فایل پاورپوینت کامل تولید از دیدگاه متون دینی

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل تولید از دیدگاه متون دینی؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل تولید از دیدگاه متون دینی انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 77 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل تولید از دیدگاه متون دینی:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل تولید از دیدگاه متون دینی آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل تولید از دیدگاه متون دینی با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل تولید از دیدگاه متون دینی از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل تولید از دیدگاه متون دینی، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل تولید از دیدگاه متون دینی :

مقدمه

منابع و امکانات تولیدی در پیشرفت علمی، صنعتی و اقتصادی کشور و نیز در توسعه و استحکام نهادهای سیاسی حکومت، نقش تعیین کننده دارد. بدون شک رعایت اصول اخلاقی در امور مختلف اقتصادی، در ارتقای سطح کیفی و کمّی تولیدات بسیارمؤثّر است و در نظام اقتصادی اسلام جایگاه ویژه ای دارد. از آنجا که در تولید، گام نخستین، کار است، باید پیش از هر چیز نظر اسلام را در باره این مقوله بررسی کنیم. از این رو، مقاله حاضر به بحث تولید پرداخته و چون لازمه اصلی تولید، کار و تلاش می باشد، ابتدا آیات وروایاتی را در باب ضرورت کار و پرهیزاز بیکاری وتنبلی مطرح ساخته است. در ادامه نیز مواردی را پیرامون تولید و امکانات تولیدی متذکر شده است. مقام معظم رهبری سال ۱۳۹۱ را به عنوان سال «تولید ملی، حمایت از کار و سرمایه ایرانی» نامیدند. بدین مناسبت بر آن شدیم که مباحث تولید، کار و سرمایه را از دیدگاه متون دینی بررسی کنیم تا ما نیز گامی در مسیر تحقق اهداف این شعار برداشته باشیم.

اقدام به کار و کوشش

قرآن، در تولید، دو عنصر را عامل مهم و مؤثّر می شناسد: یکی طبیعت و دیگری نیروی انسانی اعم از فکری و فیزیکی. پس بهره گیری از مواهب طبیعی جُز با تلاش و ایجاد هماهنگی میان طبیعت و نیروی انسانی امکان پذیر نیست: هُوَ الَّذی جَعَلَ لَکمُ الاَْرْض ذَلُولاً فَامْشُوا فی مَناکِبِها وَ کُلُوا مِنْ رِزْقِهِ وَ اِلَیهِ النُّشُورُ. (ملک: ۱۵)او کسی است که زمین را برای شما رام کرد، بر شانه های آن راه بروید و از روزیهای خداوند بخورید؛ و بازگشت و اجتماع همه به سوی وست. در جای دیگر، ایجا د ارتبا ط و پیوند میان کا ر و طبیعت با صراحت بیشتری آمده است: وَ جَعَلْنا فیها جَنّاتٍ مِنْ نَخیلٍ وَ اَعْنابٍ وَ فَجَّرْنا فیها مِنَ الْعُیونِ لِیأْکُلُوا مِنْ ثَمَرِهِ وَ ما عَمِلَتْهُ اَیدیهِمْ. (یس: ۳۴ و ۳۵)و در آن باغهایی از نخلها و انگورها قرار دادیم و چشمه هایی از آن جاری ساختیم، تا از میوه آن و از دسترنج خویش بخورند.

در این آیات، «زمین»، «آب» و «درخت» به عنوان منبع تولید، و حرکت و تلاش در زمین به عنوان ابزار تولید معرفی شده است و مردمان فرمان یافته اند تا با استفاده از این عوامل به کسب معاش بپردازند و در استخراج و بهره گیری از پدیده های عالم، به طور مستقیم سهیم باشند، در تولید مباشرت کنند، بدون وساطت دیگران زندگی نمایند و ثقل و سنگینی خود را به دوش دیگران نیفکنند. پیامبر اسلام می فرماید: کُلُوا مِنْ کَدِّ اَیدیکُمْ. از حاصل دسترنج خود بخورید. آیین اسلام، به کار ارزش فراوان می دهد، آن را می ستاید و منشأ مالکیت می داند. قرآن در این باره می فرماید: وَ اَن لَیسَ لِلانسانِ اِلاّ ما سَعی (نجم: ۳۹) و برای انسان بهره ای جز سعی و کوشش او نیست. و نیز می فرماید: لِلرِّجالِ نَصیبٌ مِمَّا اکْتَسَبُوا وَ لِلنِّساءِ نَصیبٌ مِمَّا اکْتَسَبْنَ (نساء: ۳۲) مردان از آنچه به دست می آورند نصیبی دارند و زنان نیز نصیبی. بافت ادبی آیات و به کار رفتن واژه های، «سعی» و «اکتساب» در آنها ما را بر این امر واقف می سازد که در تولید و هر امر دیگر باید به کار و تلاش تکیه کرد. صرف گفتار و نظر، منشأ اثر نمی گردد و هر نوع پیشنهاد و طرح اقتصادی بدون پشتوانه عملی تأثیری در روند تکاملی تولید و رشد اقتصادی نخواهد داشت و باید طرح را در عمل پیاده کرد. امام صادق ( می فرماید: ما جَعَلَ اللّهُ عَزَّوَجَلَّ بَسْطَ اللِّسانِ وَ کَفَّ الْیدِ وَ لکِنْ جَعَلَهُما یبْسَطانِ مَعاً وَ یکَفّانِ مَعاً. خدا، زبان را برای گشادن [گفتن] و دست را برای بستن [کار نکردن] نیافریده است، بلکه باید این دو عضو، با هم گشاده و با هم بسته شوند.

نباید فقط دعا و نیایش را جایگزین کار و تلاش ساخت و در تأمین زندگی تنها به دعاها و ذکرها و توسّلات روی آورد، چرا که اندیشه ای نادرست و مخالف با آیین اسلام است؛ علاء بن کامل به خدمت امام صادق رسید و گفت: در حق من دعا کن، شاید خدا، به برکت آن برایم روزی دهد. فرمود: هرگز برایت چنین دعایی نمی کنم؛ از راهی که خدا فرمان داده است روزی بجوی.همه پیامبران به نحوی کار می کردند؛ حضرت داوود از راه زره سازی و حضرت موسی از راه چوپانی هزینه زندگی خود را تأمین می کردند و دیگر پیامبران نیز همچنین. حضرت پیامبر می فرماید: صارَ اَوْلِیاءُ اللّهِ اِلَی الاْجرِ بِالصَّبْرِ وَ اِلَی الاْمَلِ بِالْعَمَلِ. اولیای خدا از راه صبر و استقامت، به پاداش، و از راه عمل به آمال [خود] رسیدند. آدمی با کار مثبت به آمال خود می رسد نه با امید و خیال؛ حضرت علی می فرماید: اَلاْمانِی تخْدَعُکَ وَ عنْدَ الْحَقایقِ تَدَعُکَ. آرزوهای خیالی تو را می فریبد و به هنگام برخورد با واقعیات نومیدت می سازد.

کار سودمند

شایسته و مفید بودن، از ویژگیهای کار در نظام اقتصادی اسلام است؛ یعنی کسی که کاری انجام می دهد باید به حال جامعه کنونی و آینده مفید باشد و مخالف با اخلاق و اهداف تربیتی اسلام نباشد و از کارهای پراکنده و بی فایده بپرهیزد و وقت و نیروی خود را به هدر ندهد. حضرت علی می فرماید: لا تَکُنْ فیما تورِدُ کَحاطِبِ لَیلٍ وَ غُثاءِ سَیلٍ. در آنچه فراهم می آوری همچون هیزمکش شب و گرد آورنده خاشاک سیل آورده مباش.

مقصود این است که چُنان هیزم کشانی که هر چه رسد گرد می آورند و از خاشاک سیل آورده بار می بندند، مباش! و بار جامه عمر را از هر چه رسید جمع مکن و فرصت و توان خویش را هرگونه شد به کار مبر، بلکه از هر چیز نتیجه بخش و برگزیده آن را بجوی و بگیر. همچنین فرمود: اَلْعاقِلُ مَنْ لا یضیعُ لَه نَفَساً فیما لا ینْفَعُهُ، وَ لا یقْتَنی ما لا یصْحَبُهُ. عاقل کسی است که (حتی به اندازه) یک نَفَس به کار بی سود نپردازد و چیزی که با او نماند، گرد نیاورد.

تداوم کار

اسلام، کار را با «کیفیت» و «تداوم» آن می سنجد، نه با حجم زیاد. کاری که استمرار یابد سود می بخشد و به ثمر می نشیند، هر چند اندک باشد. امام باقر می فرماید: اَحَبُّ الاْعْمالِ اِلَی اللّهِ عَزَّوَجَلَّ ما داوَمَ الْعَبْدُ عَلَیهِ وَ اِنْ قَلَّ. محبوبترین کارها نزد خداوند کاری است که بنده بر آن مداومت کند هر چند اندک باشد. همچنین امیر مؤمنان( می فرماید: قَلیلٌ تَدُومُ عَلَیهِ، اَرْجی مِنْ کَثیرٍ مَمْلُولٍ مِنْهُ. کار اندکی که بر آن مداومت کنی، امیدبخش تر از کار بسیاری است که از آن ملول گردی. و نیز می فرماید: تَمامُ الْعَمَلِ اسْتِکْمالُهُ. تمامی کار به کامل کردن آن است. کار غیر مداوم و بی ثمر همچون برق جهنده در تاریکی برای انسان فایده ای ندارد. حضرت علی می فرماید: وَ لَیسَ فی الْبرْقِ الْخاطِفِ مُسْتَمْتَعٌ لِمَنْ یخُوضُ فِی الظُّلْمَهِ. از برق جهنده برای کسی که در تاریکی فرو رفته است بهره ای حاصل نمی شود.

مذمت بیکاری

انسان نباید بیکار بماند، بلکه باید بسان مظاهر طبیعت همچون زمین، ماه و خورشید که همواره در حرکتند و لحظه ای متوقف نمی گردند بدور از سستی و تنبلی به کار و کوشش بپردازد. کار جُز برای تجدید قوا و تنفّس تعطیل بردار نیست؛ از این رو، خداوند به پیامبر دستور می دهد که پیوسته و بدون وقفه در کار و فعالیت باشد و اگر از کار مهمی چون تبلیغ و جهاد فارغ شد به عبادت و تربیت افراد بپردازد: فَاِذا فَرَغْتَ فَانْصَبْ وَ اِلی رَبِّکَ فَارْغَبْ. (انشراح: ۸ و ۹)پس هنگامی که از کار مهمّی فارغ می شوی به مهمّ دیگری بپرداز و به سوی خدایت توجه کن.

بیکاری و فراغت کامل مایه خستگی، کم شدن نشاط، تنبلی و فرسودگی و چه بسا مایه فساد و تباهی، بزهکاری، و بیماریهای روانی و اجتماعی است. آمارها نشان می دهد که هنگام تعطیلاتِ مؤسسات آموزشی، میزان فساد تا هفت برابر افزایش می یابد. حضرت علی می فرماید: اِن یکُنِ الشُّغْلُ مَجْهَدَهً فَاتِّصالُ الْفَراغِ مَفْسَدَهٌ». اگر مشغول شدن [به کاری] تلاش انگیز باشد فراغتِ پیوسته [و بیکاری] فساد انگیز است. و امام زین العابدین( در نیایش خود در این باره چنین می گوید: . . . فَاِنْ قدَّرْتَ لَنا فَراغاً مِنْ شُغْلٍ فَاجْعَلْهُ فَراغَ سَلامهٍ لا تُدْرِکُنا فیهِ تَبِعَهٌ وَ لا تُلْحِقُنا فیهِ سَامَهٌ. [خدایا] اگر برای ما فراغتی از کارها تقدیر کرده ای پس آن را فراغتی توأم با سلامتی قرار ده که به سبب آن، گناهی دامنگیرمان نشود و خستگی و سستی به ما نپیوندد. از این جملات بر می آید که فراغت کامل از کار، مفسده انگیز است. از این رو، گذراندن اوقات فراغت که امر فطری و ضروری است نباید در حدّی و به گونه ای باشد که به تنبلی، سستی و بیکاری بینجامد.

عوامل بیکاری

بیکاری چون هر پدیده دیگر مولود عوامل مختلف است که به برخی از آنها اشاره می گردد:

۱- عجب و غرور: خود بینی و غرور از عوامل رکود و عقب ماندگی مادی و معنوی انسان است؛ کسی که خود را بزرگ می پندارد و برای خویش شخصیت خیالی قائل است، به کارهایی از قبیل کشاورزی، دامداری، کارگری و. . . تن نمی دهد و از انجام چنین کارهایی احساس حقارت می کند؛ حضرت علی( می فرماید: اَلاْعْجابُ یمْنَعُ مِنَ الاْزْدِیادِ. خودپسندی، انسان را از پیشرفت باز می دارد. برای چنین کسانی پیامبران و پیشوایان مذهبی، الگوهای خوبی هستند؛ چرا که آنان به کارهایی همانند چوپانی، اسلحه سازی، کشاورزی و حفر قنات می پرداختند و به نبوّت و شخصیت الهی خود مغرور نمی شدند و آن را مانع از کارهای مباح نمی دیدند.

۲- تنبلی و سستی: بی حالی و تنبلی، چه «ذاتی» و چه «عارضی»، کلید بدیهاست و موجب بیکاری می گردد. باید از آن دوری گزید و پیوسته با نشاط و پرکار بود؛ پیامبرخدا می فرماید: یا عَلِی. . . اِیاکَ وَ خَصْلَتَینِ: الْضَّجَرَ وَالْکَسَلَ فَاِنَّکَ اِنْ ضَجَرْتَ لَم تصْبِرْ علی حَقٍّ وَ اِنْ کَسَلْتَ لَمْ تؤَدِّ حقّاً. ای علی! از دو خصلت بپرهیز: تنگ حوصلگی و تنبلی؛ که چون زودرنج باشی هیچ حقّی را نمی پذیری و چون تنبل باشی حق چیزی را ادا نمی کنی. امام صادق نیزمی فرماید: عدُوُّ الْعَمَلِ الْکَسَلُ. تنبلی و سستی دشمنِ کار است. تنبلی نشانه هایی دارد که با آنها می توان افراد سست عنصر را از افراد سخت کوش باز شناخت از جمله:

۱تکیه به آینده: یعنی کارها و به ویژه کارهای مهم را به آینده موکول می کنند.

۲توقّع زیاد: اکثر اوقات انتظار دارند که کارهایشان را دیگران انجام دهند.

۳توجیه بیکاری: افراد بی حال که حوصله هیچ کاری را ندارند، تنبلی و سستی خود را به صورتهای مختلف توجیه می کنند، تا از این راه روان خود را آرامش بخشند و از عذاب وجدان رها شوند؛ دنبال کارهای تولیدی نمی روند، معامله انجام نمی دهند و کارهای خدماتی را نمی پذیرند و در بیان علّت آن می گویند: دنیا ارزش ندارد، انسان باید به مقدار اندک و به «قوت لایموت» بسنده کند. بسان انبیا و ائمه که در دنیا زهد را پیشه خود قرار می دادند. در حالی که «زهد » در نظر او بهانه ای بیش نیست و تنها عامل رهایی از کار و مسئولیتها، کم همتی و تن پروری است.

قبول کار پرزحمت و رنج

برخی در اثر تن آسایی و رفاه طلبی، همواره آسان ترین و راحت ترین کارها را می جویند و از قبول کارهای پرزحمت دوری می گزینند، در حالی که توجّه ندارند انجام کارهای پرزحمت انسان را آزموده تر می سازد و نتیجه زیادی هم در پی دارد، پیامبر اسلام می فرماید: اَفْضَلُ الاْعمالِ اَحمَزُها. بهترین کارها، سخت ترین آنهاست. در کارهای مهمّ و پرزحمت نباید ترسی به دل راه داد، بلکه باید با جسارت و جرأت، به آنها همّت گماشت. امیرمؤمنان می فرماید: اِذا هِبْتَ اَمْراً فَقَعْ فیهِ، فَاِنَّ شِدَّهَ تَوَقّیهِ اَعظَمُ ممّا تَخافُ مِنْهُ. هر گاه از کاری ترسیدی خود را در آن بیفکن، زیرا حذر کردن تو از آنچه که از آن می ترسی سخت تر است. ذو القرنین در این باره الگوی خوبی برای مخاطبان قرآن است؛ زیرا وی زمانی که در سفر خود به منطقه «بین السدّین» ضرو