فایل پاورپوینت کامل تحلیل آموزه امامت در زیارت نامه اربعین

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل تحلیل آموزه امامت در زیارت نامه اربعین!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل تحلیل آموزه امامت در زیارت نامه اربعین بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل تحلیل آموزه امامت در زیارت نامه اربعین از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل تحلیل آموزه امامت در زیارت نامه اربعین شامل 110 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل تحلیل آموزه امامت در زیارت نامه اربعین استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل تحلیل آموزه امامت در زیارت نامه اربعین با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل تحلیل آموزه امامت در زیارت نامه اربعین قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل تحلیل آموزه امامت در زیارت نامه اربعین حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل تحلیل آموزه امامت در زیارت نامه اربعین به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل تحلیل آموزه امامت در زیارت نامه اربعین :

مقدمه

آموز امامت منصوص یکی از اعتقادات شیع اثنی عشری است. در این اعتقاد امام کـسی اسـت که از سوی خداوند عهده دار هدایت مردم و تبیین دین الهی است. درواقع مشروعیت امام از سوی خداوند است. این امام دارای اوصاف ویژگی هایی است که او را از سایر مردم ممتاز می کند. شناخت این اوصاف از رهـگذر تـوصیفاتی است که خود امامان معصوم(علیهم السلام) از این مقام و جایگاه داشته اند. از مهم ترین منابع این توصیف ها، زیارت نامه های معتبر و مأثوره است. این زیارت نامه های اهل بیت (علیهم السلام ) به نوعی دائره المعارف شیعی محسوب می شوند که حـاوی مـعارف ناب شیعی در حوز امامت در قالب زیارات و خطابات هستند. یکی از این زیارت نامه ها، زیارت امام حسین(ع) در روز اربعین است که از زیارت نامه های معتبر است و مورد اهتمام بزرگان بوده و در روز اربعین به عنوان یکی از اعمال ایـن روز بـه شمار مـی رود. تا جایی که در روایتی از امـام حـسن عـسکری (ع) یکی از نشانه های مؤمن زیارت اربعین دانسته شده است (شیخ طوسی، ۱۴۱۱: ۲/۷۳۰). زیارت نام اربعین یک دور امام شناسی است که در آن به جایگاه امام و اوصاف او اشـاره شـده اسـت تا زائر بداند چه کسی را زیارت می کند.

ملاک مـا از زیـارت نام اربعین در این مقاله، نقل معروف آن است که شیخ طوسی در مصباح المتهجد آورده و سند این زیارت نامه را به امام صادق(ع) می رساند (شـیخ طـوسی، ۱۴۱۱: ۷۸۸). مـحدثان بعدی مانند مرحوم مجلسی در روضهالمتقین و بحارالانوار، شیخ حر عاملی در وسـایل الشیعه هم به نقل شیخ طوسی استناد کرده اند. روش این نوشتار توصیفی-تحلیلی و به شیو کتابخانه ای، با انتخاب فـرازهایی از زیـارت نام مـذکور است.

۱- متن زیارت نامه

أَخْبَرَنَا جَمَاعَهٌ عَنْ أَبِی مُحَمَّدٍ هَارُونَ بْنِ مـُوسَی التـَّلَّعُکبَرِی قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَلِی بْنِ مَعْمَرٍ قَالَ حَدَّثَنِی أَبُو الْحَسَنِ عَلِی بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ مـَسْعَدَهَ وَ الْحـَسَنِ بـْنِ عَلِی بْنِ فَضَّالٍ عَنْ سَعْدَانَ بْنِ مُسْلِمٍ عَنْ صَفْوَانَ بْنِ مِهْرَانَ الْجـَمَّالِ قـَالَ: قـَالَ لِی مَوْلَای الصَّادِقُ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَیهِ فِی زِیارَهِ الْأَرْبَعِین «اَلسَّلامُ عَلی وَلِی اللهِ وَحَبیبِهِ، اَلسَّلامُ عـَلی خـَلیلِ اللهِ وَنَجیبِهِ، اَلسَّلامُ عَلی صَفِی اللهِ وَابْنِ صَفِیهِ، اَلسَّلامُ عَلی الْحُسَینِ الْمَظْلُومِ الشَّهیدِ، اَلسَّلامُ عـلی اَسـیرِ الْکرُباتِ، وَقَتیلِ الْعَبَراتِ، اَللّهُمَّ اِنّی اَشْهَدُ اَنَّهُ وَلِیک وَابْنُ وَلِیک، وَصَفِیک وَابْنُ صـَفِیک، الْفـآئِزُ بـِکرامَتِک، اَکرَمْتَهُ بِالشَّهادَهِ، وَحَبَوْتَهُ بِالسَّعادَهِ، وَاَجْتَبَیتَهُ بِطیبِ الْوِلادَهِ، وَجَعَلْتَهُ سَیداً مِنَ السَّادَهِ وَ قآئِداً مِنَ الْقادَهِ، وَذآئِداً مِنْ الْذادَهِ، وَاَعـْطَیتَهُ مـَواریثَ الْأَنْبِیآءِ، وَجَعَلْتَهُ حُجَّهً عَلی خَلْقِک مِنَ الأْوْصِیآءِ، فَاَعْذَرَ فی الدُّعآءِ، وَمَنَحَ النُّصْحَ، وَبـَذَلَ مـُهْجَتَهُ فـیک، لِیسْتَنْقِذَ عِبادَک مِنَ الْجَهالَهِ وَحَیرَهِ الضَّلالَهِ، وَقَدْ تَوازَرَ عَلَیهِ مَنْ غَرَّتْهُ الدُّنْیا، وَباعَ حَظَّهُ بـِالْأَرْذَلِ الأَدْنـی، وَشَری آخِرَتَهُ بِالثَّمَنِ الْأَوْکسِ، وَتَغَطْرَسَ وَتَرَدّی فی هَواهُ، وَاَسْخَطَک وَاَسْخَطَ نَبِیک، وَاَطـاعَ مـِنْ عـِبادِک اَهْلَ الشِّقاقِ وَالنِّفاقِ، وَحَمَلَهَ الْأَوْزارِ الْمُسْتَوْجِبینَ النَّارَ، فَجاهَدَهُمْ فیک صابِراً مُحْتَسِباً، حَتّی سُفِک فی طاعَتِک دَمـُهُ، وَاسـْتُبیحَ حـَریمُهُ، اَللّهُمَّ فَالْعَنْهُمْ لَعْناً وَبیلاً، وَعَذِّبْهُمْ عَذاباً اَلیماً، اَلسَّلامُ عَلَیک یا بْنَ رسـول الله، اَلسـَّلامُ عَلَیک یا بْنَ سَیدِ الْأَوْصِیآءِ اَشْهَدُ اَنَّک اَمینُ اللهِ وَابْنُ اَمینِهِ، عِشْتَ سَعیداً، وَمَضَیتَ حمیداً وَمـُتَّ فـَقیداً مَظْلُوماً شَهیداً، وَاَشْهَدُ اَنَّ اللهَ مُنْجِزٌ ما وَعَدَک، وَمُهْلِک مَنْ خَذَلَک وَمـُعَذِّبٌ مـَنْ قَتَلَک، وَاَشْهَدُ اَنَّک وَفَیتَ بِعَهْدِ اللهِ، وَجـاهَدْتَ فـی سـَبیلِهِ حَتّی اَتیک الْیقینُ، فَلَعَنَ اللهُ مَنْ قـَتَلَک، وَلَعـَنَ اللهُ مَنْ ظَلَمَک، وَلَعَنَ اللهُ اُمَّهً سَمِعَتْ بِذلِک فَرَضِیتْ بِهِ، اَللّهُمَّ اِنّی اُشـْهِدُک اَنـّی وَلِی لِمَنْ والاهُ، وَعَدُوٌّ لِمَنْ عـاداهُ، بـِاَبی اَنْتَ وَاُمـّی یـا بـْنَ رسول الله، اَشْهَدُ اَنَّک کنْتَ نُوراً فـی الْأَصْلابِ الشـَّامِخَهِ وَالْأَرْحامِ الْمُطَهَّرَهِ، لَمْ تُنَجِّسْک الْجاهِلِیهُ بِاَنْجاسِها، وَلَمْ تُلْبِسْک الْمُدْلَهِمَّاتُ مِنْ ثِیابِها، وَاَشـْهَدُ اَنـَّک مِنْ دَعآئِمِ الدّینِ وَاَرْکانِ الْمُسْلِمینَ، وَمـَعْقِلِ الْمُؤْمِنینَ، وَاَشْهَدُ اَنَّک الْأِمـامُ الْبـَرُّ التَّقِی، الرَّضِی الزَّکی الْهادِی الْمـَهْدِی، وَاَشـْهَدُ اَنَّ الْأَئِمَّهَ مِنْ وُلْدِک کلِمَهُ التَّقْوی، وَاَعْلامُ الْهُدی، وَالْعُرْوَهُ الْوُثْقی، وَالْحُجَّهُ علی اَهـْلِ الدُّنـْیا، وَاَشْهَدُ اَنّی بِکمْ مُؤْمِنٌ، وَبـِاِیابِکمْ مـُوقِنٌ، بـِشَرایعِ دینی وَخَواتیمِ عـَمَلی، وَقـَلْبی لِقَلْبِکمْ سِلْمٌ، وَاَمْری لِأَمـْرِکمْ مـُتَّبِعٌ، وَنُصْرَتی لَکمْ مُعَدَّهٌ، حَتّی یاْذَنَ اللهُ لَکمْ، فَمَعَکمْ مَعَکمْ لامَعَ عَدُوِّکمْ، صَلَواتُ اللهِ عـَلَیکمْ، وَعـلی اَرْواحِکمْ وَاَجْسادِکمْ، وَشاهِدِکمْ وَغآئِبِکمْ، وَظاهِرِکمْ وَبـاطِنِکمْ، آمـینَ رَبَ الْعالَمین (شـیخ طـوسی، ۱۴۱۱: ۷۸۸).

سـلام بر ولی خدا و حبیبش. سـلام بر دوست خدا و برگزید او. سلام بر بند برگزید خدا و فرزند برگزیده اش. سلام بر حسین مـظلوم شـهید. سلام بر آن دچار گرفتاری ها و کشت اشـک ها. خـدایا مـن گـواهی مـی دهم که حسین ولی تـو، فـرزند ولی تو، و فرزند برگزیده توست. حسینی که به کرامتت رسیده. او را به شهادت گرامی داشتی و به خـوشبختی اخـتصاصش دادی و بـه پاکی ولادت برگزیدی و او را آقایی از آقایان و پیشروی از پیشروان، و مـدافعی از مـدافعان حـق قـرار دادی. و مـیراث های پیـامبران را به او عطا فرمودی. و او را از میان جانشینان حجّت بر بندگانت قرار دادی. و در دعوتش جای عذری باقی نگذاشت. و از خیرخواهی دریغ نورزید و جانش را در راه تو بذل کرد تا بندگانت را از جهالت و سرگردانی گـمراهی برهاند؛ درحالی که بر علیه او به یاری هم برخاستند. کسانی‍که دنیا مغرورشان کرد و بهر واقعی خود را به فرومایه تر و پست تر چیزی فروختند و آخرتشان را به کمترین بها به گردون فروش گذاشتند. تکبّر کـردند و خـود را در دامن هوای نفس انداختند. تو را و پیامبرت را به خشم آوردند، و از میان بندگانت، اهل شکاف افکنی و نفاق و بارکشان گناهان سنگین و سزواران آتش را اطاعت کردند. با آنان برای تو صابرانه جهاد کـرد؛ تـا در طاعت تو خونش ریخته شد و حریمش مباح شد. خدایا آنان را لعنت کن! لعنتی سنگین. و عذابشان کن! عذابی دردناک. سلام بر تو ای فـرزند رسـول خدا. سلام بر تو ای فـرزند سـرور جانشینان. شهادت می دهم که تو امین خدا و فرزند امین اویی. خوشبخت زیستی و ستوده درگذشتی. و گم گشته از دنیا رفتی و مظلوم و شهید [بودی]. گواهی می دهم که خـدا آنـچه را به تو وعده داده وفـا مـی کند. و کسانی را که از یاری ات دریغ ورزیدند نابود می کند و کسانی را که تو را کشتند عذاب می کند. و گواهی می دهم که تو به عهد خدا وفا کردی و در راهش به جهاد برخاستی تا مرگ فرارسید. خـدا لعـنت کند کسانی را که تو را کشتند و به تو ستم کردند و این جریان را شنیدند و به آن خشنود شدند. خدای من تو را شاهد می گیرم که من با آنان که او را دوست دارند دوستم. و با آنـان کـه با او دشـمن اند دشمن ام. پدر و مادرم فدایتان ای فرزند رسول خدا. گواهی می دهم که تو در صلب های بلندمرتبه و رحم های پاک، نوری بودی. جاهلیت بـا ناپاکی هایش تو را آلوده نکرد و از جامه های تیره وتارش به تو نپوشاند. و گواهی می دهم کـه تـو از سـتون های دین و پایه های مسلمانان و پناه گاه مردم مؤمنی. و گواهی می دهم که پیشوای نیکوکار، باتقوا، راضی به مقدرات حق، پاکـیزه، هـدایت کننده، و هدایت شده ای. و گواهی می دهم که امامان از فرزندانت، اصل تقوا، و نشانه های هدایت، و دستگیر محکم، و حـجّت بـر اهـل دنیا هستند. و گواهی می دهم که من به یقین به شما ایمان دارم و به بازگشتتان یقین دارم. بـر اساس قوانین دینم، و عواقب عملم. قبلم با قلبتان در صلح است و کارم پیرو کـارتان، و یاری ام برای شما آمـاده اسـت، تا [زمانی که] خدا به شما اجازه دهد. پس با شمایم نه با دشمنانتان. درودهای خدا بر شما و بر ارواح و پیکرهایتان؛ و بر حاضر و غایبتان؛ و بر ظاهر و باطنتان. آمین ای پروردگار جهانیان.

۲- شرح مفاهیم

۱-۲- امـامت

امام ازنظر لغت شناسان عرب عبارت از هرکسی یا هر چیزی است که در کارها به او اقتدا شود. ابن فارس (۱۴۰۵) می گوید: «الإمام، کلّ من اقتدی به وقدّم فی الأمور» (۴۸). ابن منظور (۱۴۱۴) هم در لسان العرب واژ امـام را ایـن گونه تعریف می کند: «أمّ القوم و أمّ بهم، تقدّمهم؛ و هی الإمامه و الإمام کلّ من ائتّم به قوم کانوا علی الصراط المستقیم أو کانوا ضالّین » (۱۲ /۲۴).

قوم را امامت کرد و بر قوم امامت کرد؛ یعنی بـر آنـ ها پیش افتاد، و امامت به همین معنا است، و امام کسی است که گروهی به او اقتدا کنند؛ اعم از اینکه در راه هدایت باشند یا گمراهی. ترجم فارسی «امام»، پیشوا، پیش رو رهبر است (بـندر ریـگی، ۱۳۷۱: ۱۰).

قرآن نیز این واژه را در هر دو مورد اطلاق کرده است. آنچه در این بحث موردنظر ما است، پیشوای حق است. از نظر شیعه منصب امامت همچون منصب رسالت، منصبی الهی است و امام و پیـشوای جـامعه اسـلامی باید از سوی خدا تعیین شـود و بـه وسیل پیـامبر(ص) معرفی شود. امام بایستی رهبر سیاسی، فکری، مفسر قرآن، آگاه از همه رموز و دقایق دینی، معصوم از خطا و منزّه از هر عیب و نقیص خـَلْقی و خـُلقی و دهـ ها ویژگی دیگر باشد (رفیعی، بی تا: ۳۸).

علامه حلی در تـعریف امـام می گوید: «الإمامه رئاسه عامه فی الدّین و الدنیا لشخص من الأشخاص نیابه عن النبی(ص)»؛ امامت، رهبری عمومی در دین و دنیا بـرای شـخصی خـاص به عنوان نیابت از پیامبر است (علامه حلی، ۱۴۲۷: ۶۶).

۲-۲- زیارت اربعین

اربعین در لغـت به معنی چهلم است و در اصطلاح به چهلمین روز شهادت امام حسین(ع) و یاران باوفایش اطلاق می شود. علت اهتمام به زیـارت اربـعین از دیـرباز بین شیعیان این روایت امام حسن عسگری(ع) است که فرمود:

رُوِی عـَنْ أَبـِی مُحَمَّدٍ الْحَسَنِ بْنِ عَلِی الْعَسْکرِی(ع) أَنَّهُ قَالَ: عَلَامَاتُ الْمُؤْمِنِ خَمْسٌ صَلَاهُ الْإِحْدَی وَ الْخَمْسِینَ وَ زِیارَهُ الْأَرْبَعِینَ وَ التـَّخَتُّمُ فـِی الْیـمِینِ وَ تَعْفِیرُ الْجَبِینِ وَ الْجَهْرُ بِبِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ (شیخ مفید: ۱۴۰۱: ۵۳)؛

نشان مؤمن پنـج چـیز اسـت: اقام پنجاه و یک رکعت نماز در شبانه روز (هفده رکعت واجب و سی و چهار رکعت نافله)، زیـارت اربـعین، انـگشتر به دست راست کردن، جبین را در سجده بر خاک گذاشتن، در نماز بسم الله الرحمن الرحیم را بـلند گـفتن.

سید ابن طاووس (۱۴۰۹ ) نیز در اقبال الاعمال فضلیت زیارت امام حسین (ع) در روز بیستم ماه صفر را بـیان کـرده و بـه روایت فوق استناد می نماید (/). علامه حلی (۱۴۰۴) نیز در منتهی المطلب به استحباب زیارت امام حـسین(ع) در روز اربـعین پرداخته و همین روایت امام حسن عسکری را بیان می کند (۱۳/۲۹۵). علامه محمدتقی مجلسی (بی تا ) در روضـهالمتقین (/) و مـحمدباقر مـجلسی (۱۴۰۳) در بحارالانوار در فضل زیارت سیدالشهدا (ع) زیارت اربعین را مطرح کرده است و به این روایت امام عسکری(ع) تمسک مـی نماید (۹۸/۳۲۹).

۱-۲-۲- فـرازهای منتخب

۱-۱-۲-۲- امام حجت خداوند بر بندگان

در فرازی از زیارت نام اربعین این گونه امام را خـطاب مـی کنیم:

وَاَشـْهَدُ اَنَّ الْأَئِمَّهَ مِنْ وُلْدِک کلِمَهُ التَّقْوی، وَاَعْلامُ الْهُدی، وَالْعُرْوَهُ الْوُثْقی، وَالْحُجَّهُ علی اَهْلِ الدُّنْیا؛ و گواهی مـی دهم کـه امـامان از فرزندانت، اصل تقوا، و نشانه های هدایت، و دستگیر محکم، و حجّت بر اهل دنـیا هـستند.

یکی از اوصاف امام معصوم(ع) که در زیارت اربعین آمده حجت بودن امام برای اهل دنیا است. در فـرازی دیـگر امام را حجت بر خلق خدا معرفی نموده است (وَ جَعَلْتَهُ حُجَّهً عَلَی خـَلْقِک مـِنَ الْأَوْصِیاءِ). حجّه در لغت همان برهان است (مـصطفوی، ۱۳۸۶: ۲/۱۶۸). دلالتـی اسـت روشن بر اساس راه مستقیم، با قصد و هـدف مـستقیم و چیزی که بر صحّت و درستی یکی از دو نقیض اقتضا و حکم می کند (راغب، ۱۳۷۶: ۱/۴۵۰).

در متون روایـی شـیعه، پیامبر(ص) و ائم اطهار(علیهم السلام) هـمه از مـفهوم «حجت الله» بـرای تـبیین و تـوصیف حقیقت مقام امامت استفاده کرده اند (فـاریاب، ۱۳۹۱: ۲۶۰). روایـات در این زمینه بسیار زیاد است تا جایی که باب هایی با نام های مـشابه آن و دربـردارند این نوع روایات مانند «الحجه» در اصـول کافی یا «باب الإضـطرار الی الحـجه» و… در بحارالانوار و مانند این ها در جوامع روایـی گـشوده شده است. قلمرو حجیت ائمه بنا به آنچه در همین زیارت نامه یا در روایـات و زیـارات مشابه بر آن تأکید شده است، «خـلق» اسـت. نـه این که مختص بـه مـسلمانان یا شیعیان باشد و ایـن نـکت مهمی است (همان).

اما در توضیح چگونگی حجت بودن امام بعضی بر این عقیده اند کـه چـون حجت در اصطلاح به چیزی گفته مـی شود کـه هر یـک از دو طـرف دعـوا برای اثبات مدعای خـویش آن را اقامه و به آن احتجاج می کنند؛ خواه مربوط به بحث و مناظر علمی یا حتی مربوط به عـمل بـاشد. به این صورت خداوند هم در روز قـیامت، بـه مـحتوای کـتاب -حـجت مکتوب- از یک سـو بـه سنت معصومان -اعم از گفتار و کردار و تقریر آنان- از سوی دیگر احتجاج می کند؛ چنان که بندگان او نیز بـه هـمین امـور استدلال می کنند. علاوه بر این وجود مـبارک مـعصوم، حـجت عـملی و عـینی خـداوند است؛ به این معنا که اگر کسی مثلا بگوید مبارزه با شیطان، ترک گناه و… برای آدمی مقدور نیست، وجود معصوم حجت عینی بر ضد اوست که تـوان مندی و قدرت انسان را در این میدان ها اثبات می کند (جوادی آملی، ۱۳۸۱: ۲/۱۲۶ ).

طبق روایات، زمین هیچ گاه از حجت های الهی خالی نخواهد شد و این حجت های الهی، خلفای الهی و جانشینان پیامبرانند. سید رضی (۱۳۸۶) روایتی را از حضرت علی(ع) در نـهج البلاغه مـی آورند که حضرت به زیبایی به خالی نبودن زمین از حجج الهی و اوصاف ویژگی های آن ها اشاره می نماید؛ که می توان با مقایسه و تطبیق فرازهای زیارت اربعین بر مفاد روایت زیر مویدی بـر صـدور این زیارت نامه از امام معصوم از یکسو، و از سوی دیگر تاییدی بر محتوای امام شناسی این زیارت دانست:

اللَّهُمَّ بَلَی لَا تَخْلُو الْأَرْضُ مِنْ قَائِمٍ لِلَّهِ بِحُجَّهٍ إِمـَّا ظـَاهِراً مَشْهُوراً وَ إِمَّا خَائِفاً مَغْمُوراً لِئَلَّا تـَبْطُلَ حـُجَجُ اللَّهِ وَ بَینَاتُهُ وَ کمْ ذَا وَ أَینَ أُولَئِک أُولَئِک وَ اللَّهِ الْأَقَلُّونَ عَدَداً وَ الْأَعْظَمُونَ عِنْدَ اللَّهِ قَدْراً یحْفَظُ اللَّهُ بِهِمْ حُجَجَهُ وَ بَینَاتِهِ حَتَّی یودِعُوهَا نُظَرَاءَهُمْ وَ یزْرَعُوهَا فِی قُلُوبِ أَشْبَاهِهِمْ هـَجَمَ بـِهِمُ الْعِلْمُ عَلَی حَقِیقَهِ الْبـَصِیرَهِ وَ بـَاشَرُوا رُوحَ الْیقِینِ وَ اسْتَلَانُوا مَا اسْتَوْعَرَهُ الْمُتْرَفُونَ وَ أَنِسُوا بِمَا اسْتَوْحَشَ مِنْهُ الْجَاهِلُونَ وَ صَحِبُوا الدُّنْیا بِأَبْدَانٍ أَرْوَاحُهَا مُعَلَّقَهٌ بِالْمَحَلِّ الْأَعْلَی أُولَئِک خُلَفَاءُ اللَّهِ فِی أَرْضِهِ وَ الدُّعَاهُ إِلَی دِینِه (قصار ۱۴۷)؛

پروردگارا! آری، زمین از کسی که بـه وسیل حـجت دین خدا را برپا دارد خالی نماند. که او یا ظاهر و آشکار است و یا ترسان و پنهان از دیده هاست. تا حجت های الهی و دلیل های روشن او از بین نرود. این ها چه تعدادند و کجا هستند. سوگند به پروردگار کـه تـعدادشان کم اسـت و قدر و منزلتشان در پیشگاه پروردگار بزرگ است. پروردگار توسط ایشان حجت ها و نشانه های خود را حفظ می کند تا آن ها را بـه مانند ایشان بسپارند و در دل های خویشتن بکارند. علم و دانش نور حقیقت بینی را بـر آنـان تـابانده است و ایشان روح یقین را دریافته اند و فداکاری و تحمل سختی ها در راه دین را؛ آنچه برای ناز پرورده ها سخت است، برای آنان آسان اسـت. و آنـچه نادانان از آن فراری هستند، آنان بدان خو گرفته اند. با بدنهایشان در دنیایند ولی جانهایشان بـه مـلأ اعـلی آویخته است. این ها جانشینان خداوند در روی زمین اند و مردم را به دین او دعوت می کنند.

از مجموع مطالب ذکر شـده به دست می آید که در زیارت امام حسین(ع) و سایر امامان معصوم(علیهم السلام) به حـجت های الهی بر هم اهـل زمـین و مردمان سلام می نماییم و آن بزرگواران را طرف خطاب قرار می دهیم. نکت دیگر این که اگر در زیارت عاشورا مصیبت شهاد