فایل پاورپوینت کامل ترامپ درباره ایران چه ایده‌ هایی داشت؟

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل ترامپ درباره ایران چه ایده‌ هایی داشت؟ :

ساعت ۱۲ ظهر ۲۰ ژانویه (اول بهمن ماه) دوران ریاست جمهوری دونالد ترامپ بالاخره به پایان رسید و چهار سال رویاپردازی او و تیمش برای ساقط کردن ایران خاتمه یافت. هر چند تیم رادیکال اطراف وی در جریان شکست های پی درپی در مواجهه با ایران از تیم وی جدا شده بودند، اما بودند کسانی که تا آخرین لحظه برای برداشتن گامی بزرگ تر برای فشار به ایران تلاش کردند، ولی خب نشد و حالا این ایران است که مانده و ترامپ دوستان رادیکالش از قدرت کنار رفته اند. مایک پمپئو، برایان هوک، جان بولتون و چند تن دیگر در کاخ سفید و نتانیاهو، بن سلمان و بن زاید از حامیان خارجی رادیکالیسم ترامپ امروز ناامیدترین افراد هستند؛ کسانی که می بینند دوران سیاست فشار حداکثری ترامپ به پایان رسیده و نه تنها به آرزوهایشان نرسیده اند، که بعضا حداقل هایی از موفقیت نیز برای آنها وجود نداشته است. در این مطلب، مروری بر مهم ترین آرزوهایی که ترامپ و تیم وی برای ایران و در قالب فشار حداکثری در سر داشتند و ناکام ماندند، انجام گرفته است که در ادامه می خوانیم.

رژیم چنج

افرادی چون جان بولتون و نتانیاهو سال های سال آرزوی حضور یک فرد احمق و بی پروا در کاخ سفید را داشتند تا بتوانند از یک فرصت طلایی برای تحقق اهداف خود درمورد ایران بهره ببرند. با حضور ترامپ از سال ۲۰۱۶ این فرصت برای آنها ایجاد شد و پروژه های آنها یکی یکی روی میز قرار گرفت. واضح ترین هدفی که این تیم دنبال می کرد، رسیدن به نقطه پایانی یعنی ساقط کردن ایران بود؛ هدفی که پیش تر اوباما و روسای قبلی با روش هایی نرم تر ولی پیچیده تر موفق به تحقق آن نشده بودند و لذا فرصت برای تست ایده بولتون و نتانیاهو که فرارسید، آنها با نهایت سرعت در جاده فشار به ایران حرکت کردند. جان بولتون که چندین و چندبار در نشست های سازمان منافقین شرکت کرده بود و عملا یک پای ایده فشار برای براندازی شناخته می شد، در تیر ۹۶ و در یکی از همین نشست ها گفت که سیاست های دونالد ترامپ باید به گونه ای باشد که ایران جشن ۴۰ سالگی انقلاب خود را نبیند، این درحالی بود که همان روزها رکس تیلرسون، وزیر امور خارجه وقت آمریکا هم در جلسه استماع کنگره گفته بود دولت ترامپ سیاستش را کار با مخالفان داخلی ایران برای تغییر نظام این کشور قرار داده است. در این مسیر البته آن چیزی که آنها را بسیار امیدوار کرد، وقایع پاییز و زمستان سال ۹۶ در شهرهای ایران بود. در جریان اغتشاشات آن روزها آمریکایی ها بسیار امیدوار شدند که حکومت ایران تضعیف و رو به سقوط بگذارد و در راستای همین راهبرد و تصور خام هم بود که در اردیبهشت ۹۷ از برجام خارج شدند. تیم ترامپ پس از این خروج اعلام کرد سیاست فشار حداکثری را در پیش گرفته و تمام تلاش خود را کرد که با محوریت فشار اقتصادی و تکمیل آن با اقدامات حقوقی، رسانه ای و حتی نظامی به هدف اصلی خود برسد؛ اقداماتی که البته همه براساس طراحی صورت گرفته در دولت اوباما اما با پوشش کمتر و عریانی بیشتر عملیاتی می شد. جان بولتون در کتاب خاطرات خود که بعدها منتشر کرد، به صراحت گفت که «نتانیاهو مانند من به خوبی می دانست که «تغییر رژیم» بدون هیچ تردیدی، محتمل ترین راه برای تغییر دائمی رفتار ایران است. حتی اگر سیاست اعلام شده ترامپ هم تغییر رژیم نبود، اما این اتفاق قطعا می توانست درنتیجه افزایش فشار تحریم ها رخ دهد.» این پیش بینی و آرزو نهایتا پس از چهارسال تلاش و با به خدمت گرفتن تمامی توان های داخلی آمریکا و تمام آن ظرفیتی که در منطقه وجود داشت، بی نتیجه ماند و حالا در سال ۲۰۲۱ ایران درحال بازسازی اقتصادی و جان گرفتن است و جان بولتون، نتانیاهو و دیگران باقی مانده اند با ایده ای سوخته و ازدست رفته.

به صفر رساندن فروش نفت ایران

زمانی که ترامپ و تیمش به این نتیجه رسیدند که بستن مسیرهای انتقال پول رسمی به تنهایی نمی تواند فشار قابل توجهی به اقتصاد ایران وارد آورد، که البته این تجربه را پیش تر و در پوشش برجام هم یک بار تست کرده بودند، نقطه تمرکز خود در سیاست فشار حداکثری را جلوگیری از صادرات نفت ایران قرار دادند. آنها در ابتدای کار برای جلوگیری از وارد آمدن شوک به بازار محدودیت های پلکانی برای خرید نفت ایران ایجاد کردند و در مرحله بعد با همکاری امارات و عربستان تلاش کردند جایگزین مناسبی برای نفت ایران به جهان معرفی کنند. نهایتا در فروردین ماه ۱۳۹۸ بود که آمریکا اعلام کرد هیچ کدام از هشت معافیت قبلی برای خرید نفت از ایران را تمدید نخواهد کرد تا فروش نفت صفر ایران محقق شود. در این مسیر البته این همه ماجرا نبود، چراکه چندی بعد و با علم به اینکه ایران درحال دور زدن تحریم هاست و فروش نفت ایران به صفر نرسیده است، اقدامی سخت تر و به تعبیر دقیق اقدامی نظامی چاشنی کار شد و یکی از نفتکش های ایرانی در تنگه جبل الطارق و توسط کماندوهای نیروی دریایی بریتانیا و به بهانه ارسال نفت برای کشور تحریم شده سوریه ازجانب اتحادیه اروپا توقیف شد. ۱۳ تیرماه سال ۹۸ بود که نفتکش گریس۱ توقیف شد تا عملا پروژه نظامی کردن تحریم ایران کلید بخورد. این اتفاق پیام بزرگی هم برای ایران درپی داشت و هم مشتریان نفتی که با دور زدن تحریم ها صادر می شد. در این ماجرا اما ایران – شاید برخلاف تصور غرب- دست به مقابله به مثل بزرگی زد و چندهفته بعد به تلافی این راهزنی، نفتکش انگلیسی استنا ایمپرو را در خلیج فارس توقیف کرد تا مسیر فشار نظامی به سرعت مسدود شود و یک طراحی بزرگ علیه ایران به شکست بینجامد. این اقدام ایران باعث شد ظرف حدودا یک ماه نفتکش گریس۱ آزاد شود و مسیر خود را به سمت سوریه ادامه داده و ماموریتش را به پایان برساند. بعدها و پس از آنکه ناکارآمدی این ایده آمریکایی ها مشخص شد، فروش نفت ایران به مرور بیشتر شد، تاجایی که چندی قبل از انتخابات ۲۰۲۰ آمریکا، رسانه هایی چون رویترز گزارش دادند فروش نفت و میعانات ایران مرز یک میلیون بشکه در روز را باوجود تداوم فشار حداکثری رد کرده است. در همین ایام البته اتفاق مهم تری هم رخ داد که ضربه آخر بر تابوت فروش نفت صفر ایران بود. همکاری ایران با ونزوئلا در سال جاری سبب شد طی چندین مرحله نفتکش های ایرانی با GPSهای روشن از مسیرهای رسمی و معمول همیشگی راه آمریکای جنوبی را در پیش بگیرند و مایحتاج ونزوئلا را تامین کنند. درمقابل این صادرات هم طی چندین مرحله وجوهی در قالب محموله های طلا به ایران انتقال یافت تا یک تجارت پرسود در اوج فشار حداکثری به اجرا درآمده باشد.

محدود کردن ایران در منطقه

یکی از مهم ترین هدف های آمریکا در جریان فشار حداکثری کوتاه کردن دست ایران در منطقه و ایجاد انقطاع میان زنجیره های اصلی محور مقاومت از یمن تا لبنان و سرزمین های اشغالی بود. این هدف البته علاوه بر آمریکایی ها، یک اولویت بسیار مهم و ضروری برای رژیم صهیونیستی و برخی کشورهای عربی ازجمله عربستان سعودی هم تلقی می شد، تا جایی که به صراحت بارها و بارها به علنی ترین وجه ممکن از آن سخن گفتند. آمریکایی ها البته در این مسیر علاوه بر تلاش برای قطع رابطه مالی میان کشورهای مقاومت، پروژه های جانبی هم داشتند، به گونه ای که لبنان، عراق و ایران را یکی یکی آماج آشوب های داخلی قرار دادند تا فشار از درون باعث سقوط حکومت های حامی جریان مقاومت شود؛ اتفاقی که البته در بغداد و لبنان با موفقیت نسبی هم همراه بود. آنها برای رسیدن به این هدف حتی دست به یک جنایت بسیار بزرگ هم زدند و در دی ماه سال گذشته سردار سلیمانی فرمانده نیروهای قدس سپاه ایران و ابومهدی المهندس جانشین فرماندهی نیروهای حشد الشعبی را هدف قرار داده و ترور کردند و در گام سوم هم با ایده توافقات صلح عبری-عربی در مسیر ایجاد یک ائتلاف منطقه ای درمقابل ایران گام برداشتند. این حجم بزرگ از تلاش های نظامی و دیپلماتیک اما برای آنها منفعت ویژه ای دربر نداشت؛ چراکه حال و روز کشورهای منطقه به خوبی گویای این است که توان محور مقاومت نسبت به گذشته تغییر جدی و قابل توجهی نداشته و نه تنها رو به افول نیست که درمقابل فشار حداکثری توفیقات زیادی هم داشته است. مراجعه به وقایع میدانی در عراق نشان می دهد پس از گرفتن مصوبه قانونی اخراج آمریکایی ها در عراق فشارها به نیروهای تروریست ارتش ایالات متحده بسیار بیشتر شده و درنتیجه همین اقدامات هم آنها مجبور شدند بخشی از نیروها و ادوات زرهی خود را از خاک عراق خارج کنند. در سوریه باوجود حملات مداوم رژیم صهیونیستی به خاک این کشور همچنان دولت مرکزی به توسعه ثبات مشغول است و در تلاش است آخرین سنگر تروریست ها در شمال این کشور را هم بازپس گیرد. در یمن همه راه های غربی و عربی به بن بست رسیده و نیروهای انصارالله پس از چند ع