهم السلام) است که به مناسبت آغاز روز خلافت وجود مبارک امام زمان ممکن است یک چند جمله ای هم به عرض شما برسد که آنها باخبر هستند که ما چه می کنیم! ما برای اینکه به چنین مقامی نزدیک بشویم وجود مبارک امام حسن عسکری این راه را به ما نشان داد. این از غُرر بیانات امام عسکری (سلام الله علیه) است که «إِنَّ الْوُصُولَ إِلَی اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ سَفَرٌ لَا یدْرَک إِلَّا بِامْتِطَاء اللَّیلِ»؛[۶]یعنی همه ما مأموریم به تقرّب، کارهای ما باید «قربهً الی الله» باشد. ما از خدا دوریم، در عین حال که هُوَ مَعَکمْ أَینَ ما کنْتُمْ.[۷] این قُرب و بُعد یک اضافه مکانی و زمانی نیست که جزء اضافه های «متوافقه الاطراف» باشد. در قُرب و بُعد مادی، اضافه های «متوافقه الاطراف» است؛ یعنی دو طرف یک اضافه دارند؛ اگر آن ستون به این ستون نزدیک است این هم به آن نزدیک است، این طور نیست که «الف» به «باء» نزدیک باشد «باء» از «الف» دور باشد؛ اما در قُرب و بُعد معنوی این قُرب و بُعد جزء اضافه های «متخالفه الاطراف» است، نه «متوافقه الاطراف». ممکن است این به آن نزدیک باشد آن از این دور. فرمود عده ای ینادَوْنَ مِنْ مَکانٍ بَعیدٍ[۸]یک عده خیلی از ما دور هستند، با اینکه هُوَ مَعَکمْ أَینَ ما کنْتُمْ، با اینکه نَحْنُ أَقْرَبُ إِلَیهِ مِنْ حَبْلِ الْوَریدِ.[۹] شما ببینید أعمی و بصیر اضافه «متخالفه الاطراف» دارند، بصیر به أعمی خیلی نزدیک است، اما أعمی از بصیر خیلی دور است، او خبر ندارد در کنار او چه کسی نشسته است!؟ اگر کسی مَنْ کانَ فی هذِهِ أَعْمی فَهُوَ فِی الْآخِرَهِ أَعْمی؛[۱۰] این هم در دنیا از خدا دور است، هم در آخرت از خدا دور است، با اینکه خدا در دو عالَم به او نزدیک است. امام عسکری(سلام الله علیه) فرمود: راه رسیدن و قُرب الی الله فراوان است، ولی بهترین، نزدیک‎ترین و آسان ترینش نماز شب است: «إِنَّ الْوُصُولَ إِلَی اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ سَفَرٌ لَا یدْرَک إِلَّا بِامْتِطَاء اللَّیلِ»؛ یک مسافر به هر حال ره توشه می خواهد، ره توشه اش را آیه سوره مبارکه «بقره» مشخص کرد: تَزَوَّدُوا فَإِنَّ خَیرَ الزَّادِ التَّقْوَی؛[۱۱] مگر می شود مسافر بدون زادراه حرکت کند؟! فرمود: تَزَوَّدُوا فَإِنَّ خَیرَ الزَّادِ التَّقْوَی؛ تقوا زاد راه است، اما هر مسافری سواره نیست، زادِ راه دارد، هر انسان پارسایی سواره نیست، بعضی ها باتقوا هستند ولی پیاده اند، لنگان لنگان می روند، بعضی ها باتقوا هستند سواره می روند. وجود مبارک امام عسکری فرمود این راه را بخواهید لنگان لنگان بروی به مقصد رسیدن شما بسیار سخت است، یک مَرکَب خوب تهیه کن که تو را سریع برساند. فرمود وصول به خدا بدون مرکَبِ نماز شب ممکن نیست: «إِنَّ الْوُصُولَ إِلَی اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ سَفَرٌ لَا یدْرَک إِلَّا بِامْتِطَاء اللَّیلِ». «امْتِطَاء» مصدر باب افتعال است، «امْتَطَاءَ»؛ یعنی «رَکبَ المَطِیه»، «مَطیه» آن مرکبِ راهوار را میگویند. «امْتِطَاء»؛ یعنی «أخذِ مَطِیه»، فراهم کردن مرکب راهوار، فرمود: نماز شب یک مرکب راهوار خوبی است، تو لنگان لنگان تا چه وقت میخواهی و لو با تقوا هستی و زادراه به همراه تو هست، اما چه وقت میخواهی برسی. برای اینکه زودتر و بهتر به این سفر خاتمه دهی و به مقصد برسی، تنها راه آن نماز شب است؛ «إِنَّ الْوُصُولَ إِلَی اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ سَفَرٌ لَا یدْرَک إِلَّا بِامْتِطَاء اللَّیلِ». سَحر برخیزید؛ البته کسی که جوان است یا سالمند است سحرخیزی برای او دشوار است مقداری از نماز شب را می تواند قبل از نصف شب بخواند و برخی ها هم می توانند همه نماز شب را قبل از نصف شب بخوانند؛ ولی این مرکب را باید تهیه کرد. این بیان نورانی امام عسکری برای آن است که فرمود: وَ مِنَ اللَّیلِ فَتَهَجَّدْ بِهِ نَافِلَهً لَک عَسَی أَنْ یبْعَثَک رَبُّک مَقَاماً مَحْمُوداً؛[۱۲]پیغمبر (علیه و علی آله آلاف التحیه والثناء) با همه مقاماتی که داشتند و «أقرب الناس الی الله» بودند، ولی برای اینکه تتمّه راه را بهتر و سریع تر طی کنند، خدا فرمود نماز شب را حتماً به پا بدار اگر بخواهی به مقام محمود که شفاعت مطلق است بار یابی. اگر رسولِ ما موظف است چنین مَرکبی داشته باشد، ما باید به این سنّت ائتسا کنیم؛ یعنی اقتدا کنیم. «ائتسا» یعنی «أخَذَهُ أُسوَهً». اگر خدا فرمود: لَکمْ فِی رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَهٌ حَسَنَهٌ[۱۳]ما مأمور به ائتسا هستیم. این «ائتسا» همان است که در عرف از آن به «تأسّی» یاد می شود. «تأسّی کردن»؛ یعنی کسی را اسوه خود قرار دادن. خدا فرمود اسوه شما پیغمبر است شما ائتسا و تأسّی کنید، این مَرکب را او دارد و گفتند مرکب او بُراق[۱۴] نام دارد این بُراق از بَرق است، این برق سریع ترین سیر را دارد از نظر اینکه به ما بخواهند بفهمانند. این مسئله سیر نوری و مانند آن را میخواهند به ما تفهیم کنند. گفتند بُراقی که حضرت سوارشد به معراج رفت، «خُطْوَتُهُ مَدَّ الْبَصَر»؛[۱۵] حالا این تشبیه معقول به محسوس است یا راههای دیگری دارد، گفت خدا میداند و آن کس که رفته:

چنان رفته باز آمده باز پس که ناید در اندیشه هیچ کس[۱۶]

چه طور رفته، چگونه آمده با چه وسیلهای؛ ولی آن قدر هست که از باب تشبیه معقول به محسوس به ما فرمودند بُراق که نام مرکب معراجی آن حضرت است، «خُطْوَتُهُ مَدَّ الْبَصَر»؛ یک گامِ او به اندازه دیدِ چشم است، ما که چشم باز کردیم دورترین ستاره های آسمان را می بینیم. فرمود به همان اندازه که شما با چشم، باز کردن دورترین ستاره را می بینید، یک گامِ این بُراق به اندازه مسیر دید شماست. «خُطاء» یعنی خُطوِه، « خُطوِه» فاصله بین دو قدم است، این پاشنه پا تا پنجه پا را میگویند قدم، وقتی انسان راه میرود این پای راست را که گذاشته اینجا یک قدم است پای چپ را که گذاشته آنجا قدم دوم است، بین این دو قدم را میگویند «گام، خطوه». فرمود «خُطْوَتُهُ مَدَّ الْبَصَر»، یک قدم این مرکب به اندازه مسیر دید چشم است. حالا این تشبیه معقول به محسوس است از برای کنایه است می خواهند سرعت سیر را به ما بفهمانند؛ ولی ما هم می توانیم اگر سوار