فایل پاورپوینت کامل تلخ و شیرین مادران در ایام کرونا

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل تلخ و شیرین مادران در ایام کرونا :

پشت بام بیمارستان فوق تخصصی «نجمیه»هیئت عزاداری سیدالشهدا (ع)شده است. سفید پوشان کادر درمان هر صبح قبل از شروع کارشان، روی پشت بام سیاه پوش شده به روضه می روند. آن ها برای سلامت همه بیماران در روزهای تهدید به ویروس کرونا، مادران و نوزادان دست به دعا برمی دارند.

روزی که سردار سلیمانی آمد

فقط کافی است بین عزاداری، روی پشت بام حاضر شوید و چنددقیقه ای را بینشان باشید، اگرچه بالباس مخصوص کادر درمان در مراسم حاضر نمی شوند؛ اما حتماً چشمتان به کارت های گردن آویزشان خواهد افتاد که روی بیشترشان نوشته شده «ماما». دیدن این کلمه ناخواسته، لبخند روی لب ها می آورد. کلمه ای که خودش به تنهایی زایش و مادر شدن را یادآوری می کند، اما این روزها که شیوع ویروس کرونا در صدر اخبار است، اضطراب حمایت از مادران و نوزادان دوچندان شده است.

دعا برای مادران باردار

روضه خوان که می خواند؛ پزشکان، پرستاران، بهیاران، ماماها و حتی خدمات بیمارستان، دست تضرع به آسمان بلند می کنند. اینجا زیر آسمان شهر انگار حال و هوای کادر درمان رقیق تر شده و اشک ها جاری است، دعا می کنند برای لحظه هایی که باید مراقب مادران بارداری باشند تا فرزندشان به سلامت به دنیا بیاید. مادرانی که در روزهای سخت کرونایی امیدشان بعد از خدا، به کادر درمان زایشگاه است.

مادران باردار و کرونا

«الهام اسدی» یکی از ماماهای بلوک زایمان بیمارستان، فقط چند دقیقه می تواند از مراسم عزاداری استفاده کند. باید هر چه زودتر خودش را به بخش زایمان برساند. روی پله های پشت بام با او هم صحبت می شویم؛ می گوید: «متأسفانه دو هفته گذشته، درگیر مراقبت از مادر بارداری شدم که شرایط بسیار وخیمی داشت. از آن روز اوضاع روحی من را بسیار به هم ریخته است. امروز هم وقتی در مراسم عزاداری شرکت کردم یک لحظه از یاد این مادر غافل نشدم.»

با او تا بلوک زایمان همراه می شویم، در مسیر برایمان از خاطره تلخی می گوید که هنوز هم یادآوری آن قلب مامای جوان را فشرده می کند: «همیشه خدا را شکر می کنم که در محل کارمان شور و شوق برای تولد نوزاد وجود دارد. جایی هستیم که زندگی جریان دارد. با همه وجودمان این را درک می کنیم؛ اما از وقتی که جامعه درگیر ویروس کرونا شده است، کار کردن برای ما بسیار سخت تر شده است. به خصوص اینکه در کنار مادرهایی هستیم که گاهی مجبورند در این روزهای مصیبت بار دوام بیاورند.»

بعد از سال انتظار

حالا الهام اسدی قصه مادری را برایمان نقل می کند که همه کادر بیمارستان به خاطر او اشک بر چشمانشان نشست: «اواسط مرداد بود مادر بارداری در سن بارداری هفتگی به بلوک زایمان مراجعه کرد با این شکایت که جنینش هیچ حرکتی ندارد. با معاینات اولیه متوجه شدم، واقعاً جنین هیچ حرکتی ندارد. پزشکش را مطلع کردیم. طبق پرونده و دستور پزشک باید چند روز گذشته به بلوک زایمان مراجعه می کرد؛ اما متأسفانه با سهل انگاری خود مادر زایمان به تأخیر افتاده بود با این پیش فرض که جنین رسیده تر به دنیا بیاید، غافل از اینکه روزهای پرخطری را می گذرانده.

به دکترش که اطلاع دادیم خودش را به سرعت رساند؛ اما کار از کار گذشته بود. بامطالعه پرونده و گفتگو با پزشک متوجه شدم. این خانم سال است که ازدواج کرده و سال تحت مراقبت های ناباروری است و در پنجمین عمل «آی وی اف» شانس بارداری برای او به وجود آمده است. در مدت ماه خوشحال و شعف داشته که بالاخره مادر شده است و به زودی نوزادش را در آغوش می گیرد؛ اما حالا در آخرین روزهای انتظار مادر شدن، جنین داخل رحم هیچ حرکتی ندارد. دست پاهایم یخ کرده بود. تا بخش سونوگرافی همراهی اش کردم. بعد از انجام آزمایش، دکتر برای من توضیح داد که دو روز از مرگ جنین می گذرد.

باید این خبر را به مادر می دادم و مادر چشم از دهان من برنمی داشت، اصلاً توان این کار را نداشتم. حتی نمی توانستم غم خودم را از او پنهان کنم. مرتب از زیر بار نگاهش فرار می کردم.»

تلخ و شیرین بلوک زایمان

اسدی لحظه ای سکوت می کند، اتفاقات آن روز را در ذهنش مرور می کند و باز برایمان می گوید: «مادر را به خاطر شرایطش روی تخت بستری، حمل می کردیم. همسرش جلوی بخش سونوگرافی منتظر جواب ما بود. مرگ جنین را با هر سختی بود به پدر گفتم. مرد آرام و بی صدا اشک می ریخت بدون اینکه حرفی بزند. لحظه های بسیار سختی بود. مرد بسیار آرام بود و فقط اشک می ریخت. به او گفتم شما به همسرتان خبر می دهید یا من به او بگویم؟ با اشکی که مثل سیل روانه بود صدایش را صاف کرد و گفت: «خودم به او می گویم.»

مادر فرزند مرده را از اتاق سونوگرافی بیرون آوردیم. همه ما منتظر بی قراری های مادر بودیم.، همسرش جلو رفت. بالای سر تخت او ایستاد. بعد به آرامی سرش را کنار سر همسرش گذاشت و چندجمله ای در گوشش نجوا کرد. چنددقیقه ای سرشان کنار یکدیگر بود و به آرامی بدون اینکه صدایی از آن ها بشنویم باهم گریه کردند. همه آن هایی که ماجرا را می دانستند و شاهد این صحنه بودند بر صبر و تحمل آن ها به آرامی اشک می ریختند یا به زحمت خودشان را کنترل می کردند.»

مادر را به بلوک زایمان رساندیم. تازه کار ما شروع شده بود. بااینکه فرزندش در شکم مرده بود بازهم انگیزه زا