فایل پاورپوینت کامل تحریف مفاهیم اسلامی؛ نتیجه تعارض اسلام ناب با اسلام فرعونی

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل تحریف مفاهیم اسلامی؛ نتیجه تعارض اسلام ناب با اسلام فرعونی – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل تحریف مفاهیم اسلامی؛ نتیجه تعارض اسلام ناب با اسلام فرعونی شامل 80 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل تحریف مفاهیم اسلامی؛ نتیجه تعارض اسلام ناب با اسلام فرعونی:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل تحریف مفاهیم اسلامی؛ نتیجه تعارض اسلام ناب با اسلام فرعونی به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل تحریف مفاهیم اسلامی؛ نتیجه تعارض اسلام ناب با اسلام فرعونی به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل تحریف مفاهیم اسلامی؛ نتیجه تعارض اسلام ناب با اسلام فرعونی با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل تحریف مفاهیم اسلامی؛ نتیجه تعارض اسلام ناب با اسلام فرعونی با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل تحریف مفاهیم اسلامی؛ نتیجه تعارض اسلام ناب با اسلام فرعونی با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل تحریف مفاهیم اسلامی؛ نتیجه تعارض اسلام ناب با اسلام فرعونی را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل تحریف مفاهیم اسلامی؛ نتیجه تعارض اسلام ناب با اسلام فرعونی :

غربت ائمه علیهم السلام به دوران زندگی این بزرگواران منتهی نشد، بلکه در طول قرنها، عدم توجه به ابعاد مهم و شاید اصلی از زندگی این بزرگواران، غربت تاریخی آنها را استمرار بخشید. لکن عنصر مبارزه سیاسی حاد که خط ممتد زندگی ائمه (ع) را در طول ۲۵۰ سال تشکیل می دهد، در لا به لای روایات و احادیث و شرح حال های ناظر به جنبه های علمی و معنوی، گم شده است. زندگی این بزرگواران، علیرغم تفاوت ظاهری ـ که بعضی، حتی میان برخی از بخشهای این زندگی احساس تناقض کردند ـ در مجموع یک حرکت مستمر و طولانی است، که از سال دهم، یازدهم هجرت شروع می شود و ۲۵۰ سال ادامه پیدا می کند و به سال دویست وشصت ـ که سال شروع غیبت صغری است ـ در زندگی ائمه خاتمه پیدا می کند.

این بزرگواران یک واحدند، یک شخصیتند. شک نمی شود کرد که هدف و جهت آنها یکی است. ائمه (ع) را پس ما به جای اینکه بیاییم زندگی امام حسن مجتبی (ع) را جدا و زندگی امام حسین جدا و زندگی امام سجاد(ع) را جدا تحلیل کنیم ـ تا احیانا در دام این اشتباه خطرناک بیفتیم که سیره ی این سه امام به خاطر اختالف ظاهری با هم متعارض و مخالفند ـ باید یک انسانی را فرض کنیم که ۲۵۰ سال عمر کرده، و در سال یازدهم هجرت قدم در یک راهی گذاشته و تا سال دویست وشصت هجری این راه را طی کرده است.

هر انسانی که از عقل و حکمت برخوردار باشد ـ ولو نه از عصمت ـ در یک حرکت بلند مدت، تاکتیک ها و اختیارهای موضعی خواهد داشت. گاهی ممکن است لازم بداند تند حرکت کند و گاهی کند، گاهی حتی ممکن است به عقبنشینی حکیمانه دست بزند، اما همان عقبنشینی هم از نظر کسانی که علم و حکمت و هدفداری او را میدانند، یک حرکت به جلو محسوب میشود. با این دید، زندگی امیرالمؤمنین با زندگی امام مجتبی با زندگی حضرت ابی عبدالله با زندگی هشت امام دیگر ـ تا سال دویست و شصت ـ یک حرکت مستمر است.

معنای مبارزه سیاسی

اولا مبارزه سیاسی یا مبارزه حاد سیاسی که ما به ائمه (ع) نسبت می دهیم یعنی چه؟ منظوراین است که فقط مبارزه علمی و اعتقادی و کلامی نبود؛ از این قبیل مبارزات کلامی که که در طول همین مدت شما در تاریخ اسلام مشاهده می کنید. مثل معتزله، مثل اشاعره و دیگران. مقصود ائمه از این نشستها و حلقات درس و بیان حدیث و نقل معارف و بیان احکام فقط این نبود که یک مکتب کلامی یا فقهی را که به آنها وابسته بود، را صد در صد ثابت کنند و خصوم خودشان را مفهم کنند، چیزی بیش از این بود.

همچنین یک مبارزه مسلحانه هم از قبیل آن چیزی که انسان در زندگی جناب زید و بازماندگانش، و همچنین بنی الحسن و بعضی از آل جعفر و دیگران، در تاریخ زندگی ائمه (ع) میبیند، نداشتند. البته آنها را به طور مطلق هم تخطئه نمیکردند، بعضی را تخطئه می کردند به دلایلی غیر از نفس مبارزه مسلحانه، بعضی را هم تأیید کامل می کردند، در بعضی هم به نحو پشت جبهه شرکت می کردند. ( لوددت ان الخارجی من آل محمد خرج و علی نفقه عیاله ) کمک مالی و آبرویی ، کمک به جادادن و مخفی کردن و از این قبیل. لیکن خودشان به عنوان ائمه (ع) آن سلسله ای که ما میشناسیم، وارد در مبارزه مسلحانه نبودند و نمیشدند. مبارزه سیاسی، نه اولی است و نه این دومی، عبارت است از مبارزه ای با یک هدف سیاسی. آن هدف سیاسی چیست؟ عبارت است از تشکیل حکومت اسلامی و به تعبیر ما حکومت علوی.

ائمه از لحظه وفات رسول الله (ص) تا سال دویست وشصت، درصدد بودند که حکومت الهی را در جامعه اسالمی به وجود بیاورند، این، اصل مدعا است. البته نمیتوانیم بگوییم که می خواستند حکومت اسلامی را در زمان خودشان ـ یعنی هر امامی در زمان خودش ـ به وجود بیاورند؛ آینده های میان مدت و بلندمدت و در مواردی هم نزدیک مدت وجود داشت. مثالا در زمان امام مجتبی (ع)، به نظر ما تلاش برای ایجاد حکومت اسلامی، در آینده کوتاه مدت بود. امام مجتبی در جواب به آن کسانی – مسیب بن نجبه و دیگران – می گفتند چرا شما سکوت کردید فرمودند: ( و ان ادری لعله فتنه و متاع الی حین ) و در زمان امام سجاد (ع) به نظر بنده، برای آینده میانمدت بود، که حال در اینباره شواهد و مطالبی را که هست، عرض خواهم کرد. در زمان امام باقر(ع) احتمال زیاد این است که برای آینده کوتاه مدت بود. از بعد از شهادت امام هشتم(ع)، به گمان زیاد، برای آینده بلندمدت بود. برای چه موقع؟ مختلف بود، اما همیشه بود. این، معنای مبارزه سیاسی است. همه کارهای ائمه (ع)، غیر از آن کارهای معنوی و روحی که مربوط به اعلای نفس یک انسان و قرب ائ به خداست –- بینه و بین ربه – یعنی درس، حدیث، علم، کلام، محاجه با خصوم علمی، با خصوم سیاسی، تبعید، حمایت از یک گروه و رد یک گروه، در این خط است. برای این است که حکومت اسلامی را تشکیل بدهند. این، مدعا است.

زندگی سیاسی ائمه؛ آری یا خیر؟

اصلا ائمه (ع)آیا یک زندگی سیاسی داشتند یا نه؟ آیا زندگی ائمه (ع) فقط این بود که یک عده شاگرد، یک عده مرید، یک عده عالاقه مند را دور خودشان جمع کنند، احکام نماز و احکام زکات و احکام حج و اخالقیات اسالمی و معارف و اصول دین و عرفان و این چیزها را به آنها بیان کنند و همین و بس؟! یا نه، غیر از این چیزهایی که گفته شد و روح آنچه که گفته شد، یک چهارچوب دیگری در زندگی ائمه است که آن، همان زندگی سیاسی ائمه (ع) است.

ائمه (ع) بعد از آنکه احساس کردند، در محیط امامت و محیط اهل بیت(ع) احساس شد، که هدف پیغمبر برآورده نشد یعنی یزکیهم و یعلمهم الکتاب و الحکمه انجام نگرفت. بعد از آنیکه دیدند تشکیل یک نظام اسلامی، تشکیل یک دنیای اسلامی آنطوری که پیغمبران خواسته بودند بعد از دوران صدر اول، به کلی فراموش شد، جای نبوت و امامت را سلطنت گرفت، کسری ها و قیصرها و قلدرها و اسکندرها و دیگر نامداران ظالم و طاغی تاریخ در لباس جانشینی و خلافت با نام سلسله بنی امیه و بنی عباس روی کار آمدند و قرآن به آن شکلی که ارباب ملک و قدرت می خواستند تفسیر شد و ذهن های مردم تحت تأثیر عملکرد خائنانه آن عالمانی که سر در آخور مطامع و محبتهای مادی ارباب حکومت و ملک داشتند، قرار گرفت، بعد که اینها را دیدند یک نقشه کلی در زندگی ائمه به وجود آمد.

انسان ۲۵۰ ساله

اینی که می گویم ائمه، یعنی همه ائمه، از امیرالمؤمنین تا امام عسکری (ع). زندگی ائمه (ع) را که ۲۵۰ سال طول کشیده، زندگی یک انسان به حساب بیاوریم، یک انسان ۲۵۰ ساله. از هم جدا نیستند کلهم نور واحد.

هر کدام از اینها که یک حرفی زدند این حرف در حقیقت از زبان آن دیگران هم هست. هر کدام از اینها که یک کاری انجام داده اند، این در حقیقت کار آن دیگران هم هست. یک انسانی که ۲۵۰ سال گویی عمر کرده است. تمام کارهای ائمه در طول این ۲۵۰ سال کار یک انسان با یک هدف، با یک نیت، و با تاکتیک های مختلف است.

اقدامات ائمه (ع) در نبود حکومت اسلامی

۱- تبیین صحیح اسلام

ائمه (ع) وقتی که احساس کردند که اسلام رو به غربت افتاد و جامعه اسالمی تشکیل نشد، چند هدف را اهداف اصولی خود قرار دادند.یکی تبیین اسلام به شکل درست. اسلام از نظر آن کسانی که در رأس قدرت در طول این سالیان طولانی درازمدت قرار داشتند، یک چیز مزاحم بود. اسلام پیغمبر، اسلام قرآن، اسلام جنگ بدر و حنین، اسلام ضدتجمل پرستی، اسلام ضد تبعیض، اسلام طرفدار مستضعفان، اسلام کوبنده مستکبران به درد آن کسانی نمی خورد که می خواستند با ماهیت فرعونی، لباس موسوی بپوشند، با ماهیت نمرودی، لباس ابراهیمی بپوشند؛ امکان نداشت. مجبور بودند اسلام را تحریف کنند، امکان نداشت که اسلام را از دل مردم، از ذهن مردم یک باره دور کنند، چون مردم مؤمن بودند، مجبور بودند اسلام را از روح و محتوا و ماهیت خودش عوض کنند و خالی کنند.

عین همان کاری که شما یادتان هست و شاهد بودید در دوران رژیم گذشته نسبت به مظاهر اسلای انجام می گرفت. در رژیم گذشته با تظاهرات اسالمی مخالفت نمی شد، اما با معنای اسالم و با روح اسلام، چرا، با جهاد اسلام، چرا. با امر به معروف و نهی از منکر اسلام چرا، با بیان حقایق اسلامی چرا، اما با ظواهر اسلامی که به گاو و گوسفند آنها صدمهای نزند مخالفت نمی شد.

این حالت در دوران مخالفت های اموی و عباسی هم وجود داشت، لذا برای اینکه اسلام را از روح و حقیقت خود خالی کنند، عده ای مزدور قلم به مزد و زبان به مزد داشتند. پول می دادند حدیث درست می کردند، پول می دادند منقبت برای آن ها درست می کردند، کتاب برای آنها می نوشتند. می گوید وقتی سلیمان بن عبدالملک از دنیا رفت، ما دیدیم کتاب های فلان عالم بزرگ ـ که اسمش را نمی آورم ـ بر حیوانات بار شد، بر استرها بار شد و از خزانه سلیمان بن عبدالملک بیرون آمد. یعنی این کتاب نویس، این محدث بزرگ، این عالم معروفی که اینهمه نام او در کتابهای اسلامی وجود دارد، این برای سلیمان بن عبدالملک کتاب می نوشت. خب، کتابی که برای سلیمان بن عبدالملک نوشته بشود شما توقع دارید در این کتاب چیزی باشد که سلیمان بن عبدالملک را ناخوش بیاید؟

خب سلیمان بن عبدالملکی که ظلم می کند، شراب می خورد، با کفار می سازد، مسلمین را زیر فشار قرار می دهد، بین مردم تبعیض قائل می شود، فقرا را رویشان فشار می آورد، اموال مردم را می گیرد، این چه جور اسلامی را می پسندد؟ این درد بزرگ جامعه اسلامی در طول قرنهای اول بود، ائمه (ع) این را می دیدند، احساس می کردند که میراث ارزشمند پیغمبر(ص)، یعنی احکام اسلامی که باید برای طول تاریخ بماند و انسانها را در تمام ادوار تاریخ هدایت بکند، دستخوش تحریف شده. یکی از هدف های ائمه که خیلی هم مهم بود، تبیین درست اسلام و تفسیر حقیقی قرآن و افشاگری تحریف ها و تحریف کننده ها بود.

نگاه کنید در کلمات ائمه (ع) می بینید آنچه که گفته شده، در موارد بسیاری ناظر به آن چیزهایی است که به نام اسلام، علما و فقها و محدثین وابسته به دستگاه های حکومت و دربارهای سلطنتی گفته بودند، آنها را رد می کردند و حقایق را بیان می کردند؛ این یک هدف اصلی و بزرگ برای ائمه که تبیین احکام اسالمی بود، این یک.

خب، خود همین کار، یک ماهیت سیاسی دارد. یعنی وقتی که ما می دانیم که تحریف، با تحریک دستگاه سلطنت و خالفت انجام می گیرد و قلم به مزدها و مزدورهای علی الظاهر عالِم، برای خاطر سالطین و حکمرانان تحریف می کنند، طبیعی است که اگر کسی علیه آن تحریفها اقدام بکند یقینا کاری برخلاف سیاست آن حکام و سلاطین انجام داده است. یقینا کاری برخالف سیاست آن حکام و سلاطین انجام داده. امروز که در بعضی از کشورهای اسلامی، بعضی از قلم به مزدها و نویسندگان مزدور و عالمان مأجور از طرف دستگاه ها، کتاب می نویسند تا ایجاد تفرقه بین مسلمانها بکنند، یا چهره برادران مسلمان خودشان را زشت نشان بدهند، اگر در این کشورها یک نویسنده آزاد منش پیدا بشود که کتابی بنویسد و درباره وحدت اسلامی و درباره برادری بین جماعات اسلامی در آن قلم فرسایی کند، این کار، یک کار سیاسی است در حقیقت؛ ضد دستگاههای حاکم است.

ائمه یکی از قلم های درشت فعالیتشان این بود، احکام اسالمی را که بیان می کردند معنایش این نبود که احکام اسالمی در آنروز، در جامعه اسالمی گفته نمی شد. چرا، در هر گوشه و کناری از دنیای اسالم کسانی بودند که قرآن می گفتند، حدیث می گفتند، از پیغمبر نقل می کردند، هزاران حدیث را بعضی از محدثین بلد بودند، مخصوص مکه و مدینه و کوفه و بغداد و اینها هم نبود، در تمام اقطار عالم اسالمی ـ شما نگاه کنید به تاریخ ـ در خراسان، فلان جوان دانشمند چندین هزار حدیث مثلا تدوین می کند. در طبرستان، فلان عالم بزرگ چندین هزار حدیث از پیغمبر و از صحابه نقل می کند. حدیث وجود داشت، حکم اسلامی بیان می شد، آنچه بیان نمی شد تفسیر و تبیین درست اسلام در همه شؤون و امور جامعه اسلامی بود که ائمه (ع) می خواستند جلو این را بگیرند؛ این یک کار، که از کارهای مهم ائمه (ع) بود.

۲- تبیین مسئله امامت

کار مهم دیگر تبیین مسئله امامت بود. امامت یعنی زمامداری جامعه اسلامی. مسئله عمده ای که برای مسلمان ها آن روز روشن نبود و عملا و از لحاظ تئوری دچار تحریف شده بود، مسئله امامت بود. امامت جامعه اسلامی با کیست؟ کار به جایی رسیده بود که کسانی که به اغلب احکام اسلامی عمل نمی کردند و بیشتر محرمات را علنا انجام می دادند، ادعا می کردند جانشین پیغمبرند و می نشستند در مسند پیغمبر و خجالت هم نمی کشیدند. یعنی اینج