فایل پاورپوینت کامل تبلیغ نوین و منبر ساحلی

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل تبلیغ نوین و منبر ساحلی :

طنین درهم آمیخته شادی مردم در ساحل شنیدنی است و بانی این شادی حلال برخی روحانیون و مبلغان جهادی هستند که کاری کردند کارستان. آمده اند وسط میدان و در ساحل بابلسر منبر ساحلی راه انداخته اند، منبری متفاوت، روز عید فطر با شادی حلال به استقبال گردشگران آمده اند. مسابقه برگزار می کنند، کودک، زن و مرد، شل حجاب و باحجاب در مسابقه شرکت می کنند، روحانیون جوان جایزه می دهند، تشویق می کنند، می خندند و می خندانند و بعد از تفریح و شادی نماز جماعت برگزار می کنند و چه تماشایی است حضور شانه به شانه گردشگران در صف نماز جماعت کنار ساحل دریا!

چند ساعت هم نشینی مردم عادی با روحانیون جوان نتیجه می دهد. کم کم یخ ها آب می شود و رفاقتی دیدنی میان طلبه ها و جوان ها در کنار ساحل شکل می گیرد. روحانیون جوان مازندرانی حالا به هدفشان رسیده اند؛ «هم نشینی آموزه های دینی با تفریحات مردم.» همان هدفی که معتقدند سال هاست از دست یابی به آن غفلت کرده اند.

مهمان داریم چه مهمانی!

عید فطر ۴ سال قبل وقتی مردم که برای تفریح و تنی به آب زدن به ساحل دریای خزر آمده بودند چند روحانی را با عبا و عمامه قدم زنان کنار ساحل دیدند، جا خوردند، بعضی از کنارشان که رد شدند زیر لب کنایه گفتند؛ «حاج آقا لب دریا هم منبر می روید؟» اما روحانیان جوان صبوری کردندو با شکلات از بزرگ ترها و با بادکنک از بچه ها استقبال کردند، باند استریو کنار ساحل علم شد و صدای موسیقی کارتون های خاطره انگیز دوران کودکی دهه شصتی ها در ساحل پیچید. مردم هاج و واج تماشا می کردند. روحانی جوان بلندگو را در دستانش گرفت و گفت بچه ها به صف، مسابقه داریم با جایزه های عالی!

بچه ها یکی یکی آمدند، ۴۰، ۵۰ نفر از ۴ ساله و ۵ ساله تا نوجوان ۱۳ ساله. دست های بچه ها در هم قلاب شد و دایره بزرگی کنار ساحل شکل گرفت، طلبه های جوان اجرای مسابقه را آغاز کردند، صدای خنده و شادی که در ساحل پیچید، سروکله پدر و مادرها هم پیدا شد، جمعشان حسابی جمع شد. مسابقه تقلید صدا، سیب خوری، طناب کشی و… که ساحل شهر بابلسر را دیدنی تر از همیشه کرد. این روایت اولین حضور طلبه های گروه تبلیغی بقیه الله (عج) در ساحل دریای خزر است که حجت الاسلام «مرتضی پور علی» راوی اش می شود.

از شادی مردم غافل شدیم

حضور روحانیون در مساجد برای تبلیغ دین کافی است؟ چند درصد مخاطبان جامعه امروز را می توان پای منبر دید؟ در وانفسای هجمه تبلیغات و جنگ نرم که دشمن در حوزه فرهنگ به راه انداخته، ما کجای این ماجرا ایستاده ایم؟ اینکه روزی دو بار هر مرتبه یک ساعت به مسجد برویم، نماز جماعتی و بیان احکامی و گپ و گفت با جوانان مسجدی و تمام؟! امروز این روش جوابگوی نیاز همه جوانان هست؟ چند سال قبل این سؤالات ذهن طلبه های جوان مازندرانی را درگیر کرد و پاسخشان به همه آن ها منفی بود. نه! کافی نیست. کم گذاشتیم، غافل شدیم.

حجت الاسلام «مرتضی پور علی» از دغدغه هایی می گوید که او و دوستانش را دست به کار کرد تا طرحی نو دراندازند؛ «تفریح و سرگرمی حلقه مفقوده فعالیت سازمان های دینی و نهادهای مذهبی است، آن قدر از این حوزه غافل شدیم که خیلی ها تصور می کنند روحانیون مخالف شادی و نشاط مردم هستند. ما روحانیون می گوییم فلان جنگ شادی و فلان کنسرت مطابق با شئون اسلامی نیست اما خودمان هم برنامه منسجم و واحدی برای سرگرم کردن مردم به روش حلال نداریم. شادی حلال کجای برنامه ریزی متولیان سازمان های مذهبی است؟ دغدغه بعدی نگاه نو و به کار گرفتن ابزار تازه برای تبلیغ دین بود. ما طلبه ها اهل مازندران هستیم، عقل هایمان را یک کاسه کردیم و به این نتیجه رسیدیم که از مهم ترین تفرجگاه مردم ایران یعنی ساحل دریای خزر غافل مانده ایم و دست به کار شدیم.»

مسابقه سیب خوری حاشیه ساز

«عکسی از مسابقه سیب خوری که تابستان دو سال قبل کنار ساحل برگزار کرده بودیم منتشر شد، تصویر یک زن و شوهر؛ آقا با پیراهن رکابی و خانم هم با روسری عقب رفته و ظاهر نامناسب، انتشار این تصویر در فضای مجازی با موجی از انتقادها نسبت به فعالیت ما در شمال کشور همراه شد و گفتند دور از شأن یک روحانی است که در کنار خانم و آقایی با این وضعیت نامناسب بایستد و مسابقه راه بیندازد. ما اهمیتی به این انتقادها ندادیم، چون دلیل داشتیم و دلیل ما تغییر رفتار همان آدم هایی بود که خیلی ها از روی ظاهر قضاوتشان کردند با این تصور که هیچ تعلقی به ارزش های مذهبی ندارند.»

این خاطره را حجت الاسلام «مهدی غلامرضا پور» روایت می کند و ادامه می دهد: «عید فطر دو سال قبل آن خانم و آقا در برنامه ما حاضر شدند. می توانستیم همان ابتدای مسابقه تذکر بدهیم که اگر حجابتان را رعایت نکنید از شرکت دادن شما معذوریم. مخاطب کنار ساحل این جمله را که می شنید همان لحظه اول با دلخوری می رفت و شاید دیگر پشت سرش را هم نگاه نمی کرد اما آ