فایل پاورپوینت کامل بدعت در قرآن و سنت

فایل پاورپوینت کامل بدعت در قرآن و سنت؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل بدعت در قرآن و سنت شامل 54 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل بدعت در قرآن و سنت را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل بدعت در قرآن و سنت با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل بدعت در قرآن و سنت با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل بدعت در قرآن و سنت تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل بدعت در قرآن و سنت را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل بدعت در قرآن و سنت :

«حَلالُ مُحَمَّدٍ حَلالٌ ابَداً الی یوْمِ الْقِیمَهِ وَ حَرامُهُ حَرامٌ ابَداً الی یوْمِ الْقِیمَهِ لایکونُ غَیرُهُ وَ لایجی ءُ غَیرُهُ»^[۱]

[حلال محمد صلی الله علیه و آله تا روز قیامت حلال و حرام او تا روز قیامت حرام است، نه غیر آن بوده و نه چیزی برخلاف آن خواهد آمد.]

بدعت اصطلاحاً رسم و آئینی را گویند که سابقه ای در شریعت نداشته و برای اولین بار وضع و جعل گردد، بطوری که روح آن شریعت از آئین تازه بری باشد.

لازمه چنین چیزی تغییر محرمات الهی و تبدیل محلّلات می باشد.

البته بدعت از حیث لغوی معنای وسیعتری داشته و هرگونه نوآوری را شامل می شود، چنین معنای وسیعی از بدعت می تواند حامل احکام مختلف تکلیفی باشد.

گاهی چیزی در شریعت اسلام موضوعیت نداشته و به همین جهت وجود هم نداشته است. بدیهی است وجود آن در زمانی که موضوعیت بیابد ممکن است واجب شمرده شود، مثلا استفاده از تجهیزات و صنایع مدرن دفاعی به واسطه عدم اختراع در صدر اسلام منتفی بوده است ولی در زمان ما چه بسا استفاده از آنها برای پیشرفت دین و دفاع از کیان اسلام لازم و واجب شمرده شود.

ممکن است لزوم استفاده از چیزی که در گذشته موضوعیت نداشته، به حد وجوب نرسد ولی جهت سرعت و پیشرفت سریع در امری که خواست دین است بدان احتیاج باشد، چنین نوعی از بدعت حکم استحباب می یابد. استفاده از وسایل صوتی مجهز و یا وسایل الکترونیکی برای بیان مستحبات دینی در این وادی قرار می گیرند.

گاهی ممکن است بدعتی جایز باشد، چراکه شریعت در مورد وی ساکت بوده و با روان شریعت منافات ندارد

معیار در حرمت بدعت، مخالفت آن با روح اسلام است، و لذا هر چیزی که در گذشته نبوده است و وجود آن خللی در دین ایجاد کند و یا با قوانین و اصول مسلم اسلام منافات داشته باشد، بدعت حرام محسوب می شود و آنچه در مورد بدعت و حرمت و عقوبت آن وارد شده است منحصر در همین قسم می باشد. حدیثی که در آغاز بحث گذشت نیز اشاره به عدم تغییر و تحول در اصول و شاخه های ثابت دین دارد.

حرمت بدعت

حرمت بدعت اصطلاحی از مسلّمات دین و از بدیهیات آن شمرده می شود و در این باره روایات بسیاری وارد شده است.

مرحوم حّر عاملی رحمه الله در وسایل الشیعه برخی از این اخبار را در سه باب (۳۸ تا ۴۰) در کتاب امر به معروف و نهی از منکر جمع آوری نموده است که نمونه هائی از آنها عبارتند از:

قال رسول اللَّه صلی الله علیه و آله:

«کلُّ بِدْعَهٍ ضَلالَهٌ وَ کلّ ضَلالَهٍ سَبیلُها الَی النَّارِ»^[۲]

[هر بدعتی گمراهی و نهایت هر گمراهی به سوی آتش است.]

نظیر همین روایت را «عبدالرحیم القصیر» از امام صادق علیه السلام نقل نموده است.^[۳]

امام باقر علیه السلام پائین ترین درجه شرک را بدعت در گفتار بیان نموده است و آن سخنی است که با روح شریعت منافات داشته باشد.

قال الباقر علیه السلام:

«ادْنَی الشِّرْک انْ یبْتَدِعَ الرَّجُلُ رَأیاً فَیحِبُّ عَلَیهِ وَ یبْغِضُ»^[۴]

[پائین ترین درجه شرک این است که انسان چیزی نو بیافریند و آن را محور حبّ و بغض خود قرار دهد.( به واسطه آن محبوب گردد یا مورد خشم واقع شود.)]

تحریم بدعت و تعابیر روشن و صریح دراین زمینه به این جهت است که دین از دست خرافات مصون بماند.

دین اسلام دین خاتم است و باید از هر گونه تحریفی مصون بماند تا بتواند با پیشرفت علم و صنعت و تکنولوژی حقانیت خود را به عنوان برترین ادیان الهی به اثبات رساند.

آنچه که امروز ادیان ابراهیمی بزرگی چون یهود و مسیحیت را زبون نموده است عقاید مملو از خرافات و تاریخ پر از پیرایه آنهاست.

بدیهی است توراتی که به پیامبران، زنا، قتل نفس و… را نسبت می دهد و انجیلی که شراب را خون عیسی می شمارد و او را پسر خدا می داند و.. . هرگز نمی تواند در افکار کنجکاو انسان های امروز جای پائی باز کند و حتی جائی در دل پیروان خودشان نمی یابد.

وظیفه ما

در اخبار و احادیث وظیفه ما در مقابل بدعت گذار این چنین معین شده است:

۱- وجوب استبراء

برائت جستن و دوری نمودن از بدعت گذار واجب شرعی است چه اینکه در غیر این صورت بدعت گذار تنبیه نشده و احتمال رغبت دیگران به وی زیاد می شود.

قال رسول اللَّه صلی الله علیه و آله:

«اذا رَأَیتُمْ اهْلَ الرَّیبِ وَ الْبِدَعِ مِنْ بَعْدی فَاظْهِرُوا الْبَرائَهَ مِنْهُمْ وَ اکثِرُوا مِنْ سَبِّهِمْ و الْقولَ فیهِمْ وَ الْوَقیعَهَ وَ باهِتُوهُمْ کیلا یطْعَمُوا فی الْفَسادِ فی الْاسْلامِ «وَ یحْذَرَهُمُ النَّاسُ» وَ لایتَعَلَّمُونَ مِنْ بِدَعِهِمْ یکتُبِ اللَّهُ لَکمْ بِذلک الْحَسناتِ وَ یرْفَعْ لَکمْ به الدَّرَجاتِ فی الآخِرَهِ»^[۵]

[هرگاه بعد از من اهل تشکیک و بدعت را دیدید، آشکارا از آنان بیزاری جوئید و به آنهابد بگوئید و با سخن خود آنها را خوار سازید و به آنها بهتان زنید تا مات و مبهوت شوند و طمع ایجاد فساد در دین اسلام را از سر دور کنند، و همچنین مردم را از آنان دور نموده و از بدعتهایشان چیزی به کسی نیاموزید، خداند به واسطه این اعمال شما، برایتان حسنات و ترفیع درجه در قیامت عطاء می کند.]

در این روایت مهم، به جایز بودن برخی گناهان در مورد بدعت گذار تصریح شده است:

– لزوم برائت و بیزاری از آنان.

– سب و ناسزاگوئی در حد بسیار.

– پائین کشیدن احترام ظاهری بدعت گذارو پست کردن او.

– بهتان زدن به او.

یکی از اندیشمندان واژه «باهتوهم» را در معنای لغوی آن یعنی گفتن سخنی که موجب حیرت او باشد استعمال نموده است که علی الظاهر درست نیست چراکه سلب معنای اصطلاحی یعنی جواز بهتان ازاین واژه به قرینه نیاز دارد و نه تنها قرینه ای نیست بلکه قرینه بر خلاف آن قائم شده و آمدن این واژه بین واژه های «سّب» «قول فیهم» «الوقیعه» تنها معنای اصطلاحی را به ذهن، متبادر می سازد و البته سیاق روایت می طلبد که «باهتو» چیزی هم ردیف با سب و قول و وقیعه، بوده و یا برتر باشد نه ضعیف تر.

– دور نمودن مردم از وی، با سلب توان مانور از او و عدم جواز حضور وی در اجتماعات و یا به هر شکل دیگر.

– حرمت کتابت و بیان بدعت او و تعلیم به دیگران.

جواز چنین گناهان کبیره ای در مورد بدعت به این جهت است که دین اسلام چون موم بدست هوسبازان نیفتد و بدون هیچ تغییری به نسل های بعد منتقل شود.

۲- حرمت مصاحبت

مصاحبت و همنشینی با اهل بدعت حتی در صورتی که سخنی از آن بدعت بمیان نیاید حرام می باشد.

چراکه نشست و برخاست خود نوعی احترام به بدعت گذار و ترویج عقیده باطل وی به شیوه ای غیر مستقیم است، علاوه اینکه انسان هیچگاه از عقاید دوست و همنشین خود مصون نیست و تأثیر پذیری وی بسیار زیاد است.

قال رسول اللَّه صلی الله علیه و آله:

«مَنْ اعْرَضَ عَنْ صاحِبِ بِدْعَهٍ بُغْضاً لَهُ مَلَاءَ اللَّهُ قَلْبَهُ یقیناً وَ رِضاً»^[۶]

[کسی که با نفرت از اهل بدعت دوری گزیند، خداوند قلبش را مملو از یقین و رضا خواهد نمود.]

قال الصادق علیه السلام:

«لا تَصْحَبُوا اهْلَ الْبِدَعِ وَ لاتَجالِسُوهُمْ فَتَصیرُوا عِنْدَ النَّاسِ کواحِدٍ مِنْهُمْ»^[۷]

[با اهل بدعت رفیق نشوید و همنشینی نکنید تا مبادا مردم شما را از آنها بدانند.]

امام علیه السلام به نکته ای مهم اشاره فرموده است و آن اینکه مردم ممکن است مصاحب را هم رأی بدعت گذار بدانند و همین موجب تقویت بدعت شود.

۳- حرمت تکریم و احترام

احترام و تکریم بدعت گذار نیز حرام است و اخبار شدید اللحنی در این باره وارد شده است.

قال رسول اللَّه صلی الله علیه و آله:

«مَنْ تَبَسَّمَ فی وَجْدِ مُبْتَدِعٍ فَقَدْ اعانَ عَلی هَدْمِ دینِه»^[۸]

[آن کس که به صورت بدعت گذار بخندد، در نابودی دینش شرکت جسته است.]

قال علی علیه السلام:

«مَنْ مَشی الی صاحِبِ بِدْعَهٍ فَوَقَّرَهُ فَقَدْ مَشی فی هَدْمِ الْاسْلامِ»^[۹]

[کسی که به سوی بدعت گذاری برود تا او را احترام کند، به طرف نابودی اسلام رفته است.]

و نیز «خالد برقی» در محاسن آورده است:

قال رسول اللَّه صلی الله علیه و آله:

«مَنْ اتی ذا بِدْعَهٍ فَعَظَّمَهُ فَقَدْ سَعی فی هَدْم الْاسْلامِ»^[۱۰]

[کسی که صاحب بدعتی را اکرام کند در نابودی اسلام کوشیده است.]

۴- ترسانیدن بدعت گذار

ایجاد رعب و وحشت در دل بدعت گذار یکی از وظایف مؤمنان است.

قال رسول اللَّه صلی الله علیه و آله:

«مَنْ ارْعَبَ صاحِبَ بِدْعَهٍ مَلَاءَ اللَّهُ قَلْبَهُ امْناً وَ ایماناً»^[۱۱]

[کسی که صاحب بدعتی را بهراساند خدا قلبش را مملو از ایمنی و ایمان خواهد